31/3/10

30/03/2010, λίγο πριν τις 2 το μεσημέρι.

Στο Δημήτρη Στεφανάκη

Αυτές τις μέρες βρέθηκα στο Ηράκλειο της Κρήτης για να συναντήσω ένα φίλο καρδιακό που μου έλειψε. Την τελευταία μέρα του ταξιδιού μου μπήκαμε στ' αμάξι, πήραμε και το Γιάννη και κινήσαμε για νότια Κρήτη να συναντήσουμε το Μπάμπη τον ερημίτη στα λημέρια του, κάπου στο χωριό Λέντα κοντά.
Περάσαμε πεδιάδα, ανεβήκαμε βουνό, κατεβήκαμε άλλο, και στο τέλος μάς περίμενε ένα μαρμάρινο τραπέζι με τέσσερις καρέκλες δίπλα στο κύμα και ο Μπάμπης να διαβάζει Καζαντζάκη. Λιβυκό πέλαγος.

Ανάψαμε φωτιά, βάλαμε ένα πετεινάρι επάνω και ξεκινήσαμε με ελιές, φέτα, παξιμάδι και ένα κόκκινο φωτιά. Κάπου εκεί ορίσαμε και το θέμα της κουβέντας που θα κάναμε:
Γιατί η ανάμνηση είναι, πολλές φορές, πιο έντονη από το ίδιο το βίωμα;
Εν τω μεταξύ ο νεαρός κόκορας είχε ψηθεί και χωρίς πολλά πολλά μπήκε στο τραπέζι. Και από κοντά το δεύτερο μπουκάλι κόκκινο κρασί. Δάχτυλα, μυρωδιές, ποτήρια, θαλασσινή αύρα, και δειλή προετοιμασία για το θέμα που θα συζητούσαμε στη συνέχεια, είχαν γίνει ένα.
Αυτό που είχε ξεκινήσει ήταν μια πραγματική αμπελοφιλοσοφία υπό την έννοια ότι το κρασί συνόδευε μια συζήτηση που διεκδικούσε δάφνες στιβαρού φιλοσοφικού λόγου. Και βέβαια τέτοια δεν ήταν γιατί πια είχε αρχίσει να μιλάει το κρασί πιότερο από το μυαλό. Πώς το καταλαβαίνεις; Εκτός από τα συμπτώματα σε σώμα και κεφάλι, έχεις την εντύπωση πως η κάθε "σκέψη" που εκφράζεις δύναται να αλλάξει το ρου της κοινωνίας. Νομίζεις ότι μιλάς από το βήμα της βουλής ή σε πολιτικό μπαλκόνι και μπορείς να επηρεάσεις εκατομμύρια ανθρώπους. Γι' αυτό και στην καλύτερη περίπτωση μιλάς με αίσθηση τεράστιας ευθύνης και ότι αυτό συνεπάγεται στο ύφος σου.
Άντε στην υγειά μας!
Και δώστου και άλλο κρασί στα ποτήρια. Και η γλώσσα να μη σταματά... μέχρι που κουδούνισε το κινητό μου*. Κοιτάζω το καντράν και βλέπω ένα μακρινάρι νούμερα που έπιαναν όλη την οθόνη. "Ω θεέ μου", είπα μέσα μου, "βλέπω διπλά τα νούμερα".

- Ναιιιι

- Κύριε Αλικάκο ζούμε ιστορικές στιγμές!!!
(Γνώριμη φωνή αλλά αδυνατώ να την ταυτοποιήσω).

- Ποιός είστε;

Αντί για απάντηση ακούω στο βάθος ένα μωσαϊκό φωνών, επιφωνημάτων, ζητωκραυγών σε ακατάληπτη γλώσσα.

- Μα τι είναι εκεί; Ποιός είστε;

- Σας μιλώ μέσα από το CERN στην κεντρική αίθουσα. Ζούμε ιστορικές στιγμές σας λέω. Πριν λίγα λεπτά δέσμες πρωτονίων συγκρούστηκαν στο Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων σε ενέργειες τρεις φορές υψηλότερες από το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Περιμέναμε αυτή τη στιγμή 25 ολόκληρα χρόνια. Καταφέραμε να πιάσουμε ενέργεια 7 TeV (tera electron Volt). Είμαστε πια σε θέση να ανακαλύψουμε τα σωματίδια που ψάχνουμε.

Νομίζω ότι ονειρεύομαι και σε λίγο θα ξυπνήσω. Συγκεντρώνω το μυαλό μου. Ω μα ναι, στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο υπεύθυνος της Ελληνικής αποστολής στο CERN και καθηγητής Φυσικής στο ΕΜΠ Ευάγγελος Γαζής. Εντάξει αυτό το κατάλαβα. Εκείνο που δεν είχα καταλάβει είναι όσα μου έλεγε.

