17/12/08

Η εξέγερση του αιώνιου Ανθρώπου

Η δική μου εξέγερση προϋπήρξε της δικής σας και θα συνεχιστεί, όταν η δική σας πάει για ύπνο στης παρακμής το κρεβάτι, που τώρα σας κλείνει το μάτι.

Η δική μου εξέγερση ξεκίνησε πριν πολλά πολλά χρόνια. Τότε που η αστραπή και η βροντή ήταν θεϊκό σημάδι και η γη το κέντρο του κόσμου. Τότε που κανείς δεν γνώριζε πώς καρπίζει ένα δέντρο και μαραίνεται ένα λουλούδι. Τότε που οι άνθρωποι προσεύχονταν για να βρέξει και μαστίγωναν τη θάλασσα για να δαμάσουν τη δύναμή της. Τότε που πίστευαν σε θαύματα και υπερφυσικές δυνάμεις καθώς κοιτούσαν το ουράνιο τόξο ή την είσοδο στην ατμόσφαιρα μιας μικρής ποσότητας ύλης («ένα αστέρι πέφτει»).

Τότε ξεκίνησε η δική μου εξέγερση ενάντια σε όλα τούτα τα παράλογα και σε άλλα ακόμη. Και ξεκίνησε έχοντας στα χέρια μου το πιο φοβερό, το πιο δυνατό, το πιο λαμπερό όπλο. Τη Γνώση.
Η έμφυτη δίψα μου να μάθω για τα άγνωστα και να εξηγήσω τα ανεξήγητα, στάθηκε ο πιστός σύντροφός μου. Αυτός και η αγάπη μου στους ανθρώπους. Να ζήσουν καλύτερα. Αυτά συντήρησαν τον πόθο μου να ανακαλύψω τον κόσμο. Και τον ανακάλυψα και τον έκανα καλύτερο. Ποτέ όμως δεν σταμάτησα την εξέγερσή μου, γιατί διαπίστωσα ότι σε κάθε λύση που έβρισκα, με περίμενε λίγο πιο κάτω άλλη μια απορία. Έτσι πορεύτηκα εκείνα τα χρόνια. Με αντίθετο άνεμο και εχθρό τους ανθρώπους.

Στα χρόνια που ήρθαν, οι άνθρωποι, πήραν τις λύσεις που έδωσα και έφτιαξαν συστήματα δικά τους, κομμένα στα μέτρα τους. Συστήματα φανταχτερά και πλούσια. Με αεροπλάνα και αυτοκίνητα και διαστημόπλοια και τηλεοράσεις. Και ήταν μεγάλη η χαρά μου που παρέδωσε η γνώση μου όλα ετούτα στους ανθρώπους. Να μπορούν να χαίρονται τις χαρές της ζωής πιότερο από εμάς.
Και τότε είπα να ξαποστάσω για λίγο. Σίγουρος πια πως θα έρθουν και άλλοι να τραβήξουν το δρόμο μου.

Και ήταν τότε που χάλασε το πράμα. Τότε που τα δώρα μου στους ανθρώπους, πήραν τη μορφή απειλής. Τότε που οι άνθρωποι, νεόπλουτοι όντες, λησμόνησαν τη δική μου εξέγερση, πριν πολλά πολλά χρόνια. Πήραν τη γνώση μου και την έκλεισαν σε μουσεία. Τύπωσαν την εξέγερσή μου σε νεκρά βιβλία ιστορίας και κάθισαν αναπαυτικά στον καναπέ τους καταναλώνοντας συνέχεια. Και συνέχεια και συνέχεια. Ω θεοί. Μα εγώ δεν έδειξα τέτοιο δρόμο.

Τους παρέδωσα έτοιμη γνώση σμιλεμένη με πόνο, ποτισμένη με αίμα ανθρώπων σοφών. Και τους ζήτησα να συνεχίσουν το ίδιο. Με την ίδια λαχτάρα, με τους ίδιους κίνδυνους που δοκίμασα εγώ, πριν πολλά πολλά χρόνια. Και εκείνοι έστρεψαν τα μάτια τους αλλού. Εκεί που βασίλειο έχουν οι λέξεις «κατάχρηση», «αφθονία», «κατανάλωση», «άκρατος ευδαιµονισµός». Και κοντά με αυτές, «προλήψεις», «δεισιδαιμονίες», «αστρολογίες», «θρησκείες». Τι κι αν τους είχα μιλήσει για το «τίμημα». Για το κόστος που θα πληρώσουν σαν αποφασίσουν να γελάνε χωρίς χαρά και να κλαίνε χωρίς λύπη. Να βλέπουν χωρίς να ρωτάνε και να δέχονται χωρίς να κρίνουν. Να μιλούν δίχως να σκέφτονται και να πράττουν δίχως να λογαριάζουν. Τους είχα μιλήσει πριν πολλά πολλά χρόνια αλλά δεν με άκουσαν. Και τώρα θερίζουν τον άνεμο. Σκοτώνουν το θάνατο. Μα πώς είναι δυνατόν το νεκρό να σκοτώσεις;

Ξαπόστασα λίγο, όχι όσο θα ήθελα. Ήρθε καιρός να τραβήξω ξανά σε εκείνο τον πρώτο δρόμο που χάραξα πριν πολλά πολλά χρόνια. Τότε που έκανα τον κόσμο καλύτερο.
Σήμερα, ήρθε η ώρα να τον αλλάξω.
Να ανάψω φωτιές όμοιες με αυτές που άναψε στα Δερβενάκια ο Κολοκοτρώνης στο Δράμαλη. Για να διώξω τα δακρυγόνα που ρίχνουν στο μυαλό σας.
Να στήσω οδοφράγματα ίσα με το μπόι του χρυσελεφάντινου αγάλματος της Αθηνάς στον Παρθενώνα. Να μην περάσει η ασχήμια στις ψυχές των παιδιών.
Να φτιάξω τεράστιες γκιλοτίνες, σαν τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων. Πανεπιστήμια και υπουργεία και ιδρύματα και σχολειά και τηλεοράσεις. Να μην μπορέσει το σκοτάδι να πάρει κεφάλι.
Σήμερα. Τώρα, και μόνο εγώ.
Το γιατί είναι απλό. Η δική μου εξέγερση προϋπήρξε της δικής σας και θα συνεχιστεί, όταν η δική σας πάει για ύπνο στης παρακμής το κρεβάτι.
Ελάτε. Η θέση σας είναι μαζί μου και ο δρόμος μακρύς, ανηφορικός. Μακρύτερος από ένα δελτίο ειδήσεων που σας κλείνει το μάτι. Πιο ανηφορικός από τη Στουρνάρη που οδηγεί στα – ίσως - Χαμένα Εξάρχεια.

Ποιος είπε ότι η Ατλαντίδα χάθηκε. Απλά δεν τη βρήκαμε ακόμα.

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Κύριε Αλικάκο
σκοπεύετε να χαράξετε νέο ανθρώπινο είδος με το κοντυλοφόρι του δημοσιογράφου ή μήπως απεκδύεστε το ρόλο του δημοσιογράφου με αυτό το γραπτό; Και αν ναι, καταγράψτε μου το είδος που επικαλείστε και σαφέστατα το επάγγελμα που επιλέξατε να πορεύεται με τη δημοσιογραφική ιδιότητά σας...

Υπέροχο κείμενο, αλλά δεν πείθομαι.Πόση καλή θέληση να διαθέσω όταν όλοι οι συναδελφοί σας ''πενθούν'' βανδαλίζοντας κτίρια;; Αποδείξτε- δίχως να είστε υποχρεωμένος- πως αποτελείτε εξαίρεση.
Υπέροχο κείμενο τω όντι.

elate είπε...

Υπέροχο κείμενο, αλήθεια.

Το θελα λίγες μέρες νωρίτερα, σαφέστερα, και προς τα παιδιά. Και το χρειαζόνταν κι ο τόπος.
Οχι μόνο από σας το θελα, αλλά κι από πολλούς ομοϊδεάτες συναδέλφους σας που ισα ισα τώρα "ξυλεύονται", ενω πριν μια βδομάδα μιλούσαν με γρίφους, μην τυχόν και χασουν "κλικ" -ποντικιού ή τηλεκοντρόλ... Μα τωρα η ζημιά έχει γίνει...

Η ευθύνη του διαμορφωτή γνώμης ειναι τεράστια, ειναι σαφώς μεγαλύτερη εκείνης του "συστήματος"...
Κι είναι κρίμα να δαμάζουν το πραγματικά υπέροχο "τάλαντό" σας, που έλεγε κι η γιαγιά μου, καποια rent-seeking αφεντικά.

Οσο αμαρτία είναι να αφαιρείς τη ζωή σου, άλλο τόσο ειναι να μην κάνεις οσα μπορείς με τα δώρα που σου έδωσε η φύση - στερείς τους γύρω σου από όσα θα μπορούσες να τους δώσεις.

Καντε το λοιπόν.
Κι εμεις θα ακολουθήσουμε και θα φερουμε κι αλλους πίσω μας.

Τωρα δεν μπορούμε, δεν μας αφήνετε.
Αυτο το "μνημες τηλεόρασης" δεν μας αφήνει.
Αφαιρεί τόσα, που δεν εχει κάπου να στηριχτείς και να φορτώσεις κι άλλους...

Ταυτίζω το μηνυμα με τον πομπό, η τον πομπο με τον αναμεταδότη, ε??
Ναι, αλλα αυτη ειναι η πραγματικότητα, αυτο ισχυει στις συνειδήσεις και τις αντιλήψεις...
Το λέει και μια παροιμία του σοφού λαού. Οποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα...
Και δεν μου φαίνεστε για πίτουρο, καθόλου.

Dimitris A. είπε...

19:59
Αν ο κανόνας εκφράζει άλλες απόψεις από αυτές που διάβασατε, τότι γιατί μου ζητάτε να αποδείξω ότι αποτελώ εξαίρεση; Εσείς το δηλώσατε.
Για ποιό "ρόλο" μιλάτε; Δεν με αγγίζει αυτή η λέξη.
Δεύτερο επάγγελμα δεν σκοπεύω να δηλώσω στην εφορία. Δεν συμμερίζομαι το λόγο που επικαλείστε έστω και αν αυτός είναι το "υπέροχο τω όντι" κείμενό μου.

elate
Εύκολα βρίσκεις θύτες και θύματα και "αθώους" παρατηρητές. Είναι πιο σύνθετο το θέμα, θαρρώ, απ' όσο φαίνεται.
Η ζημιά έγινε (εδώ και χρόνια) γιατί έπρεπε να γίνει (το τίμημα που έγραψα). Ο καθένας μόνος του τώρα με ανάληψη προσωπικής ευθύνης. Δεν περιμένω τίποτα από καμία συλλογικότητα, τουλάχιστον στο άμμεσο μέλλον.

Ανώνυμος είπε...

