31/10/12

Εμείς και οι άλλοι.

Τι είμαστε εμείς;
Δικηγόροι; Γιατροί; Αρχιτέκτονες; Δημοσιογράφοι;
Ό,τι αφορά τους άλλους… χαιρέκακη σιωπή απλώνεται στην πόλη.
Ό,τι αφορά εμάς… "θα περάσουν πάνω από τα πτώματά μας".
Σκίστε τα λεξικά. Δεν λέγεται "συντεχνία" αυτό.
Λέγεται κοινωνία και συνειδήσεις σε στάδιο αποσύνθεσης.

28/10/12

Θα τους θυμόμαστε!

Σε αυτές τις σπάνιες φωτογραφίες διακρίνονται Γερμανοί στρατιώτες μαζί με Έλληνες εύζωνες σε ΚΟΙΝΗ επιχείρηση εναντίον του εχθρού. Των Ελλήνων, δηλαδή.
Για άλλη μια φορά κάποιοι κατάφεραν να μετατρέψουν τη δόξα και την υπερηφάνεια (αλβανικό έπος) σε όνειδος και καταισχύνη.
Θα τους θυμάται η ιστορία.
Θα τους θυμόμαστε και εμείς!

27/10/12

"Ύψωμα 731"

Μια από τις μεγαλύτερες μάχες του Β’ παγκοσμίου πολέμου έγινε στο «Ύψωμα 731» κοντά στην Κλεισούρα, τον Μάρτιο του 1941. Τη μάχη παρακολούθησε ο ίδιος ο Μουσολίνι από τα απέναντι βουνά, παίζοντας το τελευταίο του χαρτί απέναντι στην Ελλάδα που μέχρι εκείνη τη στιγμή κατέγραφε μόνο νίκες.
Το Ύψωμα 731, το οποίο υπερασπίστηκε το 5ο Σύνταγμα της 1ης Μεραρχίας, ήταν στρατηγικής σημασίας καθώς αποτελο...
ύσε το κλειδί για τη διάβαση προς την ενδοχώρα. Δέχθηκε, μέσα σε τρεις μέρες, 18 επιθέσεις από πυροβολικό, αεροπορία, άρματα μάχης και επίλεκτες ιταλικές μονάδες πεζικού.
Σχετικές αναφορές υποστηρίζουν ότι σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ρίφθησαν τόσα πυρομαχικά όσα στο «Ύψωμα 731» (μόνο την πρώτη μέρα της επίθεσης και για δυόμισι ώρες ρίχτηκαν περίπου 100.000 βλήματα στο μικρό ύψωμα. 11 βλήματα κάθε δευτερόλεπτο. Ασύλληπτο νούμερο!). Το «Ύψωμα 731» (ο αριθμός 731 σημαίνει το υψόμετρο), δεν είναι πια 731 μέτρα. Είναι 726! Χαμήλωσε 5 μέτρα από τους βομβαρδισμούς εκείνων των ημερών. Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, πολέμησαν άνθρωποι μέχρις εσχάτων.
«Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρις εσχάτων. Ουδείς θα κινηθεί προς τα οπίσω. Ο εχθρός θα διέλθει εκ της τοποθεσίας μας, μόνον όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας». (Διαταγή του Ταγματάρχη Δημητρίου Κασλά, διοικητή του 2ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος, που υπερασπίστηκε το "731").
«Όταν εφορμήσαμε την πρώτη φορά κατά του 731, πίστευα ότι δεν θα συναντούσαμε ούτε έναν Έλληνα ζωντανό πάνω στο ύψωμα. Τόσο σφοδροί ήταν οι βομβαρδισμοί που προηγήθηκαν. Όμως εκείνοι ήταν εκεί και μας περίμεναν. Συνέχισα να πιστεύω το ίδιο και στις επόμενες επιθέσεις μας, που πάντα εκδηλώνονταν ύστερα από καταιγιστικά πυρά του πυροβολικού και της αεροπορίας μας. Όμως πάντα μας περίμεναν και μας απέκρουαν. Οι Έλληνες μας περίμεναν όρθιοι μπροστά στα κατεστραμμένα χαρακώματα με τις λόγχες περασμένες στα όπλα τους. Συχνά γελούσαν δυνατά και φώναζαν. Είχαν υπερβεί τον άνθρωπο. Δεν ήταν άνθρωποι πλέον το πιστεύω αυτό, ήταν θηρία». (Αφήγηση Ιταλού έφεδρου ανθυπολοχαγού που συμμετείχε στη μάχη)

«Εκείνοι που στέκονταν τώρα γαντζωμένοι εκεί απάνω μέσα στη νύχτα, δεν έμοιαζαν με πλάσματα ανθρώπινα. Είτανε κάτι σκέλεθρα ντυμένα με κουρέλια, επίδεσμους, φαντάσματα μαυριδερά και αγριεμένα, όλο χώμα και ιδρώτα που παγώνει, μάτι γυαλιστερό από την πείνα, την αγωνία, την πάλη με το Χάρο... Είταν η έβδομη επίθεσή τους για το 731. Το ύψωμα έμπαινε πια, ζωσμένο με φλόγες στο θρύλο» Άγγελος Τερζάκης

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, μας άφησε μια συγκλονιστική εικόνα:
«Είναι περασμένο το μεσημέρι. Το πυροβολικό έχει αραιώσει κάπως τις βολές του, επιτέλους. Μόνο απάνω στο 731 εξακολουθεί να τσακίζει τα δέντρα. Τα πολυβόλα δίνουν και παίρνουν. Τώρα έχουμε περισσότερες ελπίδες. Κάτω στο δρόμο βλέπομε να κατεβαίνουν τα πρώτα φορεία. Τρέχομε.
Μα σε λίγο, μια φωνή γνώριμη περνάει στ’ αυτιά μας.
- Ο Λούης!...
Τρέχουμε κατά πάνω του. Έχει ρίξει ανάρριχτα τη χλαίνη του. Μ’ αγκαλιάζει, με το ένα του χέρι και με φιλάει.
- Αμήν! μου λέει. Γλιτώσαμε. Τώρα πηγαίνω στα Γιάννενα να μου κόψουν τ’ αριστερό χέρι. Κοίταξε, κρέμεται. Έχει φύγει από τον ώμο…
Κι αμέσως το δυνατό γέλιο του πλατάγισε στον αέρα σα να μην είχε συμβεί τίποτα.
- Χα! χα! χα!
Το πρόσωπό του είχε σταφιδώσει από το κρύο. Είναι γιομάτο χώματα και καπνό. Τα ρούχα του από πάνω ως κάτω είναι γεμάτα αίματα. Όπου να ’ναι θα συναντήσουνε τ’ αυτοκίνητα που θα ’ρχονται να τους πάρουν. Εμείς παρακολουθούμε το Λούη από κοντά. Η φωνή μας έχει κοπεί. Καθένας σκέφτεται πώς θα μπορούσε να τον βοηθήσει.
- Άμα θα πάτε στο 731 δε θα προφτάνετε να μετράτε σκοτωμένους.»

Οι Ιταλοί πλήρωσαν βαρύ τίμημα με 12.000 νεκρούς. Από τους ηρωικούς υποστηρικτές του υψώματος «731», 1.243 Έλληνες άφησαν τη ζωή τους εκεί και 4.000 τραυματίστηκαν.
____________________
Η ιστορία του τόπου μας, μας ανήκει. Δεν την παραδίδουμε στους φασίστες.
Τη διδάσκουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας.

(Στη φωτογραφία, εικόνες του υψώματος μετά τη σφαγή και ο ηρωικός ταγματάρχης Δ. Κασλάς. Η πατρίδα, μετά τον πόλεμο, του ξήλωσε τα γαλόνια του Ταγματάρχη, τον υποβίβασε σε στρατιώτη και τον έστειλε εξορία. Πέθανε το 1966 παραμελημένος και πικραμένος)

18/10/12

Ο άγγελος και ο διάβολος μέσα μας

Συνάντησα τυχαία έναν παλιό συμμαθητή στο δρόμο μετά από 30 χρόνια και κάτσαμε να πιούμε έναν καφέ. Πάνω στην κουβέντα και πριν καλά καλά τη ζεστάνουμε το πέταξε: «Ξέρεις εγώ είμαι με τη Χρυσή Αυγή». Προσπάθησα να το προσπεράσω αλλάζοντας κουβέντα αλλά αυτός επέμενε. Άρχισε με τους μετανάστες, μετά πήρε τους προδότες που «θέλουν κρεμάλα», και συνέχισε με τις γυναίκες που «έχουν ξεφύγει». Πάνω εκεί...
συλλαμβάνω την ιδέα: να κάνω ένα πείραμα για πρώτη φορά (για μένα) και ίσως σε παγκόσμια πρώτη :)
Εκείνος συνέχιζε να μιλάει ξερνώντας μίσος και χολή. Σε κάποιο σημείο τον διέκοψα.
- Τώρα που μιλάς σε θυμάμαι στο σχολείο με μεγάλη τρυφερότητα.
- …
- Σε φέρνω πολλές φορές στο νου μου. Θυμάμαι πόσο ευγενικός, πόσο συγκροτημένος, πόσο ευαίσθητος ήσουν και πραγματικά αναπολώ την παλιά μας φιλία.
(Σημαντική παρένθεση. Μιλάμε για τον μαλάκα των μαθητικών μας χρόνων. Σπαστικός, γκρινιάρης, αλαζόνας και παρτάκιας. Ένα μάτσο χάλια ήταν. Κλείνει η παρένθεση)
Ο τύπος με κοιτάει παράξενα. Σαν να του φαίνονται "κάπως" αυτά που λέω. Παίρνω φόρα.
- Ρε συ τη Μαρίνα τη θυμάσαι;
- Ποια Μαρίνα;
- Αυτή ρε που καθόταν στα πίσω θρανία μαζί με την Γωγώ που έπαιρνε συνέχεια αποβολές.
- Ναι τη θυμάμαι.
- Ε, την είδα φέτος το καλοκαίρι στη Νάξο και όλη την ώρα μιλούσαμε για σένα.
- Έλα ρε σοβαρά;
- Βρε η Μαρίνα δεν έχει ξεχάσει ακόμα πόσο της στάθηκες όταν χώρισαν οι γονείς της που έκλαιγε από το πρωί ως το βράδυ. Το θυμάσαι;
- Χμμμ…
- Ρε μη μου πεις ότι δεν το θυμάσαι…
- (σκέφτεται) Ναι τώρα που το λες…
- Ρε η Μαρίνα σε έχει εικόνισμα. «Ο Γιώργος υπήρξε το καλύτερο παιδί όλου του σχολείου», μου έλεγε. Ρε σε θαύμαζε και σε θεωρούσε πρότυπο!
- Έλα ρε σοβαρά;
- Ρε όλοι σε θαυμάζαμε. Ήσουν μια τρυφερή καρδιά έτοιμος να δώσεις βοήθεια και κουράγιο σε όλους μας στα δύσκολα.
- (χαμηλώνει το κεφάλι χαμογελώντας) Έλα ρε συ τα παραλές…
- Ρε ξέρεις τι χαρά μου έδωσες σήμερα; Αν δεν θυμόμουν και τη μάνα μου που με νευρίαζε γιατί μου έλεγε συνεχώς «είδες ο Γιώργος τι καλό παιδί είναι…» (γελώντας)
- χαχαχα…
- Τέλος πάντων ας τα αφήσουμε αυτά και ας μιλήσουμε για τα τωρινά. Τι έλεγες;
- Πότε;
- Πριν ρε που μιλούσες για τη Χρυσή Αυγή.
- Ποια χρυσή α… ΡΕ ΠΟΙΟΣ ΤΗ ΓΑΜΕΙ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Είναι καλά η Μαρίνα;....
______________
Κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του έναν άγγελο και έναν διάβολο. Άλλοτε συνυπάρχουν αρμονικά και άλλοτε ο ένας φυλακίζει τον άλλον. Μάταια όμως. Λίγη "βοήθεια" θέλει και τον ελευθερώνει για πλάκα.

