1/10/10

Σσσσσσ... η χώρα ποδοσφαιρίζεται

- Τι ομάδα είσαι;
- Παναθηναϊκός
- Ου να χαθείς κουρέλα. Εγώ είμαι ολυμπιακός.

Κάπως έτσι ανταλλάζαμε κουβέντες για τα ποδοσφαιρικά όταν ήμασταν πιτσιρικάδες. Τότε ήμουν ολυμπιακός και μισούσα, θυμάμαι, τους άλλους που ήταν παναθηναϊκοί. Νόμιζα πως οι καλοί άνθρωποι ήταν αυτοί που υποστήριζαν την κόκκινη φανέλα, και οι άλλοι, κυρίως οι πράσινοι, ήταν μοχθηροί και παλιόπαιδα.

Κάπου στις αρχές της εφηβείας μου, μου έμαθαν ότι ο ολυμπιακός είναι Ιδέα (με κεφαλαίο ι). Ωραία ιδέα, είπα μέσα μου. Έτσι λοιπόν συνέχισα να πιστεύω πια σε μια ιδέα που δεν με ανάγκαζε να θυσιάσω τίποτα γι΄αυτήν. Παρακολουθούσα τους αγώνες της ομάδας μου από την τηλεόραση με την υπερηφάνεια ότι μια Ιδέα μάχεται έναντι των κακών ή, στην καλύτερη περίπτωση, ασήμαντων ομάδων. Όταν έχανε η ομάδα μου, πίστευα πως επικρατούσαν δαιμονικοί παράγοντες που ήθελαν το κακό της Ιδέας: ο πληρωμένος διαιτητής, το λασπωμένο γήπεδο, το αντιαθλητικό παίξιμο των αντιπάλων κοκ. Όταν κέρδιζε, καλώς κέρδιζε γιατί η Ιδέα πάντα στο τέλος κερδίζει.

Λίγο αργότερα μου έμαθαν ότι ο ολυμπιακός είναι Θρύλος (με κεφαλαίο θ). Ουάου. Αυτό μου άρεσε καλύτερα γιατί η ιδέα είχε αρχίσει να με κουράζει. Είχα μάθει τότε ότι δύο από τους αγαπημένους μου ήρωες, ο Ρομπέν των δασών και ο Ζορό, ήταν θρύλοι. Αυτό με ενθουσίασε ακόμα περισσότερο γιατί έδωσε μια άλλη διάσταση στη λέξη (θρύλος) μέσα μου. Κάπου εκεί εμπέδωσα το γεγονός ότι όλοι οι καλοί και ατρόμητοι που έρχονται από το παρελθόν είναι θρύλοι. Η ομάδα ανέβηκε περισσότερο στα μάτια μου, πλέον τη σεβόμουν. Να μην τα πολυλογώ, κάπως έτσι συμπλήρωσα την αγία τριάδα της εφηβείας μου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έμαθα και άλλα πολλά. Έμαθα για παράδειγμα ότι οι αντίπαλοι μας αποκαλούν γαύρους. Αυτό θυμάμαι με πείραξε πολύ. Όχι γιατί δεν μου άρεσε η λέξη, αλλά γιατί δεν ήξερα τι σχέση μπορούσε να έχει ο θαυμαστής ενός θρύλου με ένα μικρό ψαράκι. Όταν για πρώτη φορά με αποκάλεσαν γαύρο έγινα θηρίο. Αλλά αυτό που χάραξε το τέλος της εφηβείας μου ήταν μια συνάντηση ολυμπιακών αμέσως μετά το «άντε ρε γαύρε». Εκεί μπροστά σε δέκα συνομηλίκους μου εκτόνωσα με ασφάλεια την οργή μου, αλλά ντράπηκα. Ντράπηκα να ρωτήσω τι σημαίνει η λέξη…

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε όταν, με αφορμή κάποια σοβαρά επεισόδια στο γήπεδο, πήγα για ρεπορτάζ στα γραφεία των οργανωμένων οπαδών του αγαπημένου μου συλλόγου, κάπου στην πλατεία Καραϊσκάκη. Καθώς περίμενα να μου μιλήσει κάποιος υπεύθυνος κοιτούσα τον τοίχο μιας μεγάλης, θυμάμαι, αίθουσας που ήταν γεμάτος με φωτογραφίες και πρωτοσέλιδα εφημερίδων που παρουσίαζαν εικόνες καταστροφής μέσα σε γήπεδα, νεαρούς με ανοιγμένα κεφάλια, καμένα πούλμαν και διάφορα τέτοια.
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι οι κακοί της παιδικής μου ηλικίας εξακολουθούσαν να είναι το ίδιο κακοί. Και όμως είναι, παραδέχθηκα μέσα μου καθώς με λύπη κοίταζα τις φωτογραφίες.

- Τι κοιτάς ρε μεγάλε; Βροντοφώναξε μια φωνή από πίσω μου.
Ήταν ο υπεύθυνος.
- Τι να κοιτάω; Τα παθήματά σας κοιτάω και πραγματικά λυπάμαι (και το εννοούσα).
- Και γιατί λυπάσαι; Βάζελος είσαι;
- Ολυμπιακός είμαι ρε φίλε... γι΄αυτό λυπάμαι.
- Αν είσαι πραγματικός ολυμπιακός να μην λυπάσαι καθόλου, να χαίρεσαι.

Τι λέει ο τρόμπας, είπα μέσα μου, ληγμένα παίρνει;

Για πες μου ρε φίλε γιατί θα με τρελάνεις. Βρες μου ένα λόγο που πρέπει να χαίρομαι βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες;

- Καλά το είπες ρε μεγάλε, ένας και μοναδικός είναι ο λόγος. Τα καμένα πούλμαν και τα ανοιγμένα κεφάλια είναι των παναθηναϊκώωωωωωων.
και τα ντεσιμπέλ της φωνής του ανέβηκαν κάθετα.

Έμεινα κάγκελο αλλά δεν τό δειξα.

Ανηφορίζοντας την Αγίου Κωνσταντίνου σταμάτησα σε ένα μαγαζί με αφίσες. Αγόρασα δύο. Του Ρομπέν και του Ζορό. Τις έβαλα στο σακίδιό μου και προχώρησα ανεμίζοντας. Μετά μπήκα σε ένα ταξί για να με πάει Φάληρο. Ο ταξιτζής φάνηκε αμέσως ότι είχε σπουδάσει τα γεγονότα της μέρας στο γήπεδο.

- Είδες τι έκαναν τα καθίκια οι παναθηναϊκοί στο γήπεδο;
Πριν προλάβω να απαντήσω μπαίνει άλλος πελάτης, κάθεται μπροστά και αμέσως ακούει την ίδια ερώτηση. Απαντά αστραπιαία.
- Είσαι με τα καλά σου; Οι γαύροι μάς όρμησαν πρώτοι…

Κουβέντα στην κουβέντα πιάστηκαν να μαλώνουν στα σοβαρά. Είχα μείνει κάγκελο για δεύτερη φορά και δεν το έκρυψα.

Εσύ φίλε γιατί δεν μιλάς; Με ποιόν είσαι;

Δεν απάντησα. Περίμενα να σταματήσει το ταξί σ΄ένα κόκκινο. Μόλις σταμάτησε, έβαλα την παλάμη μου στο σακίδιο και τα κράτησα σφιχτά. Με το βέλος κάρφωσα τον πελάτη στο λαιμό και με το σπαθί πήρα το κεφάλι του ταξιτζή.

Και επειδή δεν είμαι κακός... λυπάμαι που ζουν ακόμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: