14/6/09

γκέι πολιτισμός

Το ότι η χώρα αυτή έχει χάσει το μέτρο προ πολλού, είναι γνωστό. Να εξηγούμαστε, είναι γνωστό σε όσους δεν έχουν χάσει το μέτρο. Γιατί αυτός που το έχει χάσει δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του.
Ένα από τα συμπτώματα της σημερινής παρακμής είναι η άκρατη επιθυμία. Οι λέξεις «θέλω», «επιθυμώ», «νιώθω», «απολαμβάνω» έχουν χάσει το σημείο επαφής που οφείλουν να έχουν με τις λέξεις «σκέφτομαι», «μετράω», «υπολογίζω», «σταθμίζω». Η διαλεκτική επικοινωνία αυτών των δύο κόσμων δεν υφίσταται πια. Ο κόσμος του συναισθήματος και ο κόσμος της λογικής βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο, με τον πρώτο να κερδίζει κατά κράτος ένα αντίπαλο αδύναμο και απαξιωμένο.
Όλοι θέλουν να νιώσουν, να απολαύσουν όσο το δυνατόν περισσότερα. Κανείς δεν νοιάζεται να αναρωτηθεί με γνώμονα τη λογική: «πώς θα τα αποκτήσω» ή «ποια ανάγκη μου καλύπτουν».
Όλα τα μηνύματα που διαχέονται στην κοινωνία αποβλέπουν στην ποσοτική αύξηση της επιθυμίας σου. Έτσι, χωρίς κανένα όριο ο άνθρωπος αγγίζει σήμερα την κορυφή της νοσηρότητας: να επιθυμεί την επιθυμία. Ή αλλιώς, «θέλω να συνεχίσω να θέλω». Η απόκτηση ενός προϊόντος περνά πια σε δεύτερη μοίρα. Πρωτεύει να συνεχίσω να θέλω να επιθυμώ. Φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα του λαίμαργου που κάνει εμετό αμέσως μόλις φάει. Για να ξαναφάει. Αυτή την εικόνα αγγίζει ο σημερινός άνθρωπος. Ή αλλιώς: καταναλωτικός αυνανισμός χωρίς εκσπερμάτιση. Μαλάκας χωρίς διάλειμμα, δηλαδή. Ισόβιος.
Ένας νέος κόσμος δείχνει να ανατέλλει, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου θα είναι η απουσία ορθολογικής σκέψης. Φανταχτερά χρώματα, αρώματα, στολίδια και ξύλινα χαμόγελα θα συνοδεύσουν τον ερχομό του, και εμείς θα αλαλάζουμε στο πέρασμά του: «κάντε στην άκρη, περνάει η πρόοδος».

Ας περάσει λοιπόν η αφεντιά του. Με όλη του τη θηλυπρέπεια.
Ω θεέ μου…