6/10/12

ΜΙΣΟΣ

Οι μεν βλέπουν και καταγγέλλουν «μίσος στον αριστερό και τον κομμουνιστή». Οι άλλοι βλέπουν και καταγγέλλουν «μίσος στον Έλληνα» (τον χρυσαυγίτη, εννοούν). Εδώ είναι η διαφορά μας. Και οι δύο δεν μπορούν να αντιληφθούν  ότι υπάρχουν άνθρωποι που ΔΕΝ μισούν. Δεν μισούν ούτε τους κομμουνιστές ούτε και τους χρυσαυγίτες (ναι, ούτε κι αυτούς). Δεν έχει καμία σχέση με χριστιανική αγάπη αυτό. Εξηγούμαι:

Οι άνθρωποι είναι σαν τα ζυμάρια, πλάθονται. Πότε πλάθονται σωστά και πότε λάθος. Σωστά πλάθονται από τις καλές ιδέες. Λάθος, από τις κακές. Κακή είναι κάθε ιδέα που ασπάζεται ή φλερτάρει με ολοκληρωτικές μεθόδους και πρακτικές. Σωστή είναι η ιδέα που υπηρετεί την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων, την ελευθερία, τη δημοκρατία κοκ. Και εδώ συμβαίνει το εξής θαυμαστό: ενώ οι ιδέες είναι αυτές που είναι, οι άνθρωποι ΑΛΛΑΖΟΥΝ. Θες μέσα από την παιδεία, θες μέσα από την οικογένεια, θες μέσα από τον διάλογο, θες μέσα από όλα; Πάντως η ιστορία έχει δείξει ότι οι άνθρωποι κάτω υπό προϋποθέσεις αλλάζουν. Δεν μας ενδιαφέρουν εδώ τα κίνητρα. (Δεν εξετάζουμε το θέμα στην ηθική, αλλά στην κοινωνική-πολιτική του διάσταση). Πώς λοιπόν να μισήσω ένα δυναμικό πολιτικό ον, όπως είναι ο άνθρωπος; Ποιο είναι το κίνητρό μου για να ανοίξω με ένα καδρόνι το κεφάλι ενός χρυσαυγίτη ή ενός κομμουνιστή; Μήπως στο βάθος κρύβεται η ίδια απάνθρωπη και ολοκληρωτική ιδέα την οποία καταδικάζω;
Μένω απαθής λοιπόν; Όχι βέβαια. Τι κάνω; Αυτό κάνω: Προσπαθώ να ξεριζώσω τα αίτια που γεννούν αυτό το μίσος μέσα του και το οποίο προσπαθεί να διασπείρει και στους άλλους. Ποια είναι αυτά τα αίτια; Είναι η άγνοια, ο ανορθολογισμός, η έλλειψη παιδείας, κουλτούρας, πολιτισμού… Φτάνουν αυτά; Όχι. Το μπαλάκι πέφτει τώρα στην πολιτεία. Στους νόμους και την εφαρμογή τους, στους θεσμούς, στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και κυρίως σε αυτό: στην αποφυγή της αδικίας. Η αδικία γεννάει τέρατα και κάνει το πρόβατο λύκο και την παρθένα πόρνη.
Έτσι, και σε βάθος χρόνου χτίζω μια κοινωνία συνθέσεων που δεν συμφωνούν όλοι σε αυτό που πιστεύω εγώ, αλλά συμφωνούν ΟΛΟΙ ότι έχω δικαίωμα να το πιστεύω χωρίς να με απειλεί ούτε το κόκκινο ούτε το μαύρο στειλιάρι, καθώς πια έχει απαξιωθεί ως τρόπος να λύνουμε τις διαφορές μας.
Δεν πιστεύω στο «ταξικό μίσος», έννοια άλλωστε άγνωστη σε όλους τους πολιτισμούς και τις φιλοσοφίες που άγγιξαν κορυφές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ανοχή στην αυθαιρεσία του εργοδότη, ούτε κατάργηση του δικαιώματος της αντίδρασης του εργαζόμενου. Είναι άλλο πράγμα όμως να θες να τον συνθλίψεις και άλλο να προσπαθείς να τον πείσεις ότι έχεις δίκιο και ότι το δίκιο σου δύναται να συμφέρει και εκείνον. Γιατί πρέπει να συμφέρει και εκείνον, ειδάλλως αν δεν τον συμφέρει κλείνει το μέσο παραγωγής. Εκείνος πάει διακοπές και συ στο ταμείο ανεργίας. Άλλωστε η διεθνής εμπειρία μάς δείχνει ότι το φαινόμενο του εργοδότη δυνάστη ανήκει σε μια εποχή που σιγά σιγά κλείνει τον κύκλο της. Στις σοβαρές χώρες της δύσης ξεπηδούν νέα μοντέλα επιχειρήσεων που σέβονται το μόχθο του εργαζόμενου και το ανταμείβουν ανάλογα. Το φαινόμενο του κολοσσού που λέγεται Google είναι μόνο η αρχή. Και τέλος, το ταξικό μίσος προέρχεται από την πίστη ότι «από δω είναι οι καλοί και από κει οι κακοί». Αυτή η μανιχαϊστική θεώρηση, η οποία έχει καθαρά χριστιανικές ρίζες, βλέπει την κοινωνία και τον άνθρωπο σε ένα διαρκή πόλεμο με τον συνάνθρωπο. Ποιες κοινωνίες πήγαν μπροστά βρισκόμενες σε μόνιμη κατάσταση πολέμου; Και πότε το «καλό» στέφθηκε νικητής έναντι του «κακού»; Και τι σημαίνει «καλό και κακό»; Εντάξει, όμορφο παραμύθι η Βίβλος, αλλά υπάρχουν και πιο σοβαρά αναγνώσματα.
Δεν πιστεύω στο βιολογικό-εθνικό-φυλετικό μίσος. Ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Σολωμός και τόσοι άλλοι, περιέγραψαν την ελληνικότητα με μία λέξη που δεν έχει καμία σχέση ούτε με γεωγραφίες ούτε με ταξικές καθαρότητες, ούτε με… αίματα. ΙΔΙΟΤΗΤΑ είναι, είπαν. «Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός— ιδιότητα δεν έχ' η ανθρωπότης τιμιοτέραν». Ο Σεφέρης είπε περισσότερα… αλλά είπε τα ίδια με άλλα λόγια: «Τον ελληνικό ελληνισμό, κάποτε οι καλύτεροι από μας τον διαισθάνουνται». Ο Σολωμός το είπε αλλιώς και σε άλλο επίπεδο: «Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό». Ποια είναι η νοσταλγία και τι διαισθάνονται; Το χρώμα του δέρματος και το «υπηκοότητα ελληνική» στην αστυνομική ταυτότητα; Θα τρελαθούμε πατριώτες; Μιλάνε για κείνο τον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι έλληνες τον κόσμο και τα φαινόμενα, από τον Όμηρο του «Δακρυόεν γελάν» (λέγεται και "χαρμολύπη" – μέχρι τη χαρά με τη λύπη συμφιλίωσαν οι έλληνες!) μέχρι τον Ελύτη του:
«ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πέτρινο πεζούλι
 αντίκρυ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει».
Αυτό λέγεται Ελλάδα και ελληνικότητα, ελληναράδες μου.
Και έτσι ανεβαίνει ο άνθρωπος τα σκαλοπάτια του πολιτισμού, επαναστάτες μου.


