12/10/07

Εικόνες και ήχοι (1)

Κοντεύω δεκαοκτώ χρόνια στο ρεπορτάζ. Τώρα πια που αποχώρησα, αν επιχειρούσα να αποτιμήσω το κέρδος από αυτή την πορεία, θα το συμπύκνωνα σε δύο λέξεις: εικόνες και ήχοι.
Είδαν πολλά τα μάτια μου. Τόσα, που κάποιοι θα χρειάζονταν μια ζωή. Και δεν είναι σίγουρο. Αυτή είναι η δουλειά του ρεπόρτερ. Να βρίσκεται στον τόπο που εξελίσσονται τα γεγονότα και να τα καταγράφει.
Είδα ληστές να κλαίνε μετανιωμένοι έξω από το γραφείο του ανακριτή. Τους άκουσα να λένε «μετανιώνω».
Είδα μανάδες να σπαράζουν πάνω απ’ το πτώμα του παιδιού τους. Άκουσα την κραυγή του ανείπωτου πόνου: «γιατί;».
Είδα παιδάκια θύματα κακοποίησης να αναζητούν με βλέμμα τρομαγμένο αυτόν που θα τα προστατεύσει. Άκουσα τη σιωπή τους.
Είδα γονείς να φιλούν τα χέρια των γιατρών για να σώσουν το παιδί τους που χαροπαλεύει στην εντατική. Άκουσα να λένε «σώσε το παιδί μας, σε ικετεύουμε».
Είδα πόρνες να στοιβάζονται στα κρατητήρια. Τις άκουσα να κλαίνε και να γελάνε μαζί.
Είδα νεκρό τοξικομανή να στέκεται όρθιος μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο και το ακουστικό πεσμένο. Άκουσα το σήμα της γραμμής «μπιπ μπιμ μπιπ…».
Είδα βουλευτή συγκινημένο, (για το δράμα μιας οικογένειας), να μου δίνει συνέντευξη. Τον άκουσα μετά να με ρωτάει: «τόπαιξα ωραία;».
Είδα παρουσιαστή ειδήσεων να δηλώνει «συγκλονισμένος» από την πολύνεκρη τραγωδία που περιέγραφε. Λίγο μετά τον άκουσα να ξεκαρδίζεται στα γέλια.
Είδα πρώην επιχειρηματία να χτυπάει το κεφάλι του στο τραπέζι. Τον άκουσα να λέει: «καταστράφηκα. Τα έχασα όλα στο καζίνο».
Είδα Αλβανό (στην Αλβανία) να κατεβάζει την κάνη ενός όπλου που με σημάδευε. Τον άκουσα να λέει: «σκοτώστε εμένα, όχι αυτόν».
Είδα παιδάκι κλειδωμένο στο σχολείο να κοιμάται στο πάτωμα επειδή ξέχασε να το πάρει η μητέρα του. Την άκουσα να λέει: «άνθρωπος είμαι, το ξέχασα».
Είδα γυναίκα με εγκαύματα στο κορμί της. Την άκουσα να λέει: «είναι από τα τσιγάρα του άνδρα μου».
Είδα να βγάζουν ζωντανό άνθρωπο θαμμένο για ημέρες κάτω από ερείπια. Τον άκουσα λίγο πριν να λυγίζει: «δεν αντέχω άλλο, βγάλτε με».
Είδα πατέρα να θάβει και λίγες μέρες αργότερα να ξεθάβει το παλικάρι του. Τον άκουσα να λέει: «δεν τη θέλω τη ζωή μου».
Είδα μητέρα που είχε εξαφανιστεί ο γιος της να καταρρέει μπροστά μου. Άκουσα τον αστυνομικό να της λέει: «ο γιος σας βρέθηκε νεκρός».

Είδα αυτά και άλλα πολλά. Και ανάμεσα στον πόνο, την απόγνωση και την υποκρισία, έζησα και στιγμές χαράς, λύτρωσης και ανθρωπιάς.

Είδα ναυτικό που γλύτωσε από ναυάγιο να πέφτει στην αγκαλιά των δικών του χαρούμενος. Τον άκουσα να λέει: «έχασα τον καλύτερό μου φίλο».
Είδα φτωχό μαθητή να επιστρέφει τον πορτοφόλι που βρήκε. Τον άκουσα να λέει: «μα δεν ήταν δικό μου».
Είδα οικογενειάρχη που είχε καταστραφεί το σπίτι του από κορμό δέντρου που έπεσε πάνω, να γελάει σαν παιδί. Τον άκουσα να λέει: «είμαι χαρούμενος, γιατί είμαστε ζωντανοί».
Είδα ελληνόπουλα στην Αλβανία να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και δίπλα η μάνα να δακρύζει. Την άκουσα να λέει: «μη μας ξεχνάτε, είμαστε έλληνες».

Είδα και άλλα πολλά ωραία, μα ήταν πάντα λιγότερα από αυτά που σου έσφιγγαν το στομάχι. "Γιατί να υπάρχει τόσο κακό στη ζωή μας;" αναρωτιέται σχεδόν καθημερινά ένας γείτονάς μου. Και απάντηση δεν έχει πάρει. Κι όμως, καθώς το σκέφτομαι, αυτή η εναλλαγή των χρωμάτων στα βιώματά μας, δίνει αξία στη γνώση που παίρνει κανείς.

6 σχόλια:

manosantonaros είπε...

Καλως ήρθες Δημήτρη....
Αφού λοιπόν τα είδες όλα αυτα, ελπίζω να γίνεις ενας σπουδαίος blogger. Εγώ (δόξα το Θεό) δεν τα είδα, αλλά είδα συναδέλφους που τα είδαν... άλλοι έγιναν κτήνη και άλλοι ποιητές. Στο βιβλίο σου πάντως για τον Λαντίνη, είδα ποίηση...

Λυκαων ο Αναμοχλευτής είπε...

Ένα ζεστό καλοσώρισμα κι από μένα!

Με πολλές ευχές και την προτροπή να μας χαρίσης περισσότερες από τις εμπειρίες σου.

Κάνε μας να σε ζηλέψουμε κι άλλο.

glenn είπε...

Πολύ ωραίο Δημήτρη. Σε έμαθα από τον Αντώναρο. Θα σε παρακολουθώ.

--
Ένας φίλος από το liantinis.gr

Milena είπε...

Καλώς ήρθες στον κόσμο των blogs! Εδώ μέσα να δεις τί έχουν να δουν τα μάτια σου!!!

Κι εγώ από τον Αντώναρο σε έμαθα.

Δημήτρης Αλικάκος είπε...

Μάνο, σε ευχαριστώ για τις συμβουλές. Να είσαι σίγουρος ότι δεν θα τις ακολουθήσω.
Αναμοχλευτή, σε ευχαριστώ για το καλοσώρισμα.
Glenn, ευχάριστη έκπληξη. Μου αρέσει το γραπτό σου.
Milena, σε ευχαριστώ για την προειδοποίηση.

Σεμέλη είπε...

Ο πόνος είναι η τιμή για τα χαράγματα πάνω στο μάρμαρο τού σώματός μας.

Και υπάρχουν τρόποι και τρόποι για να τον αισθάνεσαι.

Καλώς σε βρίσκω Δημήτρη!