10/3/09

Το κάτι και το τίποτα

Η χώρα μας περνάει τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της. Και αυτή η κρίση δεν είναι ούτε οικονομική, ούτε πολιτική. Αυτές είναι δορυφόροι της πραγματικής κρίσης. Αυτής που βρίσκεται στο κέντρο. Και στο κέντρο βρίσκεται κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό.
Το τίποτα.
Δεν έχει μείνει τίποτα.
Δεν υπάρχει τίποτα.
Η χώρα κυβερνιέται από το τίποτα και κυβερνάει το τίποτα. Και μη γελιέστε. Αύριο πάλι το τίποτα θα κυβερνάει το τίποτα.

Κάθεσαι αναπαυτικά στην πολυθρόνα σου βλέποντας στην τηλεόραση το τίποτα. Αλλά δεν βλέπεις τίποτα.
Θέλεις να διαμαρτυρηθείς αλλά δεν έχεις τίποτα να πεις.
Θέλεις να νιώσεις οργή αλλά δεν νιώθεις τίποτα.
Προσπαθείς να γελάσεις. Τίποτα.
Προσπαθείς να κλάψεις. Τίποτα.
Τριγυρνάς στους δρόμους της πόλης να αποφύγεις το τίποτα. Και πέφτεις πάνω στο τίποτα.
Τότε το ρωτάς: γιατί υπάρχεις;
Και εκείνο σου απαντά: Δεν σε ακούω να λες τίποτα.
- Μα τότε πώς απαντάς;
- Σχεδόν πάντα απαντώ στο τίποτα. Και πάντα, όταν νομίζει ότι είναι κάτι.