14/6/09

γκέι πολιτισμός

Το ότι η χώρα αυτή έχει χάσει το μέτρο προ πολλού, είναι γνωστό. Να εξηγούμαστε, είναι γνωστό σε όσους δεν έχουν χάσει το μέτρο. Γιατί αυτός που το έχει χάσει δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του.
Ένα από τα συμπτώματα της σημερινής παρακμής είναι η άκρατη επιθυμία. Οι λέξεις «θέλω», «επιθυμώ», «νιώθω», «απολαμβάνω» έχουν χάσει το σημείο επαφής που οφείλουν να έχουν με τις λέξεις «σκέφτομαι», «μετράω», «υπολογίζω», «σταθμίζω». Η διαλεκτική επικοινωνία αυτών των δύο κόσμων δεν υφίσταται πια. Ο κόσμος του συναισθήματος και ο κόσμος της λογικής βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο, με τον πρώτο να κερδίζει κατά κράτος ένα αντίπαλο αδύναμο και απαξιωμένο.
Όλοι θέλουν να νιώσουν, να απολαύσουν όσο το δυνατόν περισσότερα. Κανείς δεν νοιάζεται να αναρωτηθεί με γνώμονα τη λογική: «πώς θα τα αποκτήσω» ή «ποια ανάγκη μου καλύπτουν».
Όλα τα μηνύματα που διαχέονται στην κοινωνία αποβλέπουν στην ποσοτική αύξηση της επιθυμίας σου. Έτσι, χωρίς κανένα όριο ο άνθρωπος αγγίζει σήμερα την κορυφή της νοσηρότητας: να επιθυμεί την επιθυμία. Ή αλλιώς, «θέλω να συνεχίσω να θέλω». Η απόκτηση ενός προϊόντος περνά πια σε δεύτερη μοίρα. Πρωτεύει να συνεχίσω να θέλω να επιθυμώ. Φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα του λαίμαργου που κάνει εμετό αμέσως μόλις φάει. Για να ξαναφάει. Αυτή την εικόνα αγγίζει ο σημερινός άνθρωπος. Ή αλλιώς: καταναλωτικός αυνανισμός χωρίς εκσπερμάτιση. Μαλάκας χωρίς διάλειμμα, δηλαδή. Ισόβιος.
Ένας νέος κόσμος δείχνει να ανατέλλει, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου θα είναι η απουσία ορθολογικής σκέψης. Φανταχτερά χρώματα, αρώματα, στολίδια και ξύλινα χαμόγελα θα συνοδεύσουν τον ερχομό του, και εμείς θα αλαλάζουμε στο πέρασμά του: «κάντε στην άκρη, περνάει η πρόοδος».

Ας περάσει λοιπόν η αφεντιά του. Με όλη του τη θηλυπρέπεια.
Ω θεέ μου…

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δημήτρη Αλικάκο όταν διάβασα το βιβλίο σου για τον Λιαντίνη σε κατέταξα σκαλοπάτια πιό πάνω από τα δημοσιογραφικά που πατούσες πριν... Και με την ιστοσελίδα σου μου θυμίζεις πλέον όχι ένα επιπόλαιο ρεπόρτερ, αλλά ένα σκεπτόμενο δημοσιογράφο και κάτι περισσότερο, συγγραφέα. Νιώθω τη ταραχή σου για ότι συμβαίνει γύρω σου, αλλά πίστεψέ με τα μπλογκς που τα χειροκροτήσαμε, ήδη κατακλύζονται από αμαθείς, απαίδευτους, κομπλεξικούς και κομματικοποιημένους... Άδικα στέλνεις μηνύματα στους βαρβάρους, γι΄αυτό ως Έλληνας γράψε ένα βιβλίο - αλλά θα μου πείς ποιός θα το διαβάσει αν δεν είναι πορνογράφημα, τσελεμεντές, χάρυ πότερ ή κώδικας νταβίντσι...
ΑΝΤΙΜΟΝΙΟΣ

Ανώνυμος είπε...

αγαπητέ...
...εγώ αρνήθηκα να διαβάσω το βιβλίο σου για τον Λιαντίνη...
...είναι που δεν ήθελε να τα πει άλλος, είναι που μίλησε ο ίδιος, και νομίζω πως τα κατάφερνε να λέγει εκείνο που θέλε να πει, όχι να λογαριάζει τι θελανε οι άλλοι να ακούσουν...είναι ίσως που δε μπορώ εκείνους που φεύγουν ορίζοντας οι ίδιοι τους όρους. Ομως αφήνουν πίσω τους την ομορφια που αγάπησαν, τους ανθρώπους και τους τόπους....χωρίς να ξέρουν αν θα ξαναχουν την ευκαιρία να ξαναζήσουν...σκανδαλώδες!

είναι κυρίως που όποιος φεύγει με δική του θέληση δεν αγάπησε αρκετά!και αυτό δεν είναι ηρωικό, αλλά σπαραχτικό

όπως και να 'χει, εγω ταξιδεύω μονη μου πια τον Ταϋγετο...απο παιδι τον καμάρωνα, κοιτάζοντας τον απο τον Πάρνωνα, και περίμενα να μεγαλώσω και να τον περπατήσω, και κυρίως να ζήσω όσο καλύτερα και όσο περισσότερο γίνεται. Ούτε έρημη, ούτε ισχυρή (τι ουτοπισμός και αυτός)...μεγάλωσα λοιπόν, έκανα παιδια και φίλους όλα όσα κάνουν οι καθως πρέπει γυναίκες που δε θέλουν να ζήσουν και να πεθάνουν έρημες και μαζι με αυτά φροντισα να ακούω εκείνη τη φωνή μέσα μου...σιγανή όταν τα πράγματα αγρίευαν, δυνατή και καθαρή όταν πάταγα στο βουνό μας...

και όσο για τα άλλα,όπως λέει και ο πατριώτης λάκων: ποιός Λιαντίνης; εφτούνος είναι ο Νικολακάκος ο Δημητρης απο τη Λιαντίνα!! ....Τονια....