Πραγματικά ένα υπέροχο κείμενο. καλογραμμένο στέκεται εύκολα και διαβάζεται με άνεση αλλά και κάποια συναισθηματική φόρτιση. θα έλεγα ακόμα ότι φανερώνει άνθρωπο με ανησυχίες και ευαισθησίες. Τα συγχαρητήρια μου λοιπόν ως προς αυτά.
Όμως... καθότι πάντοτε υπάρχει ένα όμως.
Νομίζω χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο πως αποφεύγει τεχνηέντως να μπει στην ουσία των πραγμάτων. Θα έλεγα ότι μου θυμίζει ολίγον τι κείμενο του Συνασπισμού πριν κάμποσα χρόνια. Δηλαδή χωρίς να μπαίνει στην ουσία ή αν προτιμάτε "πολύ καλό για να το κατανοήσουν οι πολλοί".
Και όταν λέω "πολλοί" δεν εννοώ μάζα ή όχλο.
Αυτό το κείμενο θα ήταν τέλειο για όταν κοπάσει ο ορυμαγδός όταν κάποιους μήνες μετά γίνουν κάποιες παρεμβάσεις πιο ψύχραιμες και νηφάλιες. Όχι τώρα.
αυτή τη στιγμή ζούμε ως κοινωνία πρωτόγνωρες καταστάσεις. Άσχετα με το που πιστεύουμε ότι θα οδηγήσουν ή με το τι θα γίνει τελικά. Ζούμε κάτι εντελώς διαφορετικό και ξεχωριστό με κυριαρχικά αισθήματα το θυμό, την οργή, την απόγνωση, την απαισιοδοξία αλλά και το "γιατί"; Όχι μόνο για το φόνο του παιδιού αλλά πολύ περισσότερο για το "γιατί" που μας στοιχειώνει. Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Γιατί γίνεται αυτό; Και αυτό το γιατί με τη σειρά του το διογκώνει και το υπιοστηρίζει το κυρίαρχο συναίσθημα των ημερών. Ο φόβος!
Όταν λοιπόν έχουμε ένα τέτοιο πλέγμα συναισθημάτων και καταστάσεων οφείλουμε νομίζω να ανιχνεύουμε τις χρονικές στιγμές. Πότε είναι το τώρα το πριν το μετά. Το κείμενό σας λοιπόν πρέπει να μεταφερθεί στο μετά, κατά την ταπεινή μου άποψη. Αρκετά μετά.
και κάτι τελευταίο.
Τους δημοσιογράφους τους χτυπούν μονίμως όλοι. Τρώνε ξύλο από τους αναρχικούς με ή χωρίς εισαγωγικά από τους φασίστες και τα συν αυτώ παρακλάδια, προπηλακίζονται από αστυνομικούς ένστολους αλλά κυρίως ασφαλίτες... όλοι τους πλάθουν όπως θέλουν και επιθυμούν να τους έχουν όπως θέλουν. Είναι η πρώτη φορά μετά αρκετό καιρό που θεωρώ ότι: παρά τις όποιες υπερβολές παρά τις όποιες ακρότητες και τους όποιους "κιτρινισμούς" υπήρχαν η δημοσιογραφία στο μεγαλύτερό της βαθμό έκανε σωστά τη δουελιά της. Σε γενικές πάντα γραμμές. Από κει και πέρα είναι στην κρίση του καθενός να επιλέξει τι θα δει τι θα διαβάσει τι θα ακούσει αλλά πολύ περισσότερο πως θα τα χειριστεί όλα αυτά.

elate είπε...

Το ακριβως αναποδο λέω...κι εγω ειμαι υπερ της ατομικης ευθυνης.
Αλλα χωρις "εκτος".
Δηλαδη χωρις "ναι μεν αλλα το κομμα μου/ το καναλι μου/ η γειτονια μου" κλπ...

Ουτε εγω διακρινω τοσο συλλογικες ευθύνες, παρα μονο οσο αποτελουν αθροισμα των επιμερους ατομικων.

Περα απο αυτα, καταλογιζω προσωπικα, μεγαλο μεριδιο (και συλλογικης) ευθυνης στον λεγόμενο "προοδευτικο χωρο", αν και σ αυτον ανηκω. Εξεθρεψε κακομαθημενο λαο, για να τον παρηγορησει. Τωρα αναζητα τη λυση σε περισοτερο 'κακομαθημα". Διαφωνω. Η λυση ειναι στο λιγότερο κακομαθημα.
Ο λαικισμος μετα απο ενα διαλειμμα απο τον "μεταλλαγμενο προοδευτικο χωρο" επανηλθε δριμυτερος, διοτι του επετραπη, απο τους πανω, που υπεκυψαν στι απαιτησεις των κατω, κι οι ατομικες ευθυνες ξαναξεχαστηκαν. Και να τα τωρα.

Τα παραπονα σου στο Δημαρχο, και τελος. Οι νομοι να ισχυουν για όλους, εκτος απο μας, φταιει ο Χατζηπετρης, κλπ.

Ομως θα μου επιτρεψετε να πω οτι οταν στη μεση μπει το μονταζ, ολα διαστρεβλωνονται. Και δυστυχως η ευτυχως, απο κει εξαρτωμαστε, απο τις οδηγιες για το μονταζ, εκ των πραγματων.

Δεν φτανει δηλαδη να γραψω εγω το υπεροχο γραμμα, πρεπει να το παραδωσει κι ο ταχυδρομος. Αν ο ταχυδρομος δεν θελει, το μηνυμα στον παραληπτη του δεν θα φτασει ποτε.....

Dimitris A. είπε...

00:48
Ώστε λοιπόν πιστεύετε ότι θα κοπάσει ο ορυμαγδός; Το ίδιο πιστεύω και εγώ. Και δεν βλέπω κανένα λόγο να τοποθετήσω τη γραφή μου τότε, που θα κάνουμε, εκ του ασφαλούς, αναλύσεις επί αναλύσεων. Η πρότασή μου είναι συγκεκριμένη (με προσεκτική ανάγνωση... αν και δεν ανακάλυψα την Αμερική) και θα μπορούσε να έχει διατυπωθεί αρκετά χρόνια νωρίτερα.
Το πρόβλημα των κοινωνιών (όχι μόνο της ελληνικής) είναι βαθύ και δεν εξαντλείται στα 700 ευρώ των νέων, ούτε στην ανεργία τους. Ίσως επιχειρήσω να το θίξω εκ νέου, με άλλο ύφος, σε μια επόμενη γραφή μου.
Όσον αφορά τους δημοσιογράφους, ανοίγετε ένα μεγάλο θέμα, στο οποίο δεν έχω τη δυνατότητα να σας απαντήσω έτσι όπως θα ήθελα, σε αυτό το χώρο. Θα περιοριστώ σε δύο μόνο φράσεις: κανείς (σχεδόν) δεν νοιάζεται από όσους τώρα «νοιάζονται». Είναι όμως και άλλοι που νοιάζονται πραγματικά. Αυτή είναι η εικόνα που έχω.

elate
Βρείτε τη δύναμη να ανήκετε εκεί όπου συμφωνείτε και όχι εκεί που διαφωνείτε (εσείς το είπατε). Νομίζω αυτό είναι μια καλή αρχή για την ανάληψη της δικής σας προσωπικής ευθύνης.

elate είπε...

Εκει ανηκω. Οι αλλοι δεν ανηκουν, αλλα δεν το εχουν καταλαβει!!!!
:-)

Υπαρχουν πραγματα να κανει κανεις, ακομα και μεσα στην ανωνυμια, ποσο μαλλον εξω απ αυτην. Αλλα θελει αρετη και τολμη.

Λακων είπε...

Το να χαρακτηριστεί απο τη μεριά μου το κείμενο εξαιρετικό νομίζω πως δεν έχει αξία.
Σε λίγες γραμμές καταγράφεται εύστοχα μέρος της πορείας του ανθρώπου και κυρίως το "τις πταίει" για το σήμερα.
Η ουσία δηλαδή που δεν είναι τα γεγονότα των ημερών παρά μονο η αφορμή για την ανάρτηση.
Λύση είναι ακριβώς αυτή η θεώρηση που μοιάζει γενική αλλά επισημαίνει επακριβώς την ουσία.
Το να μιλήσουμε για την αστυνομία, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους αναρχικούς είναι μάταιο.
Ακόμα και αν δίναμε με ένα μαγικό τρόπο λύση στην κατάσταση την τρέχουσα, απλώς θα κόβαμε ένα απο τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας.
Αποτέλεσμα θα υπάρξει αν κοιτάξουμε "ειδικά" όλα ετούτα που μοιάζουν γενικά αλλά δίνουν απάντηση στο "τις πταίει".
Και όχι μόνο στα στενά γεωγραφικά όρια της πατρίδας μας...

Dimitris A. είπε...

"Λάκων" χάθηκε το "λακωνίζειν" στις μέρες μας. Το μέτρο αλλιώς.