15/3/08

Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή

Η αλήθεια είναι εχθρός της ομορφιάς*.
Η αλήθεια είναι τις περισσότερες φορές πικρή, άσχημη, σκληρή, αχώνευτη… και γιατί όχι, χοντρή, κοντή, ζαρωμένη, καμπούρα, κουτσή, στραβή και άλλα πολλά.
Το παραμύθι είναι όμορφο. Κουκλί. Έχει στρογγυλεμένες γωνίες, δεν πληγώνει, δεν διχάζει, ενώνει, γαληνεύει, σε κάνει να ονειρεύεσαι, να ταξιδεύεις, να χάνεσαι σε κόσμους φανταστικούς.

Συμπέρασμα: η αλήθεια δεν πουλάει. Κανείς δεν θέλει να βλέπει, να ακούει ή να διαβάζει αλήθειες. Πικρές, άσχημες… (τα είπαμε).
Ενώ στο παραμύθι, κάνουμε ουρές. Συνωστισμός και υστερία. Λατρεία και έλξη.

Δεν τα ήξερα αυτά ο καημένος όταν έμπαινα στην τηλεόραση.

Μια μέρα, μια συνηθισμένη μέρα, το δελτίο ειδήσεων είχε τελειώσει και εγώ αισθανόμουν περήφανος που σε ένα θέμα που είχε γίνει σήριαλ και αναμασούσαμε τα ίδια και τα ίδια, είχα βρει κάποια στοιχεία που ξεκαθάριζαν, σε μεγάλο βαθμό, κάποια θολά σημεία.
Στο διάδρομο, έπεσα πάνω στο διευθυντή ειδήσεων. Τον πλησίασα γεμάτος χαρά και του είπα:
- Σήμερα βρήκαμε επιτέλους και παρουσιάσαμε κάποια στοιχεία που φωτίζουν αυτή την υπόθεση.
Γέλασε ευφρόσυνα, και καθώς βάδιζα μαζί του, άπλωσε το χέρι του και με αγκάλιασε σχεδόν πατρικά. Ένιωσα ζεστασιά και σιγουριά. Και συνέχισα:
- Θα τη βρω την αλήθεια, πού θα μου πάει…
Ένιωσα να με σφίγγει πιο δυνατά από το μπράτσο προς το μέρος του. Μου άρεσε. Ήταν ο διευθυντής μου. Και τα λόγια αυτά δικά του, κοντά στο αυτί μου:
«Βρε μπαγάσα, στην τηλεόραση δεν έχει σημασία η αλήθεια. Το στόρυ έχει σημασία. Να είναι καλό το στόρυ. Και αν δεν είναι αληθινό δεν έχει σημασία. Αρκεί να φαίνεται».
……………………………

Τι μου ήρθε στο μυαλό τώρα…
Πιο παλιά, πολλοί πατεράδες έπαιρναν τον έφηβο γιο τους αγκαλιά και γελώντας και τραγουδώντας, τράβαγαν κατά Κεραμεικό και Βάθη μεριά. Εκεί τον έσπρωχναν βίαια στα σκέλια μια πόρνης. Λένε, πως μετά ο νέος δεν ήταν ο ίδιος.
Σε μένα δεν συνέβη ποτέ αυτό (για αντικειμενικούς λόγους).

Την πρώτη φορά πήγα με παρέα και επειδή το ήθελα, αλλά δεν κατάφερα να βρω τα σκέλια.
Τη δεύτερη πήγα μόνος, αλλά πάλι δεν τα βρήκα.
Την τρίτη επιτέλους τα βρήκα, σε ένα μικρό διαμέρισμα στα Εξάρχεια. Ελένη την έλεγαν και ήταν φοιτήτρια (νάναι καλά).
Την τέταρτη – αρκετά χρόνια αργότερα - είχα πιάσει δουλειά στο μπορντέλο.

*της ομορφιάς, έτσι όπως την εννοούν οι πολλοί