24/9/12

Με αφορμή τον γέροντα Παΐσιο.

Δύο λόγια με αφορμή τον μοναχό Παΐσιο, χωρίς φόρτιση. Οι θρησκείες ξέρουν το "κόλπο" να φανατίζουν τους ανθρώπους. Έχουν τη μέθοδο να αρνούνται και να διαστρέφουν την αλήθεια των πραγμάτων – όχι καμία βαθιά φιλοσοφική αλήθεια - αλλά αυτή που βγαίνει από το εργαστήριο και το πείραμα του επιστήμονα. Αν θητεύσεις κοντά τους από μικρός, είναι δύσκολο έως αδύνατο να ξανατυπώσεις νέο κώδικα που να βασίζεται στον αρχικό, αυτόν του παιδιού που έχει έμφυτη την ορμή στην έρευνα, τη γνώση και την ανακάλυψη του καινούργιου μακριά από προκαταλήψεις και δόγματα. Το "αθώο" κατηχητικό έχει ήδη κάνει τη ζημιά του και είναι πια αργά.
Σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων διακρίνουμε τρεις υποκατηγορίες: Η πρώτη αφορά τους πλείστους. Πρόκειται για τους απλούς ανθρώπους γύρω μας. Τη μάνα μας, το γείτονα, το συγγενή κοκ. Απλοί άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες αναζητήσεις και προβληματισμούς. Έτσι τους έμαθαν, έτσι πορεύονται. Απλά πράγματα. 
Η δεύτερη αφορά τους επαγγελματίες της θρησκείας. Αυτοί είναι οι θεολόγοι, οι παπάδες, οι κατηχητές, οι θεωρητικοί (και καλά) της θρησκείας που έχουν χρίσει τον εαυτό τους σωτήρες του κόσμου την ίδια στιγμή που οι ίδιοι κολυμπούν στην υποκρισία, στο ψέμα, στον πλούτο και την ηθική διαφθορά. Πάμπολλα τα παραδείγματα. 
Τέλος, στην τρίτη κατηγορία ανήκουν οι ελάχιστοι. Πρόκειται για χριστιανούς (και όχι μόνο) που αποφάσισαν να ακολουθήσουν πιστά το δόγμα μακριά από τη φθορά των ανθρώπων και της καθημερινότητας. Λίγοι έμειναν στις πόλεις (κοσμοκαλόγεροι), οι περισσότεροι πήραν τα βουνά… Μοναχοί (αρκετοί), ασκητές, αναχωρητές κ.α. Κοινό γνώρισμά τους είναι η αυθεντική σχέση τους με την χριστιανική ηθική που ωστόσο ξεφεύγει από τον στείρο διδακτισμό. Γίνεται στάση ζωής και πνευματικότητα. 
(Προσοχή: και στις τρεις κατηγορίες η πλάνη είναι κοινή, ωστόσο με άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά.) 
Φρονώ, ότι ο Παΐσιος ανήκει στους τελευταίους. Εξ όσων γνωρίζω υπήρξε ενάρετος άνθρωπος, πιστός στην πίστη του και ειλικρινής απέναντί της με ό,τι αυτό συνεπάγεται... Ωστόσο δεν έβλαψε άνθρωπο και πέθανε με επώδυνο τρόπο (αρνούνταν να πάρει φάρμακα) σαν γνήσιος αναχωρητής χριστιανός. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Και τέλος πάντων δεν είναι ο μόνος. Η αρετή δεν είναι προνόμιο της κάθε θρησκείας. 
Είπα πολλά και δεν είπα ακόμα αυτό που ήθελα. 
Αν κάποιος θέλει να αναζητήσει την ανοησία, τη στενομυαλιά, το σκοταδισμό, ακόμα και τη χυδαιότητα, θα τη βρει εκεί: στη εκμετάλλευση που του επιφύλαξαν οι άνθρωποι. Η χριστιανική υποκρισία, ο θρησκευτικός φανατισμός και οι εμετικές φυλλάδες τον έκαναν σημαία. 
Ποιον; Έναν απλό και αγράμματο άνθρωπο, μια αθόρυβη φιγούρα που θα άξιζε ίσως το σεβασμό μας (τον ανθρώπινο) τον πήραν τα κόπρανα της ελληνικής κοινωνίας, εν είδει σαπουνιού, για να καθαρίσουν. 
Καθαρίζουν τα σκατά; Αμ δεν καθαρίζουν.

4/9/12

Η αλήθεια είναι με το μέρος μου

«Το έθνος πρέπει να μάθη να θεωρή εθνικόν ό,τι είναι Αληθές.»
Δ. Σολωμός

Μέσα σε μια πρόταση έκλεισε όλα κρίματα της φυλής μας. Τους μύθους, τις παρωπίδες, τα ψέματα και τις φαντασιώσεις που οδήγησαν στη λάθος στράτα που πήραμε.
Όσες αναλύσεις και άρθρα και διατριβές να γράψεις, μια λέξη αρκεί για να περιγράψεις το ελληνικό φαινόμενο: ΨΕΜΑ.
Δεν αναμετρηθήκαμε ποτέ με την αλήθεια. Μείναμε παιδιά που λέγαμε ψέματα πότε για άμυνα και πότε για να συνεχίζουμε το παραμύθι της γιαγιάς. Δεν μεγαλώσαμε, μείναμε παιδιά - χωρίς την αθωότητά τους.
Και μεγάλο παιδί χωρίς αθωότητα σημαίνει «φταίνε οι άλλοι», σημαίνει «θέλουν το κακό μας», σημαίνει «κοίτα τι ωραίος που ‘μαι!».
Ένα μάτσο χάλια είσαι. Κανένας δεν θέλει το κακό σου. Και πώς να το θέλει... αφού εσύ ο ίδιος είσαι το κακό. Ξύπνα καημένε!
Σε άλλη εποχή, σε άλλα ήθη, με άλλους ανθρώπους, αλλά στον ίδιο τόπο… θα σε δίκαζαν να ζήσεις έξω από τον τόπο. Ως εθνική απειλή. Ως ντροπή.
Εδώ η δημοκρατία σε ανέχεται να βρίζεις τη δημοκρατία. Να απειλείς όσους διαφωνείς. Να δέρνεις όσους δεν μοιάζεις στο δέρμα. Να χαρακτηρίζεις την επιστημονική αλήθεια «διαβολική». Να διαστρέφεις την ιστορία. Να είσαι αγράμματος και να ανεβαίνεις στο βήμα. Να μιλάς με ύφος φτασμένου δασκάλου. Να βλέπεις συνωμοσίες παντού. Και φαντάσματα. Και εχθρούς. Και προδότες…
Και όλα αυτά στο όνομα της Ελλάδας που την έχεις φλάμπουρο. Του τόπου που γέννησε τη λογική και το μέτρο. Τρομάρα σου…
Κι όμως, σφίγγω τα δόντια και συμφωνώ: «αυτό το χώμα είναι δικό σου και δικό μου» (sic).
Μονάχα που η αλήθεια είναι με το μέρος μου. Γιατί η αλήθεια στα μεγάλα και ιερά δεν είναι «όπως τη βλέπει ο καθένας». Πολιτισμός, συμφιλίωση, αλληλεγγύη, ισότητα, σεβασμός, κατανόηση, διάλογος, ελευθερία, ευγένεια, ανθρωπισμός, δημοκρατία! Όλα αυτά δεν είναι η αλήθεια μου. Είναι η αλήθεια του τόπου μου. Είναι η αλήθεια του ποιητή μου. Είναι το συμφέρον του έθνους.
Ζήσε λοιπόν σε τούτο το χώμα. Αλλά σταμάτα να το μαγαρίζεις.
Ψευταράκο!

30/6/12

Η (άλλη) Ελλάδα μας!

Δεν ξέρει από δάνεια, πιστωτικές κάρτες, μετοχές... Δεν χρωστάει πουθενά.
Δεν έχει πάει ποτέ σε Mall, δεν έχει παρευρεθεί σε δεξιώσεις, δεν έχει κάνει διακοπές σε νησιά, δεν ξέρει από κρέμες ομορφιάς, δίαιτες αδυνατίσματος, και δεν γύρισε ποτέ κεφάτη απ’ του Βερόπουλου. Δεν πήγε ποτέ.
Δεν οδήγησε ποτέ αμάξι, δεν χρησιμοποίησε κομπιούτερ, κινητό τηλέφωνο αφής, φούρνο μικροκυμάτων, εσπρεσιέρα, χύτρα ταχύτητας, ηλεκτρική σκούπα... Το σπιτικό της λάμπει και δεν του λείπει τίποτα.
Αυτή είναι η κυρά Βασιλικούλα από το χωριό Παράνυμφοι του Ν. Ηρακλείου!
Η μάνα μας, η γιαγιά μας...
Λιτή. Και πλούσια συνάμα.
Η (άλλη) Ελλάδα μας!

(φωτο: Γαβριλάκης Γιώργος)

4/5/12

Χάθηκε η αληθινή μας μέρα.

Θλιβερέ νεοέλληνα το ΜΕΤΡΟ δεν θα το βρεις ποτέ.
Ή θα φιλάς κατουρημένες ποδιές ή θα το παίζεις τζάμπα μάγκας.
Ή θα γλύφεις το χέρι ή θα το δαγκώνεις.
Ή θα φθονείς ή θα κωλοτρίβεσαι.

Δεν μπορεί, έχει δίκιο ο Ελύτης: «Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα.»
Αξημέρωτε.

4/2/12

Μια αγαπημένη.

Βρίσκεσαι έξω από την εντατική όπου νοσηλεύεται πολύ δικός σου άνθρωπος, μια αγαπημένη, με χρόνια και σοβαρά προβλήματα υγείας που την οδήγησαν να κρέμεται η ζωή της από μια κλωστή. Πιο δίπλα είναι και άλλοι συγγενείς, όλοι πρώτου βαθμού, πιο στενοί από σένα. Άλλοι μιλάνε, άλλοι γελάνε, άλλοι φωνάζουν… Κάθεσαι σε μια γωνιά αμίλητος και ελπίζεις. Την πρώτη μέρα ελπίζεις. Το ίδιο τη δεύτερη, την τρίτη, την τέταρτη… τη δεύτερη εβδομάδα, την τρίτη, την τέταρτη… τον δεύτερο μήνα, τον τρίτο, τον τέταρτο, τον πέμπτο… τέλειωσε και ο πρώτος χρόνος και μπήκαμε στο δεύτερο και ακόμα ξημεροβραδιάζεσαι έξω από την εντατική και ελπίζεις… Πιο δίπλα οι ίδιοι στενοί συγγενείς, που δεν σταμάτησαν στιγμή να μιλάνε, να γελάνε να φωνάζουν… και τώρα πια να βρίζουν τη μοίρα τους. Είσαι εξουθενωμένος ψυχικά και σωματικά, ένα ερείπιο που καταρρέει σε ένα βασανιστήριο χωρίς τέλος. Σε λίγο κλείνουν δύο χρόνια και συ ακόμα εκεί. Το ίδιο και εκείνοι που πια μιλάνε ανοιχτά για ιατρικά λάθη, αποζημιώσεις, διαθήκες, κληρονομιές. Και τσακώνονται.

Το ξέρω, είναι δικός σου άνθρωπος και τον αγαπάς. Κάποτε σου πέρασε φευγαλέα από το μυαλό το κακό – να αναπαυθεί και εκείνη, να σταματήσεις να βασανίζεσαι και συ – αλλά το έδιωξες αμέσως με τύψεις, και μόνο που το σκέφτηκες. «Να σωθεί», έλεγες, «και έχει ο θεός για μένα». 
Αλλά είσαι άνθρωπος, η υπομονή σου έχει όρια και συ τα ξεπέρασες. Κουράστηκες, αηδίασες, και πια δεν ξέρεις αν πρέπει να κλαις για την αγαπημένη σου που είναι κλινικά νεκρή ή να ντρέπεσαι για τους άλλους που δεν νοιάστηκαν ποτέ πραγματικά για κείνη.
Τώρα είναι η ώρα, μη διστάσεις. Σφίξε τα δόντια, στάσου όρθιος μπροστά στους γιατρούς και αν νιώσεις να πεις τα παρακάτω λόγια, πέστα. Φωναχτά:
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ. ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ.
 ΜΕ ΟΣΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΜΕΙΝΕ.
Κανείς δεν θα σε κατηγορήσει.

5/1/12

...και κατηφόρισαν.

                                                                                
Μπροστά από το κιόσκι των εφημερίδων μια κυρία αναρωτιέται: «γιατί δεν βγαίνουμε στους δρόμους;». Ένας καλοντυμένος κύριος δίπλα την συμπληρώνει: «πρέπει να βγει στους δρόμους ο κόσμος». Ένα αγριεμένο αρσενικό βαδίζοντας αργά στρέφει την προσοχή όλων επάνω του: «βγείτε στους δρόμους ρε, τι κοιτάτε τα πρωτοσέλιδα; Τσίπα δεν έχετε;». Οι άλλοι δύο, που εν τω μεταξύ έχουν γίνει πέντε, συμφωνούν: «πρέπ...ει να ξεσηκωθούμε ΤΩΡΑ».
Πω πω πω… τους φοβήθηκε το μάτι μου. Μες στην επανάσταση είναι όλοι, σκέφτηκα.
Και επειδή είμαι και κουσκουσάρης… η κυρία αγόρασε τον αστρολόγο. Ο κύριος την espresso. Ο αγριεμένος ήταν ο πιο συνεπής στις ιδέες του. Δίπλωσε με προσοχή στα δύο το Marie Claire, όπως δίπλωναν παλιά την Αυγή (αυτή τη δίπλωναν μέχρι στα οκτώ), και το έβαλε παραμάσχαλα.
Και όλοι μαζί αγαπημένοι αντί για το δρόμο, προτίμησαν το πεζοδρόμιο και...
κατηφόρισαν.