24/9/12

Με αφορμή τον γέροντα Παΐσιο.

Δύο λόγια με αφορμή τον μοναχό Παΐσιο, χωρίς φόρτιση. Οι θρησκείες ξέρουν το "κόλπο" να φανατίζουν τους ανθρώπους. Έχουν τη μέθοδο να αρνούνται και να διαστρέφουν την αλήθεια των πραγμάτων – όχι καμία βαθιά φιλοσοφική αλήθεια - αλλά αυτή που βγαίνει από το εργαστήριο και το πείραμα του επιστήμονα. Αν θητεύσεις κοντά τους από μικρός, είναι δύσκολο έως αδύνατο να ξανατυπώσεις νέο κώδικα που να βασίζεται στον αρχικό, αυτόν του παιδιού που έχει έμφυτη την ορμή στην έρευνα, τη γνώση και την ανακάλυψη του καινούργιου μακριά από προκαταλήψεις και δόγματα. Το "αθώο" κατηχητικό έχει ήδη κάνει τη ζημιά του και είναι πια αργά.
Σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων διακρίνουμε τρεις υποκατηγορίες: Η πρώτη αφορά τους πλείστους. Πρόκειται για τους απλούς ανθρώπους γύρω μας. Τη μάνα μας, το γείτονα, το συγγενή κοκ. Απλοί άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες αναζητήσεις και προβληματισμούς. Έτσι τους έμαθαν, έτσι πορεύονται. Απλά πράγματα. 
Η δεύτερη αφορά τους επαγγελματίες της θρησκείας. Αυτοί είναι οι θεολόγοι, οι παπάδες, οι κατηχητές, οι θεωρητικοί (και καλά) της θρησκείας που έχουν χρίσει τον εαυτό τους σωτήρες του κόσμου την ίδια στιγμή που οι ίδιοι κολυμπούν στην υποκρισία, στο ψέμα, στον πλούτο και την ηθική διαφθορά. Πάμπολλα τα παραδείγματα. 
Τέλος, στην τρίτη κατηγορία ανήκουν οι ελάχιστοι. Πρόκειται για χριστιανούς (και όχι μόνο) που αποφάσισαν να ακολουθήσουν πιστά το δόγμα μακριά από τη φθορά των ανθρώπων και της καθημερινότητας. Λίγοι έμειναν στις πόλεις (κοσμοκαλόγεροι), οι περισσότεροι πήραν τα βουνά… Μοναχοί (αρκετοί), ασκητές, αναχωρητές κ.α. Κοινό γνώρισμά τους είναι η αυθεντική σχέση τους με την χριστιανική ηθική που ωστόσο ξεφεύγει από τον στείρο διδακτισμό. Γίνεται στάση ζωής και πνευματικότητα. 
(Προσοχή: και στις τρεις κατηγορίες η πλάνη είναι κοινή, ωστόσο με άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά.) 
Φρονώ, ότι ο Παΐσιος ανήκει στους τελευταίους. Εξ όσων γνωρίζω υπήρξε ενάρετος άνθρωπος, πιστός στην πίστη του και ειλικρινής απέναντί της με ό,τι αυτό συνεπάγεται... Ωστόσο δεν έβλαψε άνθρωπο και πέθανε με επώδυνο τρόπο (αρνούνταν να πάρει φάρμακα) σαν γνήσιος αναχωρητής χριστιανός. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Και τέλος πάντων δεν είναι ο μόνος. Η αρετή δεν είναι προνόμιο της κάθε θρησκείας. 
Είπα πολλά και δεν είπα ακόμα αυτό που ήθελα. 
Αν κάποιος θέλει να αναζητήσει την ανοησία, τη στενομυαλιά, το σκοταδισμό, ακόμα και τη χυδαιότητα, θα τη βρει εκεί: στη εκμετάλλευση που του επιφύλαξαν οι άνθρωποι. Η χριστιανική υποκρισία, ο θρησκευτικός φανατισμός και οι εμετικές φυλλάδες τον έκαναν σημαία. 
Ποιον; Έναν απλό και αγράμματο άνθρωπο, μια αθόρυβη φιγούρα που θα άξιζε ίσως το σεβασμό μας (τον ανθρώπινο) τον πήραν τα κόπρανα της ελληνικής κοινωνίας, εν είδει σαπουνιού, για να καθαρίσουν. 
Καθαρίζουν τα σκατά; Αμ δεν καθαρίζουν.

4/9/12

Η αλήθεια είναι με το μέρος μου

«Το έθνος πρέπει να μάθη να θεωρή εθνικόν ό,τι είναι Αληθές.»
Δ. Σολωμός

Μέσα σε μια πρόταση έκλεισε όλα κρίματα της φυλής μας. Τους μύθους, τις παρωπίδες, τα ψέματα και τις φαντασιώσεις που οδήγησαν στη λάθος στράτα που πήραμε.
Όσες αναλύσεις και άρθρα και διατριβές να γράψεις, μια λέξη αρκεί για να περιγράψεις το ελληνικό φαινόμενο: ΨΕΜΑ.
Δεν αναμετρηθήκαμε ποτέ με την αλήθεια. Μείναμε παιδιά που λέγαμε ψέματα πότε για άμυνα και πότε για να συνεχίζουμε το παραμύθι της γιαγιάς. Δεν μεγαλώσαμε, μείναμε παιδιά - χωρίς την αθωότητά τους.
Και μεγάλο παιδί χωρίς αθωότητα σημαίνει «φταίνε οι άλλοι», σημαίνει «θέλουν το κακό μας», σημαίνει «κοίτα τι ωραίος που ‘μαι!».
Ένα μάτσο χάλια είσαι. Κανένας δεν θέλει το κακό σου. Και πώς να το θέλει... αφού εσύ ο ίδιος είσαι το κακό. Ξύπνα καημένε!
Σε άλλη εποχή, σε άλλα ήθη, με άλλους ανθρώπους, αλλά στον ίδιο τόπο… θα σε δίκαζαν να ζήσεις έξω από τον τόπο. Ως εθνική απειλή. Ως ντροπή.
Εδώ η δημοκρατία σε ανέχεται να βρίζεις τη δημοκρατία. Να απειλείς όσους διαφωνείς. Να δέρνεις όσους δεν μοιάζεις στο δέρμα. Να χαρακτηρίζεις την επιστημονική αλήθεια «διαβολική». Να διαστρέφεις την ιστορία. Να είσαι αγράμματος και να ανεβαίνεις στο βήμα. Να μιλάς με ύφος φτασμένου δασκάλου. Να βλέπεις συνωμοσίες παντού. Και φαντάσματα. Και εχθρούς. Και προδότες…
Και όλα αυτά στο όνομα της Ελλάδας που την έχεις φλάμπουρο. Του τόπου που γέννησε τη λογική και το μέτρο. Τρομάρα σου…
Κι όμως, σφίγγω τα δόντια και συμφωνώ: «αυτό το χώμα είναι δικό σου και δικό μου» (sic).
Μονάχα που η αλήθεια είναι με το μέρος μου. Γιατί η αλήθεια στα μεγάλα και ιερά δεν είναι «όπως τη βλέπει ο καθένας». Πολιτισμός, συμφιλίωση, αλληλεγγύη, ισότητα, σεβασμός, κατανόηση, διάλογος, ελευθερία, ευγένεια, ανθρωπισμός, δημοκρατία! Όλα αυτά δεν είναι η αλήθεια μου. Είναι η αλήθεια του τόπου μου. Είναι η αλήθεια του ποιητή μου. Είναι το συμφέρον του έθνους.
Ζήσε λοιπόν σε τούτο το χώμα. Αλλά σταμάτα να το μαγαρίζεις.
Ψευταράκο!