14/10/07

Εικόνες και ήχοι (2)

Ήταν 1996. Δε θυμάμαι ούτε μήνα ούτε μέρα. Μόνο τα παρακάτω.
Είναι πρωί και μόλις έχω φτάσει στον Σκάι που εργαζόμουν τότε. Στο Φάληρο.
Η αίθουσα σύνταξης με θέα στη θάλασσα έβλεπε την παραλιακή λεωφόρο.
Τα ίδια έβλεπα κι εγώ εκείνη τη στιγμή όταν ένας έντονος ήχος πέρασε από τα μισάνοιχτα παράθυρα και έκανε όλους να τρέξουν προς τη τζαμαρία. Ακριβώς από κάτω, στη μέση της λεωφόρου, ήταν πεσμένο ένα «παπάκι» και 2-3 μέτρα πιο πέρα διακρίνονταν ένας άνθρωπος, πεσμένος κι εκείνος.
Παρένθεση. Όλα αυτά τα χρόνια, ποτέ μου δεν συνήθισα την εικόνα του ανθρώπου που πονάει. Έχω δει νεκρούς σε όλες τις… εκδοχές, ακόμα και αυτές που μόλις που καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για πρώην άνθρωπο. Αντέχω. Η θέα όμως του ανθρώπου που πονάει γιατί είναι πληγωμένος, με διαλύει. Κλείνει η παρένθεση.
Κατέβηκα γρήγορα τα σκαλοπάτια και από πίσω μια κάμερα να ακολουθεί. Ο δρόμος είχε κλείσει. Πίσω, ήδη, άρχιζε να σχηματίζεται ουρά αυτοκινήτων. Ένας οδηγός έξω από το αυτοκίνητό του κρατούσε το κεφάλι του. Στην άσφαλτο πεσμένη μια κοπέλα. Αυτές ήταν οι πρώτες εικόνες.
Πλησιάζω. Στέκομαι πάνω από την κοπέλα. Τα μάτια μου σαρώνουν γρήγορα το σώμα της. Πουθενά αίμα. Ούτε γρατσουνιά. Καλό αυτό, σκέφτομαι. Ναι, αλλά δεν κουνιέται.
Σκύβω από πάνω της. Της μιλώ.
- Είσαι καλά;
Ανοίγει αργά τα μάτια της και πιο αργά τα κλείνει αμέσως κουνώντας ανεπαίσθητα καταφατικά το κεφάλι της.
Ουφ… είναι ζωντανή!
Ω θεέ μου τι ομορφιά είναι αυτή! Ναι, εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ όμορφη. Ήταν ένα μικροκαμωμένο πλάσμα, όχι πάνω από 18-19 χρονών, όμορφο, πολύ όμορφο. Το σωματάκι της βρισκόταν σε εμβρυακή στάση. Το μάγουλό της ακουμπούσε στην άσφαλτο. Τα μαλλιά της, μακριά, απλώνονταν γύρω από το κεφαλάκι της σαν σε στεφάνι. Άγγελος.
- Πονάς;
Η ίδια πάλι κίνηση, αυτή τη φορά δηλώνοντας άρνηση. Καλό και αυτό.
- Κάνε λίγο υπομονή, έρχεται το ασθενοφόρο.
Μου γνέφει πάλι. Ακούει, καταλαβαίνει τι της λέω. Κι όμως χίλια γιατί περνούν απ΄ το μυαλό μου. Γιατί δεν κουνιέται; Αφού δεν φαίνεται χτυπημένη. Μήπως έχει σπάσει κανένα πόδι; Αλλά γιατί δεν πονάει; Μήπως είναι ζαλισμένη; Μακάρι.
Το ασθενοφόρο έρχεται αμέσως. Καθώς το φορείο τη μεταφέρει της πιάνω το χέρι.
- Όλα θα πάνε καλά.
Άνοιξε τα ματάκια της και τα έκλεισε πάλι αμέσως. Λίγο πριν φύγει το ασθενοφόρο, πλησιάζω την πόρτα του συνοδηγού και ρωτάω τον τραυματιοφορέα.
- Πως τη βλέπεις τη μικρή;
- Μια χαρά. Δεν φαίνεται να έχει κάτι σοβαρό.
Ο ενοχλητικός ήχος της σειρήνας που συνόδεψε αυτά τα λόγια μου φάνηκε χαρμόσυνος.
Ανέβηκα στο γραφείο ανακουφισμένος. Με περίμενε ένα ρεπορτάζ ρουτίνας. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έφυγα και επέστρεψα 2-3 ώρες αργότερα. Κάθισα και άρχισα να γράφω (ναι, να γράφω, όχι να πληκτρολογώ) για κάποιο θέμα αδιάφορο.
Ρε συ, τι να κάνει η μικρούλα, σκέφτηκα, σκυμμένος πάνω απ’ το χαρτί. Για να μάθω.
Φεύγοντας το ασθενοφόρο, μου είχε διαφύγει να ρωτήσω μια σημαντική λεπτομέρεια. Σε ποιο νοσοκομείο την πάνε. Ο μόνος τρόπος να μάθω ήταν από το κέντρο του ΕΚΑΒ.
- Καλό μεσημέρι. Το πρωί πήρατε έξω από τον Σκάι στο Φάληρο ένα περιστατικό από τροχαίο. Πού το πήγατε;
- Ένα λεπτό… στο Τζάνειο.
Σειρά είχε το Τζάνειο.
- Γεια σας. Το πρωί δεχθήκατε ένα περιστατικό από το Φάληρο. Μια κοπέλα, όχι πάνω από είκοσι χτυπημένη σε τροχαίο. Θέλω να μάθω αν είναι καλά.
- Όνομα δεν γνωρίζετε;
- Δυστυχώς.
- Περιμένετε παρακαλώ να σας δώσω στα επείγοντα.
...
- Ναι παρακαλώ, τι θέλετε να μάθετε για την κοπέλα;
- Αν είναι καλά.
- Τι της είστε;
- Τίποτα. Δημοσιογράφος είμαι και τηλεφωνώ από τον Σκάι.
- Πέθανε.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

15 σχόλια:

S.K.K είπε...

Απλά συγκλονίστηκα με την τροπή.
Καλή αρχή εύχομαι στο blog.
Το έμαθα απο τον φίλο Μάνο Αντώναρο.
Οποτε μπορώ θα σας διαβάζω.

glenn είπε...

Ωχ...

Γιατί; Γιατί;

Δεν έχει γιατί...

Συγκλονιστικό.

manosantonaros είπε...

Συμφωνώ μαζί σου για τον πόνο. 100%.
Εχω ζήσει και εγώ κάτι παρόμοιο.
Αχ. μωρέ Δημήτρη... είχες το προνόμιο της τελαυταίας επικοινωνίας, είχες το προνόμιο του "εκεί" στο απόκοσμο σοκ που ζούσε η κοπελιά.
Είναι μερικές στιγμές στη ζωή που δεν ξεχνιούνται ποτέ... επειδή είναι τατουάζ μυαλού με καλλιτέχνη τον ίδιο τον Θεό.

manosantonaros είπε...

Φίλε, s.k.k.το να με χαρακτηρίζεις "φίλο" σε blog τρίτου, είναι τιμή για μένα.
thnx

a_liki είπε...

δε χωράει σχόλιο στην περιγραφή σου. Συγκρονιστική. Μόνο κάτι έχω να πω, για αυτό που λες για το θάνατο και τον πόνο. Το ένα το αντέχεις το άλλο όχι. Τουλάχιστον αντέχεις το ένα. Εγώ πραγματικά φρικάρω και με τα δύο. Δεν ξέρω πως να τα αντιμετωπίσω. δεν τα αντέχω.
(κι εγώ από το Μάνο Αντώναρο ανακάλυψα το blog σου!)

politispittas είπε...

Πρέπει να έχω ανεβοκατέβει το χρονικό σου, αρκετές φορές, και σε κάθε μια, κολλάω σε διαφορετική πρόταση.

Να ξέρεις, (το ξέρεις) πως εκείνη, έφυγε για το ταξίδι με τη ματιά σου, με το βλέμμα σου στις αποσκευές της.

Ίσως, για αυτό, από τότε βλέπεις κάπως αλλιώς.

Δημήτρης Αλικάκος είπε...

Αλίκη σε καταλαβαίνω. Δεν είσαι μόνη. Θέλει δουλειά...
Politispittas, δεν ξέρω με τί έφυγε εκείνη, ξέρω όμως τί άφησε σε μένα. Σχεδόν, τό 'πιασες.
s.k.k εύχομαι να μπορείς.

Θανάσης είπε...

Βρήκα το blog σας,μέσω του blog του Μάνου Αντώναρου που διαβάζω τακτικά. Άνθρωποι όπως εσείς λόγω του επαγγελματικού σας χώρου, αξίζει να κρατάτε ένα blog για να σας διαβάζουμε και στις άλλες στιγμές σας. Επιτρέψτε μου να σας προσθέσω και στο δικό μου blog. Καλή πορεία στο δύσβατο μονοπάτι...

αθεόφοβος είπε...

Διάβαζα αυτό το συγκλονιστικό κείμενο ακούγοντας ραδιόφωνο που έλεγε για νεκρούς στο Ιράκ.
Σκέφτηκα αμέσως ότι κάποιος που ζεί εκεί δεν θα του πέρναγε από το μυαλό να γράψει ένα αντίστοιχο κείμενο έχοντας αποκτήσει εθισμό από τόσους καθημερινούς θανάτους.
Δυστυχώς και στο θάνατο η ποσότητα των νεκρών εξουδετερώνει την ποιότητα των συναισθημάτων όπως ακριβώς η ποσότητα των ειδήσεων εξουδετερώνει τις σημαντικές από αυτές.

Κυκλοδίωκτον είπε...

(Δε θέλω να σχολιάσω το κείμενο.)

Σου εύχομαι φωτεινές και εμπνευσμένες εκφραστικές διαδρομές κι από τούτα τα μέρη!

Σεμέλη είπε...

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία.

Ο θάνατος χίλιων ανθρώπων είναι στατιστική.

Δημήτρης Αλικάκος είπε...

Σεμέλη,
Στάλιν, αν θυμάμαι καλά.

Λακων είπε...

Αν υποθέσουμε πως ο πόλεμος αποκτηνώνει τον άνθρωπο τότε είναι δυνατόν για ένα έμπειρο δημοσιογράφο που έχει βιώσει τέτοιες σκληρές,σχεδόν πολεμικές καταστάσεις,να παραμείνει ανθρώπινος;

Σεμέλη είπε...

Πολύ καλά θυμάσαι και γνωρίζεις Δημήτρη.

Κι αυτό το προσόν που έχεις, είναι αγαθό για όλους μας.

Δημήτρης Αλικάκος είπε...

Εξαρτάται Λάκων. Μία δυνατή εμπειρία μπορεί να σε αλλάξει και προς το χειρότερο και προς το καλύτερο. Σπάνια μένεις ο ίδιος. Και μην ξεχνάς ότι δεν πολεμούσα, κατέγραφα τον πόλεμο. Ήμουν θεατής των γεγονότων.

- Υπερβάλεις Σεμέλη (τουλάχιστον). Ούτε γνωρίζω, ούτε θυμάμαι (κυρίως).