- Ω κύριε Γαζή, τι ωραία πράγματα είναι αυτά που μου λέτε.
(τι να πω...)

- Πήρα να σας ενημερώσω. Έχουμε κάνει τόσες συζητήσεις και γνωρίζω καλά πόσο θα χαιρόσασταν με αυτή την εξέλιξη. Συγχωρέστε μου τον τόνο της φωνής αλλά έχω μεθύσει από χαρά. Δεν σας κρύβω ότι είμαι και συγκινημένος. Σας αφήνω τώρα και θα τα πούμε τις επόμενες μέρες.

Ω θεέ μου. Ένας μεθυσμένος από χαρά μιλούσε σε ένα μεθυσμένο από κρασί. Αποτέλεσμα, ο κρασομεθυσμένος δεν κατάλαβε τίποτα. Ευτυχώς, ούτε και ο άλλος ...μεθυσμένος.

- Μπάμπη φτιάξε έναν σκέτο καφέ να έρθω στα ίσα μου.

Τρία ζευγάρια μάτια με κοιτούν περιμένοντας να τους πω γιατί συννέφιασα απότομα.
"Μόλις πιω τον καφέ και αφού κάνω ένα τηλέφωνο θα σας πω".


Μετά από κανά τέταρτο και αφού άνοιξε λίγο το μυαλό πήρα τον καθηγητή με την πρόφαση να μου διευκρινίσει κάποια πράγματα. Ο Γαζής, ένας από τους πιο ευγενείς ανθρώπους που έχω γνωρίσει, κόσμημα για την Ελληνική κοινότητα των Φυσικών, δεν διευκρίνισε απλά, περιέγραψε το ιστορικό επιστημονικό γεγονός με λεπτομέρειες. Και στο τέλος με ευχαρίστησε κιόλας που ανταπέδωσα το τηλέφωνο.

Έπειτα κάθισα και είπα τα γεγονότα στην παρέα, όπως τα άκουσα από τον καθηγητή. Έκπληξη και στη συνέχεια βουβαμάρα. Έπιασα όμως τα μάτια του Μπάμπη που κάποια στιγμή σκούπισε. Είχε δακρύσει. Με τα σωματίδια και τις συγκρούσεις τους... Δεν είπα τίποτα.

Γύρω στις 4 σηκωθήκαμε να φύγουμε. Στις 7 πετούσα για Αθήνα. Λίγο πριν μπω στο αμάξι με πλησίασε ο Μπάμπης.

- Σε ευχαριστώ που ήρθες. Να μου φιλήσεις τον επιστήμονα.

Του έσφιξα το χέρι και στην παλάμη του άφησα ένα από τα σωματίδια του Γαζή. Μου το είχε δωρίσει ο ίδιος μια Τετάρτη βράδυ του 2008.
____________________

* το «ιστορικό» τηλεφώνημα έγινε στις 30/03/2010, λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι.
(στη μεσαία φωτό: Ευάγγελος Γαζής και Δημήτρης Νανόπουλος, περήφανοι μπροστά από το ελληνικής κατασκευής μηχάνημα που υπάρχει στο CERN. Στην τελευταία, ο Ευάγγελος Γαζής στις κεντρικές εγκαταστάσεις του CERN επί το έργον)

_________________________________________________________________________________

Αγαπητέ Κύριε Αλικάκο,

Σας ευχαριστώ για το πολύ ευγενικό σημείωμα και δεν ξέρω αν
πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ για το "ξύπνημα" που σας έκανα
χθες με το τηλεφώνημά μου.

Ζήλεψα την συνάντησή σας με φίλους σας αγαπημένους, αλλά
πιο πολύ καταγοητέυτηκα με το μαγευτικό, απλό και απέριττο
ακρογιάλι με το μαρμάρινο τραπέζι!.

Η δουλειά του καθε ερευνητή, όπως γνωρίζετε και εσείς προσωπικά,
είναι πολύ μοναχική, ακόμα και αν εργάζεται στην αίθουσα του πειράματος
ATLAS (http://atlas.ch/), του μεγαλύτερου και πιο πολύπλοκου πειράματος
που έχει κατασκευαστεί μέχρι σήμερα από τους φυσικούς, όπως εγώ αυτή τη
στιγμή.

Η γνωριμία σας μου έχει δώσει πολύ περισσότερα από όσα νομίζετε και κυρίως
μου έδωσε το μέτρο του ευ ζην.

Να είστε πάντα καλά. Χαιρετισμούς στο Μπάμπη που ελπίζω να συναντήσω και
στο Γιάννη, φυσικά.

Βαγγέλης

Professor Evangelos Gazis
National Technical CERN/EP
University of Athens ATLAS Collaboration
Physics Department CH-1211 Geneva 23 SWITZERLAND

Δεν υπάρχουν σχόλια: