10/11/10

Ο ένας πεθαίνει και ο άλλος φεύγει. (Και κάποιοι – πιο τυχεροί – πάνε για ύπνο)

«Έφυγε» σε ηλικία 87 ετών ο Γιάννης Δαλιανίδης.

“Έφυγε” η γνωστή λαϊκή τραγουδίστρια Δούκισσα.

Σε ηλικία 50 ετών, έφυγε από την ζωή ο Michael Jackson.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 χρόνων, ο πρώην πρωθυπουργός Τζαννής Τζαννετάκης.

Έφυγε η Αννα Καλουτά.

"Εφυγε" ο Γιάννης Μόραλης.

«Έφυγε» ξαφνικά από τη ζωή, ο δημοφιλής ηθοποιός Σωτήρης Μουστάκας.
_____________________________________


Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφεται και λέγεται αυτή η ανοησία από δημοσιογράφους και λοιπούς κουλτουριάρηδες της οκάς.

Πέρα από το γεγονός ότι το ρήμα «φεύγω» αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της επιστροφής.

Πέρα από το γεγονός ότι το ρήμα «φεύγω» δηλώνει μια εκούσια ενέργεια. Άσχετα αν δεν την επιθυμεί πάντα ο ενεργών («δεν θέλω αλλά πρέπει να φύγω»), δεν παύει να την πραγματοποιεί ο ίδιος.

Πέρα από το γεγονός ότι ακόμα και τα εισαγωγικά στο συγκεκριμένο ρήμα δίνουν μια διάσταση που εννοιολογικά δεν στέκει, αναφορικά με το θάνατο. «Έφυγε αλλά όχι ακριβώς», «έφυγε και δεν έφυγε». Με άλλα λόγια, έφυγε αλλά δεν το εννοούμε.

Πέρα από όλα αυτά, η χρησιμοποίηση του ρήματος (με ή χωρίς εισαγωγικά) αναφορικά με το γεγονός του θανάτου δείχνει όχι μόνο άγνοια αλλά και ασέβεια στο νεκρό υπό την έννοια ότι διαστρέφει-παραποιεί ένα γεγονός τόσο σαφές και ξεκάθαρο όσο και ένα μήλο που πέφτει από τη μηλιά. Αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά ενός φαινομένου τόσο απόλυτου που δεν επιδέχεται ούτε ανάλυση ούτε ερμηνεία. Ελάχιστη τιμή στο νεκρό είναι η ακριβής αναγγελία του τελευταίου γεγονότος της ζωής του. Της δικής του ζωής.

Η δημοσιογραφική γλώσσα οφείλει να είναι ακριβής. Να περιγράφει δηλαδή με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια ένα γεγονός. Ειδάλλως δεν είναι δημοσιογραφική, είναι λογοτεχνική-ποιητική, και μάλιστα κακή.

Ο δημοσιογράφος όταν, για παράδειγμα, καταγράφει κάποιον που αυτοκτονεί πηδώντας από το μπαλκόνι του οφείλει να γράψει-πει αυτό που ακριβώς βλέπει: «πήδηξε από το μπαλκόνι του στο κενό…» και όχι «άνοιξε τα χέρια του και πέταξε…» ή «τα ψυχολογικά προβλήματα τον οδήγησαν…». Γιατί άνθρωπέ μου; Ήσουν ο ψυχίατρός του ή έχεις απωθημένα που δεν έγινες πιλότος;

Αντίστοιχα, όταν ένας άνθρωπος πεθάνει, ΠΕΘΑΝΕ. Ούτε έφυγε, ούτε μετακόμισε στη γειτονιά των αγγέλων, ούτε κάνει παρέα με τον Μπιθικώτση και τον Τσιτσάνη. Πέθανε κύριοι δημοσιογράφοι ή αν θέλετε απεβίωσε (τι ωραία λέξη!).

Από την άλλη, θα έχετε ακούσει-διαβάσει και το περίφημο «εκοιμήθη» αναφορικά με θανάτους ιερωμένων. Η χρησιμοποίηση του ρήματος από θεολόγους και εκκλησιαστικούς παράγοντες είναι πέρα από την κριτική μου. Ο δημοσιογράφος όμως, επειδή ακριβώς δεν έχει καμία δουλειά με τη θεολογική γλώσσα οποιουδήποτε δόγματος, οφείλει και στις περιπτώσεις θανάτων ιερωμένων όλων των βαθμίδων να ακολουθήσει το δημοσιογραφικό αυτονόητο: μέγιστη δυνατή ακρίβεια στη μεταφορά της είδησης. Και το ακριβές ρήμα στην περίπτωση π.χ. του θανάτου του μητροπολίτη Καντιώτη είναι «απεβίωσε». Δεν εκοιμήθη.

Ο δημοσιογραφικός λόγος οφείλει να κρατά αποστάσεις από θρησκευτικές αντιλήψεις, ιδεολογίες και μεταφυσικές αναζητήσεις. Αν πιστεύω ότι ο πατέρας μου καθώς θα πεθάνει θα συναντήσει το μπάρμπα του, αυτό είναι μια πίστη-επιθυμία ξένη προς το δημοσιογραφικό λόγο. Σε φίλους και συγγενείς έχεις δικαίωμα να πεις ότι θέλεις, ανάλογα με την πολιτισμική συγκρότηση που κουβαλάς, στο χαρτί της εφημερίδας όμως θα γράψεις αυτό που έχεις βεβαιώσει με τα μάτια σου. Και όταν αυτά δεν αρκούν, με τα στοιχεία που έχεις συγκεντρώσει από διάφορες πηγές.

Είναι και κάτι άλλο όμως, ακόμα πιο βαρύ.

Γιατί δηλαδή η Δούκισσα, ο Michael Jackson, ο Καζαντζίδης και ο Κακαουνάκης να «φεύγουν» και ο μπακάλης, ο περιπτεράς, ο κυρ Μήτσος και ο «άτυχος οδηγός του αυτοκινήτου που παραβίασε τον φωτεινό σηματοδότη» να πεθαίνουν.

Κάποιοι θα μιλήσουν για ρατσισμό ακόμα και στο θάνατο. Μπορεί, αλλά είναι πιο απλά τα πράγματα. Υποκρισία και λαϊκισμός σε συνδυασμό με απαιδευσιά και εμπόριο συναισθημάτων.

1/10/10

Σσσσσσ... η χώρα ποδοσφαιρίζεται

- Τι ομάδα είσαι;
- Παναθηναϊκός
- Ου να χαθείς κουρέλα. Εγώ είμαι ολυμπιακός.

Κάπως έτσι ανταλλάζαμε κουβέντες για τα ποδοσφαιρικά όταν ήμασταν πιτσιρικάδες. Τότε ήμουν ολυμπιακός και μισούσα, θυμάμαι, τους άλλους που ήταν παναθηναϊκοί. Νόμιζα πως οι καλοί άνθρωποι ήταν αυτοί που υποστήριζαν την κόκκινη φανέλα, και οι άλλοι, κυρίως οι πράσινοι, ήταν μοχθηροί και παλιόπαιδα.

Κάπου στις αρχές της εφηβείας μου, μου έμαθαν ότι ο ολυμπιακός είναι Ιδέα (με κεφαλαίο ι). Ωραία ιδέα, είπα μέσα μου. Έτσι λοιπόν συνέχισα να πιστεύω πια σε μια ιδέα που δεν με ανάγκαζε να θυσιάσω τίποτα γι΄αυτήν. Παρακολουθούσα τους αγώνες της ομάδας μου από την τηλεόραση με την υπερηφάνεια ότι μια Ιδέα μάχεται έναντι των κακών ή, στην καλύτερη περίπτωση, ασήμαντων ομάδων. Όταν έχανε η ομάδα μου, πίστευα πως επικρατούσαν δαιμονικοί παράγοντες που ήθελαν το κακό της Ιδέας: ο πληρωμένος διαιτητής, το λασπωμένο γήπεδο, το αντιαθλητικό παίξιμο των αντιπάλων κοκ. Όταν κέρδιζε, καλώς κέρδιζε γιατί η Ιδέα πάντα στο τέλος κερδίζει.

Λίγο αργότερα μου έμαθαν ότι ο ολυμπιακός είναι Θρύλος (με κεφαλαίο θ). Ουάου. Αυτό μου άρεσε καλύτερα γιατί η ιδέα είχε αρχίσει να με κουράζει. Είχα μάθει τότε ότι δύο από τους αγαπημένους μου ήρωες, ο Ρομπέν των δασών και ο Ζορό, ήταν θρύλοι. Αυτό με ενθουσίασε ακόμα περισσότερο γιατί έδωσε μια άλλη διάσταση στη λέξη (θρύλος) μέσα μου. Κάπου εκεί εμπέδωσα το γεγονός ότι όλοι οι καλοί και ατρόμητοι που έρχονται από το παρελθόν είναι θρύλοι. Η ομάδα ανέβηκε περισσότερο στα μάτια μου, πλέον τη σεβόμουν. Να μην τα πολυλογώ, κάπως έτσι συμπλήρωσα την αγία τριάδα της εφηβείας μου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έμαθα και άλλα πολλά. Έμαθα για παράδειγμα ότι οι αντίπαλοι μας αποκαλούν γαύρους. Αυτό θυμάμαι με πείραξε πολύ. Όχι γιατί δεν μου άρεσε η λέξη, αλλά γιατί δεν ήξερα τι σχέση μπορούσε να έχει ο θαυμαστής ενός θρύλου με ένα μικρό ψαράκι. Όταν για πρώτη φορά με αποκάλεσαν γαύρο έγινα θηρίο. Αλλά αυτό που χάραξε το τέλος της εφηβείας μου ήταν μια συνάντηση ολυμπιακών αμέσως μετά το «άντε ρε γαύρε». Εκεί μπροστά σε δέκα συνομηλίκους μου εκτόνωσα με ασφάλεια την οργή μου, αλλά ντράπηκα. Ντράπηκα να ρωτήσω τι σημαίνει η λέξη…

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε όταν, με αφορμή κάποια σοβαρά επεισόδια στο γήπεδο, πήγα για ρεπορτάζ στα γραφεία των οργανωμένων οπαδών του αγαπημένου μου συλλόγου, κάπου στην πλατεία Καραϊσκάκη. Καθώς περίμενα να μου μιλήσει κάποιος υπεύθυνος κοιτούσα τον τοίχο μιας μεγάλης, θυμάμαι, αίθουσας που ήταν γεμάτος με φωτογραφίες και πρωτοσέλιδα εφημερίδων που παρουσίαζαν εικόνες καταστροφής μέσα σε γήπεδα, νεαρούς με ανοιγμένα κεφάλια, καμένα πούλμαν και διάφορα τέτοια.
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι οι κακοί της παιδικής μου ηλικίας εξακολουθούσαν να είναι το ίδιο κακοί. Και όμως είναι, παραδέχθηκα μέσα μου καθώς με λύπη κοίταζα τις φωτογραφίες.

- Τι κοιτάς ρε μεγάλε; Βροντοφώναξε μια φωνή από πίσω μου.
Ήταν ο υπεύθυνος.
- Τι να κοιτάω; Τα παθήματά σας κοιτάω και πραγματικά λυπάμαι (και το εννοούσα).
- Και γιατί λυπάσαι; Βάζελος είσαι;
- Ολυμπιακός είμαι ρε φίλε... γι΄αυτό λυπάμαι.
- Αν είσαι πραγματικός ολυμπιακός να μην λυπάσαι καθόλου, να χαίρεσαι.

Τι λέει ο τρόμπας, είπα μέσα μου, ληγμένα παίρνει;

Για πες μου ρε φίλε γιατί θα με τρελάνεις. Βρες μου ένα λόγο που πρέπει να χαίρομαι βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες;

- Καλά το είπες ρε μεγάλε, ένας και μοναδικός είναι ο λόγος. Τα καμένα πούλμαν και τα ανοιγμένα κεφάλια είναι των παναθηναϊκώωωωωωων.
και τα ντεσιμπέλ της φωνής του ανέβηκαν κάθετα.

Έμεινα κάγκελο αλλά δεν τό δειξα.

Ανηφορίζοντας την Αγίου Κωνσταντίνου σταμάτησα σε ένα μαγαζί με αφίσες. Αγόρασα δύο. Του Ρομπέν και του Ζορό. Τις έβαλα στο σακίδιό μου και προχώρησα ανεμίζοντας. Μετά μπήκα σε ένα ταξί για να με πάει Φάληρο. Ο ταξιτζής φάνηκε αμέσως ότι είχε σπουδάσει τα γεγονότα της μέρας στο γήπεδο.

- Είδες τι έκαναν τα καθίκια οι παναθηναϊκοί στο γήπεδο;
Πριν προλάβω να απαντήσω μπαίνει άλλος πελάτης, κάθεται μπροστά και αμέσως ακούει την ίδια ερώτηση. Απαντά αστραπιαία.
- Είσαι με τα καλά σου; Οι γαύροι μάς όρμησαν πρώτοι…

Κουβέντα στην κουβέντα πιάστηκαν να μαλώνουν στα σοβαρά. Είχα μείνει κάγκελο για δεύτερη φορά και δεν το έκρυψα.

Εσύ φίλε γιατί δεν μιλάς; Με ποιόν είσαι;

Δεν απάντησα. Περίμενα να σταματήσει το ταξί σ΄ένα κόκκινο. Μόλις σταμάτησε, έβαλα την παλάμη μου στο σακίδιο και τα κράτησα σφιχτά. Με το βέλος κάρφωσα τον πελάτη στο λαιμό και με το σπαθί πήρα το κεφάλι του ταξιτζή.

Και επειδή δεν είμαι κακός... λυπάμαι που ζουν ακόμα.

22/8/10

Επιστολή στον πρωθυπουργό... για έναν Απόστολο

Θεωρώ ακόμα και τώρα αστεία (τουλάχιστον) τη συγγραφή επιστολών με αποδέκτη τον πρωθυπουργό, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Λόγω δουλειάς έχω διαβάσει αρκετές και σχεδόν όλες κρύβουν από οίηση έως διαταραχή. Αν κατάφερα - όλα αυτά τα χρόνια - να αποφύγω το δεύτερο, θαρρώ πως θα καταφέρω να αποφύγω και το πρώτο.

Κύριε πρωθυπουργέ.
Γνώρισα τον Αποστόλη πριν μερικά χρόνια και ακόμα θυμάμαι τον πρώτο μας διάλογο.

- Με τι ασχολείσαι Αποστόλη;
- Σπουδάζω στην Αγγλία μηχανολόγος.
- Πότε τελειώνεις με το καλό;
- Πιστεύω σύντομα.

Από τότε μιλούσαμε αραιά και που στο τηλέφωνο και πάντα του έκανα την ίδια ερώτηση.
- Πότε τελειώνεις με το πανεπιστήμιο;
Και έπαιρνα την ίδια απάντηση:
- Πιστεύω σύντομα.
Μια, δυό, τρεις, άρχισαν να περνούν διάφορα από το μυαλό μου. «Τι σόι σπουδές κάνει τόσα χρόνια στο Λονδίνο ο Αποστόλης;», αναρωτιόμουν συχνά και ενοχλημένος από την ίδια την απορία μου. Πριν λίγο καιρό βρέθηκα στο Λονδίνο αποφασισμένος – εκτός των άλλων – να τη λύσω.

- Πηγαίνεις ακόμα στο πανεπιστήμιο Αποστόλη;
- Ναι.
- Πλάκα κάνεις καλέ μου φίλε; Δέκα τέσσερα χρόνια τώρα (από το 1996) ακόμα να πάρεις πτυχίο;
Ο Αποστόλης είναι ένα παιδί που γελάει όταν μιλάει σοβαρά για τον εαυτό του και σοβαρεύεται όταν λέει αστεία για τους άλλους. Ήταν η ώρα λοιπόν να γελάσει.
- Πτυχίο; Το έχω πάρει εδώ και αρκετά χρόνια.
- Δεν καταλαβαίνω. Και γιατί τότε πηγαίνεις ακόμα στο πανεπιστήμιο;
- Δεν έχεις άδικο που ξέρεις τόσα λίγα πράγματα για μένα. Φταίω εγώ που δεν σου έχω μιλήσει (γελώντας).
- «Μίλα τώρα λοιπόν» και το ύφος μου είχε κάτι από ανακριτή.
Σκύβει και παίρνει το σακίδιο του, το ανοίγει, βγάζει κάτι χαρτιά και μου τα δίνει.
- «Εδώ θα μάθεις περισσότερα απ’ όσα μπορώ να σου πω, αν και δεν είναι πλήρες». Και ξαφνικά συννέφιασε. Ποιος ο Αποστόλης… Για πρώτη φορά δεν είχε καταφέρει να κρατήσει το χαμόγελό του.

Άρχισα να διαβάζω.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ονοματεπώνυμο Απόστολος Πεσυρίδης
Έτος γέννησης: 1978
Διεύθυνση κατοικίας ….. Θεσ/νικη
Τηλέφωνο 2310 ….
Ε-mail apostolos.pesiridis@imperial.ac.uk
Στρατιωτικές υποχρεώσεις Εκπληρωμένες

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
2000-2007 Διδακτορικο δίπλωμα (PhD)
Imperial College London, Αγγλία
Διδακτορική διατριβή με θέμα: «Υπερπληρωτές αέρος (turbocharger) με ενεργό έλεγχο ροής καυσαερίων»
1996-2000 Πτυχίο Μηχανολόγου Μηχανικού (Master’s in Engineering, MEng)
City University, Λονδίνο, Αγγλία

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
2010-2011
Ερευνητής/Επιστημονικός Συνεργάτης
Έρευνα, στο Imperial College, σε νέες τεχνολογίες σχεδίασης υπερπληρωτών και ανάπτυξης νέων τεχνολογιών υπερπληρωτών σε πειραματικό επίπεδο με την ενσωμάτωσή τους σε κινητήρα εσωτερικής καύσης.
2008-2010
Ερευνητής/Τεχνικός Σύμβουλος
Εργασία στο Imperial College (μέσω της εταιρείας του πανεπιστημίου Imperial Innovations) στην εξομοίωση της ενσωμάτωσης υπερπληρωτή νέας τεχνολογίας με πετρελαιοκινητήρα. ‘Ερευνα στην μηχανική του μηχανισμού μεταβολής γεωμετρίας του υπερπληρωτή, της τεχνολογίας των υλικών του και των απαιτήσεων ελέγχου του.
2005-2006
Ερευνητής/ Τεχνικός Σύμβουλος
Υπεύθυνος για την εμπορική προώθηση της τεχνολογίας «turbo με ενεργό έλεγχο ροής» στη συμβουλευτική ICON με εξάμηνο συμβόλαιο

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΑΒΕΙΑ
06/2006 Φιναλίστ σε διεθνή διαγωνισμό της ΑLTRAN
Διαγωνισμός της τεχνολογικής συμβουλευτικής εταιρίας ΑLTRAN (η ερευνητική εργασία παραπάνω επιλέχθηκε μαζί με άλλες πέντε ανάμεσα σε 80 υποψήφιες ως έχουσα την καλύτερη προοπτική για μελλοντικές τεχνολογικές λύσεις στους τομείς της αυτοκίνησης και αποθήκευσης ενέργειας).

2006-2008 Ευρεσιτεχνία στην τεχνολογία turbo
Ολοκλήρωση διαδικασίας έκδοσης ευρεσιτεχνίας της τεχνολογίας «turbo με ενεργό έλεγχο ροής» (με επίσημο τίτλο «Flow Control Device for a Turbocharger», WO2006/061588, 2006)

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
2001-2006 Παρακολούθηση διαλέξεων επαγγελματικής κατάρτισης στο Imperial College με θέματα Διαπραγματεύσεων σε εμπορικές συμφωνίες, Ασφαλείας στην έρευνα, Χρήση δικτύων Ίντρανετ
2003-2006 Μέλος Συλλόγου Μηχανολόγων Μηχανικών Μ.Βρετανίας (AMIMechE)
2001- σήμερα Μέλος ΤΕΕ/ΤΣΜΕΔΕ ώς Μηχανολόγος Μηχανικός από τον Νοέμβριο του 2001

ΑΚΑΔΗΜΑΪ ΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ
o Δύο δημοσιεύσεις σε διεθνή περιοδικά
o Τέσσερεις δημοσιεύσεις σε πρακτικά συνεδρίων
o Διδασκαλία σε μάθημα διαδικασιών βιομηχανικής παραγωγής (2006) και σε εργαστήριο ρευστών (2010)
o Μια συγγραφή εργαστηριακού εγχειριδίου
o Επίβλεψη σε 5 πτυχιακές εργασίες μεταπτυχιακών φοιτητών το 2009-2010
o Κάτοχος 2 ευρεσιτεχνιών

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ
o Προγραμματισμός: Γνώση C++.
o Λειτουργικά Συστήματα: Έμπειρος χρήστης λειτουργικών συστημάτων Windows και χρήση MS-DOS.
o Εμπορικό Λογισμικό: Microsoft Office, Εμπορικά πακέτα μηχανολογικού/τεχνικού σχεδιασμού (AutoCAD, SolidWorks, σε όλες τις διαστάσεις), γενικότερες εφαρμογές διαδικτύου (Web Browsers, FTP, e-mail).
o Εξειδικευμένο Λογισμικό: Εργαστηριακά πακέτα ΝΙ LabVIEW, εμπορικού κώδικα (μονοδιάστατης) θερμοδυναμικής ανάλυσης κινητήρων εσωτερικής καύσης Ricardo WAVE, Πακέτο υπολογιστικής ρευστοδυναμικής (CFD) COSMOS FloWorks.

ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ
 Αγγλικά
 Γερμανικά (Mittelstufe)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Κύριε πρωθυπουργέ, εσείς τι θα ρωτούσατε μετά την ανάγνωση αυτού του (μη πλήρους) βιογραφικού; Πιστεύω να σας καλύψει η δική μου (μια) ερώτηση που ακολούθησε με ανάμεικτα συναισθήματα, λύπης και θαυμασμού.
- Και γιατί δεν γυρίζεις στην πατρίδα με τέτοιο βιογραφικό βρε Αποστόλη και κάθεσαι στην ξενιτειά, μακριά από την οικογένειά σου;
- Γύρισα κάποτε, έδωσα το βιογραφικό μου από δω και από κει και τη μόνη δουλειά που μου πρόσφεραν ήταν σε συνεργείο αυτοκινήτων. Δεν υποτιμώ καμιά δουλειά αλλά είναι κομμάτι άδικο… Κοίτα να δεις φίλε. Στην παράγραφο «επαγγελματική εμπειρία 2010-2011», τώρα δηλαδή, ξέρεις με τι ασχολούμαι; Ανήκω σε μια ομάδα του Imperial College που έχει αναλάβει για λογαριασμό της Lotus, της Rolls-Royce και της βρετανικής κυβέρνησης, να σχεδιάσει τους κινητήρες του μέλλοντος. Αυτούς που θα έχουν τα αυτοκίνητα που θα οδηγούν τα παιδιά σου. Με αυτό ασχολούμαι τώρα. Δεν είναι άδικο να με θέλουν στην Ελλάδα για να αλλάζω λάδια και μπουζί;

Είπαμε, θεωρώ αστεία τη συγγραφή επιστολών στον πρωθυπουργό, αλλά και υπουργό και παρατρεχάμενο της εκάστοτε κυβέρνησης. Ώρα να μάθετε γιατί. Γιατί εκτός από τον αποστολέα που στην εξαίρεσή του δεν είναι αστείος, το ίδιο ισχύει και με τον αποδέκτη. Οι πλείστες προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν αστείους πρωθυπουργούς, υπουργούς και παρατρεχάμενους. Αστείοι πρωθυπουργοί, υπουργοί και παρατρεχάμενοι έστειλαν τους αποστόληδες αυτού του τόπου εκτός συνόρων, να σχεδιάζουν το μέλλον και να υπηρετούν τα συμφέροντα του Άγγλου, του Γερμανού και του Αμερικάνου.
Εσείς κύριε πρωθυπουργέ δεν είστε αστείος. Μέχρι να αποφασίσετε την οριστική εξορία του Αποστόλη από την πατρίδα του, δεν είστε αστείος. Μέχρι τότε μόνο.

Με εκτίμηση (;)
Δημήτρης Αλικάκος

31/3/10

30/03/2010, λίγο πριν τις 2 το μεσημέρι.

Στο Δημήτρη Στεφανάκη

Αυτές τις μέρες βρέθηκα στο Ηράκλειο της Κρήτης για να συναντήσω ένα φίλο καρδιακό που μου έλειψε. Την τελευταία μέρα του ταξιδιού μου μπήκαμε στ' αμάξι, πήραμε και το Γιάννη και κινήσαμε για νότια Κρήτη να συναντήσουμε το Μπάμπη τον ερημίτη στα λημέρια του, κάπου στο χωριό Λέντα κοντά.
Περάσαμε πεδιάδα, ανεβήκαμε βουνό, κατεβήκαμε άλλο, και στο τέλος μάς περίμενε ένα μαρμάρινο τραπέζι με τέσσερις καρέκλες δίπλα στο κύμα και ο Μπάμπης να διαβάζει Καζαντζάκη. Λιβυκό πέλαγος.

Ανάψαμε φωτιά, βάλαμε ένα πετεινάρι επάνω και ξεκινήσαμε με ελιές, φέτα, παξιμάδι και ένα κόκκινο φωτιά. Κάπου εκεί ορίσαμε και το θέμα της κουβέντας που θα κάναμε:
Γιατί η ανάμνηση είναι, πολλές φορές, πιο έντονη από το ίδιο το βίωμα;
Εν τω μεταξύ ο νεαρός κόκορας είχε ψηθεί και χωρίς πολλά πολλά μπήκε στο τραπέζι. Και από κοντά το δεύτερο μπουκάλι κόκκινο κρασί. Δάχτυλα, μυρωδιές, ποτήρια, θαλασσινή αύρα, και δειλή προετοιμασία για το θέμα που θα συζητούσαμε στη συνέχεια, είχαν γίνει ένα.
Αυτό που είχε ξεκινήσει ήταν μια πραγματική αμπελοφιλοσοφία υπό την έννοια ότι το κρασί συνόδευε μια συζήτηση που διεκδικούσε δάφνες στιβαρού φιλοσοφικού λόγου. Και βέβαια τέτοια δεν ήταν γιατί πια είχε αρχίσει να μιλάει το κρασί πιότερο από το μυαλό. Πώς το καταλαβαίνεις; Εκτός από τα συμπτώματα σε σώμα και κεφάλι, έχεις την εντύπωση πως η κάθε "σκέψη" που εκφράζεις δύναται να αλλάξει το ρου της κοινωνίας. Νομίζεις ότι μιλάς από το βήμα της βουλής ή σε πολιτικό μπαλκόνι και μπορείς να επηρεάσεις εκατομμύρια ανθρώπους. Γι' αυτό και στην καλύτερη περίπτωση μιλάς με αίσθηση τεράστιας ευθύνης και ότι αυτό συνεπάγεται στο ύφος σου.
Άντε στην υγειά μας!
Και δώστου και άλλο κρασί στα ποτήρια. Και η γλώσσα να μη σταματά... μέχρι που κουδούνισε το κινητό μου*. Κοιτάζω το καντράν και βλέπω ένα μακρινάρι νούμερα που έπιαναν όλη την οθόνη. "Ω θεέ μου", είπα μέσα μου, "βλέπω διπλά τα νούμερα".

- Ναιιιι

- Κύριε Αλικάκο ζούμε ιστορικές στιγμές!!!
(Γνώριμη φωνή αλλά αδυνατώ να την ταυτοποιήσω).

- Ποιός είστε;

Αντί για απάντηση ακούω στο βάθος ένα μωσαϊκό φωνών, επιφωνημάτων, ζητωκραυγών σε ακατάληπτη γλώσσα.

- Μα τι είναι εκεί; Ποιός είστε;

- Σας μιλώ μέσα από το CERN στην κεντρική αίθουσα. Ζούμε ιστορικές στιγμές σας λέω. Πριν λίγα λεπτά δέσμες πρωτονίων συγκρούστηκαν στο Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων σε ενέργειες τρεις φορές υψηλότερες από το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Περιμέναμε αυτή τη στιγμή 25 ολόκληρα χρόνια. Καταφέραμε να πιάσουμε ενέργεια 7 TeV (tera electron Volt). Είμαστε πια σε θέση να ανακαλύψουμε τα σωματίδια που ψάχνουμε.

Νομίζω ότι ονειρεύομαι και σε λίγο θα ξυπνήσω. Συγκεντρώνω το μυαλό μου. Ω μα ναι, στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο υπεύθυνος της Ελληνικής αποστολής στο CERN και καθηγητής Φυσικής στο ΕΜΠ Ευάγγελος Γαζής. Εντάξει αυτό το κατάλαβα. Εκείνο που δεν είχα καταλάβει είναι όσα μου έλεγε.

- Ω κύριε Γαζή, τι ωραία πράγματα είναι αυτά που μου λέτε.
(τι να πω...)

- Πήρα να σας ενημερώσω. Έχουμε κάνει τόσες συζητήσεις και γνωρίζω καλά πόσο θα χαιρόσασταν με αυτή την εξέλιξη. Συγχωρέστε μου τον τόνο της φωνής αλλά έχω μεθύσει από χαρά. Δεν σας κρύβω ότι είμαι και συγκινημένος. Σας αφήνω τώρα και θα τα πούμε τις επόμενες μέρες.

Ω θεέ μου. Ένας μεθυσμένος από χαρά μιλούσε σε ένα μεθυσμένο από κρασί. Αποτέλεσμα, ο κρασομεθυσμένος δεν κατάλαβε τίποτα. Ευτυχώς, ούτε και ο άλλος ...μεθυσμένος.

- Μπάμπη φτιάξε έναν σκέτο καφέ να έρθω στα ίσα μου.

Τρία ζευγάρια μάτια με κοιτούν περιμένοντας να τους πω γιατί συννέφιασα απότομα.
"Μόλις πιω τον καφέ και αφού κάνω ένα τηλέφωνο θα σας πω".


Μετά από κανά τέταρτο και αφού άνοιξε λίγο το μυαλό πήρα τον καθηγητή με την πρόφαση να μου διευκρινίσει κάποια πράγματα. Ο Γαζής, ένας από τους πιο ευγενείς ανθρώπους που έχω γνωρίσει, κόσμημα για την Ελληνική κοινότητα των Φυσικών, δεν διευκρίνισε απλά, περιέγραψε το ιστορικό επιστημονικό γεγονός με λεπτομέρειες. Και στο τέλος με ευχαρίστησε κιόλας που ανταπέδωσα το τηλέφωνο.

Έπειτα κάθισα και είπα τα γεγονότα στην παρέα, όπως τα άκουσα από τον καθηγητή. Έκπληξη και στη συνέχεια βουβαμάρα. Έπιασα όμως τα μάτια του Μπάμπη που κάποια στιγμή σκούπισε. Είχε δακρύσει. Με τα σωματίδια και τις συγκρούσεις τους... Δεν είπα τίποτα.

Γύρω στις 4 σηκωθήκαμε να φύγουμε. Στις 7 πετούσα για Αθήνα. Λίγο πριν μπω στο αμάξι με πλησίασε ο Μπάμπης.

- Σε ευχαριστώ που ήρθες. Να μου φιλήσεις τον επιστήμονα.

Του έσφιξα το χέρι και στην παλάμη του άφησα ένα από τα σωματίδια του Γαζή. Μου το είχε δωρίσει ο ίδιος μια Τετάρτη βράδυ του 2008.
____________________

* το «ιστορικό» τηλεφώνημα έγινε στις 30/03/2010, λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι.
(στη μεσαία φωτό: Ευάγγελος Γαζής και Δημήτρης Νανόπουλος, περήφανοι μπροστά από το ελληνικής κατασκευής μηχάνημα που υπάρχει στο CERN. Στην τελευταία, ο Ευάγγελος Γαζής στις κεντρικές εγκαταστάσεις του CERN επί το έργον)

_________________________________________________________________________________

Αγαπητέ Κύριε Αλικάκο,

Σας ευχαριστώ για το πολύ ευγενικό σημείωμα και δεν ξέρω αν
πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ για το "ξύπνημα" που σας έκανα
χθες με το τηλεφώνημά μου.

Ζήλεψα την συνάντησή σας με φίλους σας αγαπημένους, αλλά
πιο πολύ καταγοητέυτηκα με το μαγευτικό, απλό και απέριττο
ακρογιάλι με το μαρμάρινο τραπέζι!.

Η δουλειά του καθε ερευνητή, όπως γνωρίζετε και εσείς προσωπικά,
είναι πολύ μοναχική, ακόμα και αν εργάζεται στην αίθουσα του πειράματος
ATLAS (http://atlas.ch/), του μεγαλύτερου και πιο πολύπλοκου πειράματος
που έχει κατασκευαστεί μέχρι σήμερα από τους φυσικούς, όπως εγώ αυτή τη
στιγμή.

Η γνωριμία σας μου έχει δώσει πολύ περισσότερα από όσα νομίζετε και κυρίως
μου έδωσε το μέτρο του ευ ζην.

Να είστε πάντα καλά. Χαιρετισμούς στο Μπάμπη που ελπίζω να συναντήσω και
στο Γιάννη, φυσικά.

Βαγγέλης

Professor Evangelos Gazis
National Technical CERN/EP
University of Athens ATLAS Collaboration
Physics Department CH-1211 Geneva 23 SWITZERLAND

23/2/10

Μη τη γα...άς άλλο. Αγάπα τη.


Η Ελλάδα διέρχεται την μεγαλύτερη κρίση από την μεταπολίτευση και μετά. Συμφωνούμε με αυτή τη διαπίστωση ή όχι;

(Όσοι συμφωνούν ας διαβάσουν τα υπόλοιπα. Οι άλλοι ας γυρίσουν ιστο-σελίδα).

Προαπαιτούμενο για να μπορέσεις να παρακολουθήσεις το κείμενο είναι να ξεκαθαρίσεις μέσα σου τη σχέση που έχεις με τη χώρα σου.
Τι σχέση έχεις με την Ελλάδα; Τη μισείς; Τη ζηλεύεις; Την εκδικείσαι; Αδιαφορείς; Την αγαπάς;
Ποιά είναι η σχέση που έχεις λοιπόν με τη χώρα σου;
"Την αγαπώ", απαντάς χωρίς να σκεφτείς πολύ.
Πολύ ωραία. Αγαπώ (τι ωραία λέξη!), σημαίνει προστατεύω, υπερασπίζομαι, προσφέρω, αγωνιώ, νοιάζομαι, βοηθώ, στηρίζω, κ.ο.κ.
Αν ήταν γυναίκα (η χώρα) κάπως έτσι θα τη ζωγράφιζα σε ένα καμβά: Μια εικοσάχρονη πεινασμένη, κοκαλιασμένη, με ξεσκισμένα ρούχα και αχτένιστα βρώμικα μαλλιά, με πληγές σε όλο της το σώμα, ξυπόλητη με ματωμένες πατούσες, με χαρακιές στο πρόσωπο, σπασμένα δόντια και ματωμένα χείλη. Και δυό μάτια να σε κοιτούν ίσως με φόβο, ίσως με ενοχή.
Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας μας σήμερα. Πώς κατάντησε όμως έτσι;
Είναι απλό. Οι Έλληνες αποδείχτηκαν κακοί εραστές. Με πρώτους τους πολιτικούς, όσους έχουν δημόσια αξιώματα, αλλά και τους ίδιους τους πολίτες. Στο διάβα της ιστορίας της η ερωτική σχέση των πολιτών και των πολιτικών με τη χώρα, αλλοιώθηκε και μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο που δεν είναι έρωτας.
Όταν ο Καραϊσκάκης έπαιρνε το γιαταγάνι του και ανέβαινε στα βουνά, το έκανε γιατί ήταν ερωτευμένος με την Ελλάδα. Το ίδιο και ο Σολωμός όταν έγραφε τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους". Ερωτευμένος ήταν και αυτός. Και ανάμεσά τους και άλλοι πολλοί ερωτευμένοι.
Στη συνέχεια άλλαξε το πράμα. Η ευγένεια και η τρυφερότητα που οι άνθρωποι άγγιζαν το σώμα της Ελλάδας, άρχισε να δίνει τη θέση της σε απότομες και άγαρμπες κινήσεις. Το σώμα έδειχνε να μην αντιδρά, ίσως γιατί αιφνιδιάστηκε, ίσως γιατί ένιωθε απροστάτευτο, ίσως και άλλα πολλά ακόμα. Αυτή η δουλικότητα, ο φόβος, η ενοχή, έθρεψαν και άλλο το πάθος του (πρώην) εραστή. Οι κινήσεις πια ήταν απειλητικές, επιθετικές, βίαιες. Οι φωνές του πόνου ακούγονταν παντού. Στους δρόμους, στις πλατείες και στις πέρα γειτονιές. Όλοι εκεί κοντά άκουγαν και όλοι μπορούσαν να δουν. Και τότε συνέβη το ανέλπιστο. Κάποιοι πλησίασαν και άρχισαν να αυνανίζονται μπροστά στο θέαμα και κάποιοι άλλοι ποιο τολμηροί πλησίασαν πιο κοντά για να τη βλέπουν και να τους βλέπει. Έκαναν κύκλο γύρω από το σώμα και με αργά βήματα όλο και πλησίαζαν σφίγγοντας τον κλοιό. Μετρούσαν τη δύναμή τους υπολογίζοντας ταυτόχρονα τα περιθώρια αντίστασης του σώματος. Και όταν η έξαψη νίκησε το φόβο, όταν η ενοχή νικήθηκε από την επιθυμία, τότε μεμιάς, πέσαν πάνω της και κει το κακό μεταμορφώθηκε σε τέρας. Οι πιο γρήγοροι μπήκαν βίαια μέσα της φιμώνοντας ταυτόχρονα το στόμα της για να μην ακούσουν από την πέρα πόλη οι κάτοικοι τα αναφιλητά και τις ικεσίες για βοήθεια. Οι υπόλοιποι της τραβούσαν τα μαλλιά, την κλωτσούσαν στο πρόσωπο, της χαράκωναν την πλάτη, και γυμνοί όπως ήταν, ουρούσαν πάνω στις πληγές. Ο πόνος ήταν φρικτός. Τόσο φρικτός που μια κραυγή κατόρθωσε να νικήσει κείνο το χέρι που τη φίμωνε. Και ήταν τόσο δυνατή η κραυγή που πέρασε από τη μιά άκρη της πολιτείας ως την άλλη. Και δεν άργησαν να φτάσουν και οι άλλοι για να δουν τι συμβαίνει. Και ήρθαν εραστές από τη Μακεδονία, από την Κρήτη, απ' τα νησιά και τον Έβρο. Κόσμο να δουν τα μάτια σου.
"Ντροπή", "αίσχος", "κάτω τα χέρια", φώναζαν όλοι με οργή και αγανάκτηση. Μα καθώς περνούσε η ώρα οι φωνές ηρεμούσαν και η οργή καταλάγιαζε.
Λίγο πριν πέσει ο ήλιος συνέβη και το άλλο ανέλπιστο. Όλοι πια, όλοι, είχαν στήσει χορό στης γυναίκας το σώμα. Τα αίματα ανάμεσα στα σκέλια της είχαν γίνει ένα με τον αρρωστημένο ιδρώτα των ανθρώπων. Όλα γίνονταν πια γρήγορα και εναλλάξ. Το σώμα δεν αντιδρούσε, δεν φώναζε, δεν έκλαιγε. Μόνο τα μάτια είχε ανοιχτά καρφωμένα στο ταβάνι, υγρά, αλλά χωρίς δάκρυα να κυλούν. Γύρω φωνές, αγκομαχητά, βρισιές, μυρωδιά από σπέρμα και βρώμικο χνώτο.
Αυτός πια δεν ήταν βιασμός. Ήταν η εκτόνωση του πιο σκοτεινού σημείου της ανθρώπινης φύσης. Θύμα μια λιγερόκορμη κόρη που κάποτε δόξασε και δοξάστηκε. Την έλεγαν Ελλάδα.


.........................................................................................................................

Υστερόγραφο.
Αν λοιπόν αγαπάς τη χώρα νεοέλληνα, δεν έχεις διλήμματα τούτη τη χρονική στιγμή. Ήρθε ή ώρα να δώσεις, δεν είναι η στιγμή να πάρεις. Πήρες και πήραμε όλοι μας περισσότερο απ' όσα μας αναλογούσαν (όχι πάντα σε χρήματα) και υπό αυτή την έννοια όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι στο έγκλημα. Άλλος λίγο και άλλος πολύ, ναι, αλλά όλοι.
Τράβα τώρα και πήγαινε στην εργασία σου και θάψε για κάμποσο χρόνο το δικαίωμα της απεργίας και τα "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη". Γιατί τώρα (άγραφος) νόμος είναι η αγάπη στη χώρα σου. Και αν αποδειχθεί ότι έπαιξαν με την αγάπη σου, μη σκας. Όσο περισσότερο αγάπησες τόσο περισσότερο θα εκδικηθείς. Και θα είναι η πιο ευγενική πράξη που έπραξες.

6/1/10

Ο Χίτλερ και το πόδι του καναπέ.

Αυτές τις μέρες βρέθηκα στη Βιέννη, ξακουστή - εκτός των άλλων - για τα περίφημα cafe της. Είχα διαβάσει σε πολλούς ταξιδιωτικούς οδηγούς στο διαδίκτυο ότι σε ένα από αυτά σύχναζε ο Χίτλερ στα νιάτα του. Στο cafe Sperl. Θες από περιέργεια, θες γιατί η σκούφια του κρατάει από το 1880, θες γιατί ήθελα να μάθω περισσότερα για τις προτιμήσεις του αδόλφου... τέλος πάντων πήγα.
Με το που άνοιξα την πόρτα αντίκρισα έναν γραβατωμένο κύριο με γυαλιά, γύρω στα 45, να στέκεται όρθιος πίσω από ένα πάγκο και να γράφει. Με καλωσόρισε στα γερμανικά (έτσι νομίζω) και στη συνέχεια μου έδειξε ένα άδειο τραπέζι στα αριστερά.
"Ώστε εδώ ερχόταν ο Χίτλερ..." του είπα περνώντας από μπροστά του.
"Yes, sometimes", απάντησε χαμογελώντας αμήχανα.
Στα cafe της Βιέννης το τσιγάρο δεν απαγορεύεται. Οι άνθρωποι εκεί έχουν καταλάβει πως σε χώρους σαν το Sperl ή το Demel (άλλο φημισμένο cafe) το τσιγάρο είναι απόλαυση, η οποία βέβαια έχουν φροντίσει να μην ενοχλεί τον μη καπνιστή.
Μόλις έφτασε ο βιεννέζικος καφές που παρήγγειλα, άναψα το τσιγάρο μου και άρχισα να περιεργάζομαι το χώρο. Χώρος βγαλμένος από μουσείο χωρίς υπερβολή. Οι ξύλινες καρέκλες, ακόμα και οι ταπετσαρίες στους καναπέδες, σου έδιναν την αίσθηση ότι δεν αλλάχτηκαν ποτέ από το 1880. Το ξύλινο πάτωμα ήταν φθαρμένο παραπέμποντας κατευθείαν σε άλλη εποχή. Οι κουρτίνες στα παράθυρα το ίδιο. Δύο μπιλιάρδα στη μια γωνία θα μπορούσαν να είναι και συλλεκτικά. Μου έδωσε την εικόνα εγκατάλειψης, ωστόσο καθόλου ενοχλητική τόσο σε μένα όσο και στους άλλους πελάτες, αν κρίνω από την ουρά που ήδη είχε αρχίσει να σχηματίζεται στην είσοδο του μαγαζιού.
Στην άλλη άκρη του Sperl διέκρινα έναν ηλικιωμένο κύριο με παπιγιόν ο οποίος σέρβιρε τους πελάτες. Μεγάλος σε ηλικία για να είναι γκαρσόνι, σκέφτηκα. Και δεν ήταν.
Περίμενα υπομονετικά να έρθει προς το μέρος μου για να λύσω κάποιες απορίες μου. Όταν έφτασε κοίταξε κάτω από τον καναπέ που καθόμουν και αμέσως φώναξε μια σερβιτόρα. Παραξενεύτηκα. Μόλις έφτασε η σερβιτόρα έσκυψε κάτω από τον καναπέ, σχεδόν δίπλα στα πόδια μου ψελλίζοντας ένα ενοχικό "excuse me" . Τι είχε συμβεί. Ένα από τα πόδια του καναπέ είχε βγει και ήταν πεσμένο στο πάτωμα κάτω από τον καναπέ. Με άλλα λόγια ο καναπές στηρίζονταν σε τρία πόδια, αλλά κατά περίεργο τρόπο έμενε σταθερός. Κανείς δεν το είχε προσέξει εκτός από το έμπειρο μάτι του ιδιοκτήτη. Ναι, ο ηλικιωμένος κύριος με το παπιγιόν που σέρβιρε, ήταν ο Manfred Staub ιδιοκτήτης του cafe Sperl από το 1968. Ήταν υπόθεση δευτερολέπτων να μπει το πόδι στη θέση του και ταυτόχρονα να ξεκινήσει η κουβέντα με τον κύριο Στάουμπ.
- Συγνώμη για την ενόχληση. Συμβαίνουν αυτά...
- Παρακαλώ, άλλωστε είναι τόσο παλιά όλα εδώ μέσα.
- Πολύ παλιά και επιθυμούμε να μείνουν έτσι. Έχουν γίνει ελάχιστες αλλαγές από τότε που δημιουργήθηκε το Sperl. Τα έπιπλα που βλέπετε είναι τα ίδια όπως και τότε. Ευτυχώς για εμάς το εργοστάσιο που φτιάχτηκαν τα έπιπλα υπάρχει ακόμα, οπότε αν κάτι χαλάσει το φτιάχνουμε όπως ήταν αρχικά. Θέλουμε να κρατήσουμε την ατμόσφαιρα του Sperl όπως την γνώρισαν οι πρώτοι πελάτες που ήρθαν εδώ. Μην ξεχνάτε ότι από εδώ πέρασαν μεγάλες προσωπικότητες, από συγγραφείς και ποιητές μέχρι διάσημοι ζωγράφοι.
- Ο Χίτλερ σε ποιό τραπεζάκι καθόταν; τον ρώτησα κοφτά.
- Σε κανένα. Ο Χίτλερ δεν πέρασε ποτέ από εδώ.
Ώπα, εδώ έχουμε θέμα, σκέφτηκα.
- Πως είναι δυνατόν; Το διάβασα σε δεκάδες μεριές στο ιντερνέτ αλλά μου το είπε και ο κύριος στην είσοδο.
Χαμογέλασε κουνώντας το κεφάλι του σαν να τα γνώριζε όλα αυτά.
- Κοιτάξτε, ο κύριος στην είσοδο είναι ο γιός μου και δεν δύναται να γνωρίζει περισσότερα από εμένα (σ.σ. τον κάρφωσε κανονικά). Σε ότι αφορά αυτό που διαβάσατε, προέρχεται από έναν και μόνο ταξιδιωτικό οδηγό. Το έγραψε πριν χρόνια και έκτοτε όλοι οι άλλοι το αναπαράγουν.
- Πώς είναι δυνατόν να είστε τόσο σίγουρος;
- Είναι απλό. Ο Χίτλερ ήταν φτωχός για να μπορεί να έρθει σε ένα τέτοιο μαγαζί και επιπλέον δεν του ταίριαζε αυτή η ατμόσφαιρα.
- Μπορεί, αλλά αυτά δεν αποκλείουν να το επέλεξε κάποτε για στέκι του.
- Έχετε δίκιο. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο.
- Ποιό;
- Δεν υπάρχει καμία μα καμία μαρτυρία ανθρώπου που να βεβαιώνει το γεγονός της παρουσίας του στο Sperl. Ούτε κάποιο άλλο αποδεικτικό στοιχείο.
Χμμ...κάπου εκεί το θέμα είχε λήξει και τώρα πια ο Manfred Staub διεκδικούσε σθεναρά να κερδίσει τις εντυπώσεις πιότερο από το μαγαζί του.
- Θα περίμενε κανείς να συντηρείτε αυτό το μύθο, μιας και μπορεί να λειτουργήσει ως πόλος έλξης για το μαγαζί σας. Γιατί δεν το κάνετε; Επιχειρηματίας είστε όχι ιστορικός.
Έδειξε να τον ξενίζει η ερώτηση αλλά η απάντηση ήρθε χωρίς δεύτερη σκέψη με ένα πλατύ ζεστό χαμόγελο.
- Μα αυτή είναι η αλήθεια! Δεν μπορώ να συντηρώ ένα ψέμα. Αν το κάνω θα είναι σαν να αφήνω τον καναπέ σας χωρίς πόδι. Ε, κάποτε θα πέσετε.