25/3/13

Αυτό είναι πατριωτισμός!

Κάποτε πρέπει να το πούμε ανοιχτά και ξάστερα. Αυτοί που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια και αφάνισαν έτσι κάθε ελπίδα να μπουν τα θεμέλια ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, είναι οι ίδιοι που τρία χρόνια τώρα στήνουν κρεμάλες, μοιράζουν πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης και δίνουν μάχη να κρατηθεί το παλιό και το σάπιο. Είναι τα πνευματικά ρετάλια εκείνων των φαμελιών που απειλούσαν όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους. Στο όνομα του λαού πάντα. 
Αυτοί που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια είναι τα μυαλά του Καμμένου, του Μιχαλολιάκου και κάτι τσαρλατάνων στην αριστερά. Και όχι μόνο. Τους βρίσκουμε σε ΟΛΑ τα κόμματα καλυμμένους με το μανδύα φιλελεύθερων ιδεών, τάχαμ προοδευτικών.
Γιατί η αρετή, όπως και η φαυλότητα, δεν έχουν ιδεολογία. Ξεκινάει από την παιδεία και τη συγκρότηση του καθενός και φτάνουν σε εκείνη τη στάση απέναντι στην πατρίδα που περιέγραψε ο Σολωμός: 
«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές».
Κανένας και τίποτα μπροστά στην αλήθεια. 
Αυτό είναι πατριωτισμός!

Ούτε μια ντουφεκιά.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν έριξε κατά τη διάρκεια του Αγώνα ούτε ΜΙΑ ντουφεκιά. Δεν έβγαλε ούτε ΜΙΑ φορά το σπαθί από τη θήκη του. Η μόνη καταγεγραμμένη επιθετική ενέργεια του Γέρου, είναι κάτι σφαλιάρες που έριξε σε έναν ιστορικό στην Τριπολιτσά μετά την Άλωση. ΤΙΠΟΤΑ άλλο. 
- Ti eipes re prodoti anthelina?
- Σκάσε κι διάβαζε. 
Ο Κολοκοτρώνης συνήθιζε να ανεβαίνει στις κορυφές, από εκεί έδινε διαταγές, και με το μονοκυάλι κοιτούσε την έκβαση της μάχης. Η εικόνα του θρασύδειλου φυγόμαχου ήταν αρκετά διαδεδομένη στο Μοριά. Κυρίως από τους προεστούς. Και όμως, εκείνος δεν νοιαζόταν. Ήταν ο μόνος οπλαρχηγός που είχε κατανοήσει πλήρως την έννοια του αρχηγού-στρατηγού στη μάχη. Έχοντας υπηρετήσει στον αγγλικό στρατό, φτάνοντας στο βαθμό του ταγματάρχη, γνώριζε καλά ότι μάχη με νεκρό το στρατηγό είναι χαμένη μάχη. Στη συγκλονιστική επιστολή που ακολουθεί απευθύνεται στον Καραