12/12/08

Κλαίω γιατί «κλαίτε» για μένα

Ο θάνατος του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου εκτόνωσε μια άνευ προηγουμένου οργή σε μια μεγάλη μερίδα της νεολαίας μας.

Ένας κακοεκπαιδευμένος και μάλλον ανόητος αστυνομικός, έγινε μέσα σε μια νύχτα το σύμβολο του συστήματος. Ενός συστήματος που παράγει παρακμή καθώς είναι γέννημά της.

Οι νέοι ξεσηκώθηκαν, βγήκαν στους δρόμους. Όχι για να πουν, αλλά για να εκδηλώσουν την οργή τους. Το συναίσθημα υπήρξε ανέκαθεν η κινητήριος δύναμη της ιστορίας. Σε όποια περίοδο της ιστορίας και αν στρέψει κανείς τα μάτια του, στην αρχή κάθε λαϊκού ξεσηκωμού βρίσκεται το συναίσθημα. Ποτέ η λογική.

Το συναίσθημα μας λένε οι ειδικοί, είναι χαοτικό. Δεν γνωρίζει όρια και κανόνες. Μπορώ να ερωτευθώ ή να αγαπήσω όποτε θέλω, όποιον-α θέλω και κυρίως όσο θέλω. Τόσο, που στο όνομά του μπορώ να αυτοκαταστραφώ ή να καταστρέψω. Να σωθώ ή να σώσω.

Η οργή είναι ένα γνήσιο και συνάμα παρεξηγημένο συναίσθημα. Φιλοσοφικές σχολές και θρησκευτικά δόγματα το αποκήρυξαν και άλλες το χρησιμοποίησαν ταυτόχρονα με την αποκήρυξή του. Κανείς όμως δεν μπόρεσε να απαντήσει πειστικά με ποιόν τρόπο η ανθρώπινη φύση μπορεί να αντιδράσει απέναντι στην αδικία αν όχι με την οργή. Προχωράς στο δρόμο και κάποιος, χωρίς λόγο, σε χτυπάει δυνατά στο πρόσωπο. Μετά από λίγα μέτρα σε ξαναχτυπάει. Και πιο κάτω τρως και τρίτη σφαλιάρα. Ποια μπορεί να είναι η αντίδρασή σου χωρίς αυτή να εμπεριέχει οργή; Δηλαδή εκείνο το «γιατί, σε τι σού έφταιξα;». Πώς μπορεί να ειπωθεί αυτό χωρίς οργή;

Οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους οργισμένοι, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο. Φώναξαν, μούντζωσαν, πετροβόλησαν και κάποιοι έκαψαν. Ξαφνικά βρέθηκαν στο κέντρο της επικαιρότητας από εκεί που ήταν στο περιθώριο. Όλοι μίλησαν γι’ αυτούς και τους «αγώνες τους».

Όλοι, ακόμα και η πονεσιάρα τηλεοπτική κουτσομπόλα και ο θαμώνας του σκυλάδικου και ο βετεράνος χούλιγκαν του γηπέδου και ο λοβοτομημένος κλακαδόρος του κόμματος και ο δημοσιοσχεσίτης ρασοφόρος, και ο κουτοπόνηρος δημοσιογράφος του κίτρινου τύπου και ο σόουμαν καλοπληρωμένος άνκορμαν του «δελτίου ειδήσεων» και ο συμβιβασμένος πανεπιστημιακός με όλη την οικογένεια στο ίδρυμα.

Χμμμ, κάτι δεν πάει καλά.

Μα πώς είναι δυνατόν τόση αγνή οργή (γιατί αγνή είναι η οργή του παιδιού) να αγγίζει τόση πλέμπα;
Πώς είναι δυνατόν τόση αγνή οργή να βρίσκει υποστηρικτές και, κυρίως, καθοδηγητές μέσα στα σκουπίδια;
Πώς είναι δυνατόν, εντέλει, τόση αγνή οργή να αφήνει ανέπαφους αυτούς που εξέθρεψαν την οργή;

Περίεργο ε;


Τα παιδιά δεν αδίκησαν τον εαυτό τους όταν κατέβηκαν στους δρόμους με οργή (συναίσθημα) αλλά χωρίς τη γνώση (λογική). Όφειλαν να πράξουν έτσι. Αλίμονο σε αυτούς που λογάριασαν πως η γνώση είναι κώδικας που δεν σπάει. Σπάει, ενίοτε πάνω στα κεφάλια τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: