6/1/10

Ο Χίτλερ και το πόδι του καναπέ.

Αυτές τις μέρες βρέθηκα στη Βιέννη, ξακουστή - εκτός των άλλων - για τα περίφημα cafe της. Είχα διαβάσει σε πολλούς ταξιδιωτικούς οδηγούς στο διαδίκτυο ότι σε ένα από αυτά σύχναζε ο Χίτλερ στα νιάτα του. Στο cafe Sperl. Θες από περιέργεια, θες γιατί η σκούφια του κρατάει από το 1880, θες γιατί ήθελα να μάθω περισσότερα για τις προτιμήσεις του αδόλφου... τέλος πάντων πήγα.
Με το που άνοιξα την πόρτα αντίκρισα έναν γραβατωμένο κύριο με γυαλιά, γύρω στα 45, να στέκεται όρθιος πίσω από ένα πάγκο και να γράφει. Με καλωσόρισε στα γερμανικά (έτσι νομίζω) και στη συνέχεια μου έδειξε ένα άδειο τραπέζι στα αριστερά.
"Ώστε εδώ ερχόταν ο Χίτλερ..." του είπα περνώντας από μπροστά του.
"Yes, sometimes", απάντησε χαμογελώντας αμήχανα.
Στα cafe της Βιέννης το τσιγάρο δεν απαγορεύεται. Οι άνθρωποι εκεί έχουν καταλάβει πως σε χώρους σαν το Sperl ή το Demel (άλλο φημισμένο cafe) το τσιγάρο είναι απόλαυση, η οποία βέβαια έχουν φροντίσει να μην ενοχλεί τον μη καπνιστή.
Μόλις έφτασε ο βιεννέζικος καφές που παρήγγειλα, άναψα το τσιγάρο μου και άρχισα να περιεργάζομαι το χώρο. Χώρος βγαλμένος από μουσείο χωρίς υπερβολή. Οι ξύλινες καρέκλες, ακόμα και οι ταπετσαρίες στους καναπέδες, σου έδιναν την αίσθηση ότι δεν αλλάχτηκαν ποτέ από το 1880. Το ξύλινο πάτωμα ήταν φθαρμένο παραπέμποντας κατευθείαν σε άλλη εποχή. Οι κουρτίνες στα παράθυρα το ίδιο. Δύο μπιλιάρδα στη μια γωνία θα μπορούσαν να είναι και συλλεκτικά. Μου έδωσε την εικόνα εγκατάλειψης, ωστόσο καθόλου ενοχλητική τόσο σε μένα όσο και στους άλλους πελάτες, αν κρίνω από την ουρά που ήδη είχε αρχίσει να σχηματίζεται στην είσοδο του μαγαζιού.
Στην άλλη άκρη του Sperl διέκρινα έναν ηλικιωμένο κύριο με παπιγιόν ο οποίος σέρβιρε τους πελάτες. Μεγάλος σε ηλικία για να είναι γκαρσόνι, σκέφτηκα. Και δεν ήταν.
Περίμενα υπομονετικά να έρθει προς το μέρος μου για να λύσω κάποιες απορίες μου. Όταν έφτασε κοίταξε κάτω από τον καναπέ που καθόμουν και αμέσως φώναξε μια σερβιτόρα. Παραξενεύτηκα. Μόλις έφτασε η σερβιτόρα έσκυψε κάτω από τον καναπέ, σχεδόν δίπλα στα πόδια μου ψελλίζοντας ένα ενοχικό "excuse me" . Τι είχε συμβεί. Ένα από τα πόδια του καναπέ είχε βγει και ήταν πεσμένο στο πάτωμα κάτω από τον καναπέ. Με άλλα λόγια ο καναπές στηρίζονταν σε τρία πόδια, αλλά κατά περίεργο τρόπο έμενε σταθερός. Κανείς δεν το είχε προσέξει εκτός από το έμπειρο μάτι του ιδιοκτήτη. Ναι, ο ηλικιωμένος κύριος με το παπιγιόν που σέρβιρε, ήταν ο Manfred Staub ιδιοκτήτης του cafe Sperl από το 1968. Ήταν υπόθεση δευτερολέπτων να μπει το πόδι στη θέση του και ταυτόχρονα να ξεκινήσει η κουβέντα με τον κύριο Στάουμπ.
- Συγνώμη για την ενόχληση. Συμβαίνουν αυτά...
- Παρακαλώ, άλλωστε είναι τόσο παλιά όλα εδώ μέσα.
- Πολύ παλιά και επιθυμούμε να μείνουν έτσι. Έχουν γίνει ελάχιστες αλλαγές από τότε που δημιουργήθηκε το Sperl. Τα έπιπλα που βλέπετε είναι τα ίδια όπως και τότε. Ευτυχώς για εμάς το εργοστάσιο που φτιάχτηκαν τα έπιπλα υπάρχει ακόμα, οπότε αν κάτι χαλάσει το φτιάχνουμε όπως ήταν αρχικά. Θέλουμε να κρατήσουμε την ατμόσφαιρα του Sperl όπως την γνώρισαν οι πρώτοι πελάτες που ήρθαν εδώ. Μην ξεχνάτε ότι από εδώ πέρασαν μεγάλες προσωπικότητες, από συγγραφείς και ποιητές μέχρι διάσημοι ζωγράφοι.
- Ο Χίτλερ σε ποιό τραπεζάκι καθόταν; τον ρώτησα κοφτά.
- Σε κανένα. Ο Χίτλερ δεν πέρασε ποτέ από εδώ.
Ώπα, εδώ έχουμε θέμα, σκέφτηκα.
- Πως είναι δυνατόν; Το διάβασα σε δεκάδες μεριές στο ιντερνέτ αλλά μου το είπε και ο κύριος στην είσοδο.
Χαμογέλασε κουνώντας το κεφάλι του σαν να τα γνώριζε όλα αυτά.
- Κοιτάξτε, ο κύριος στην είσοδο είναι ο γιός μου και δεν δύναται να γνωρίζει περισσότερα από εμένα (σ.σ. τον κάρφωσε κανονικά). Σε ότι αφορά αυτό που διαβάσατε, προέρχεται από έναν και μόνο ταξιδιωτικό οδηγό. Το έγραψε πριν χρόνια και έκτοτε όλοι οι άλλοι το αναπαράγουν.
- Πώς είναι δυνατόν να είστε τόσο σίγουρος;
- Είναι απλό. Ο Χίτλερ ήταν φτωχός για να μπορεί να έρθει σε ένα τέτοιο μαγαζί και επιπλέον δεν του ταίριαζε αυτή η ατμόσφαιρα.
- Μπορεί, αλλά αυτά δεν αποκλείουν να το επέλεξε κάποτε για στέκι του.
- Έχετε δίκιο. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο.
- Ποιό;
- Δεν υπάρχει καμία μα καμία μαρτυρία ανθρώπου που να βεβαιώνει το γεγονός της παρουσίας του στο Sperl. Ούτε κάποιο άλλο αποδεικτικό στοιχείο.
Χμμ...κάπου εκεί το θέμα είχε λήξει και τώρα πια ο Manfred Staub διεκδικούσε σθεναρά να κερδίσει τις εντυπώσεις πιότερο από το μαγαζί του.
- Θα περίμενε κανείς να συντηρείτε αυτό το μύθο, μιας και μπορεί να λειτουργήσει ως πόλος έλξης για το μαγαζί σας. Γιατί δεν το κάνετε; Επιχειρηματίας είστε όχι ιστορικός.
Έδειξε να τον ξενίζει η ερώτηση αλλά η απάντηση ήρθε χωρίς δεύτερη σκέψη με ένα πλατύ ζεστό χαμόγελο.
- Μα αυτή είναι η αλήθεια! Δεν μπορώ να συντηρώ ένα ψέμα. Αν το κάνω θα είναι σαν να αφήνω τον καναπέ σας χωρίς πόδι. Ε, κάποτε θα πέσετε.

2 σχόλια:

suburian.com είπε...

Σημειολογική απόδειξη ότι η Γερμανία μετά την κατάρρευσή του φασισμού χτίστηκε σε υγιείς βάσεις. Αντίθετα με κάτι χώρες σαν την Ιταλία..

Χάρις είπε...

Θα σκάσει από το κακό του ο Αδολφάκος που δεν πήγε!

Χε!
καλά να πάθει!

Φιλί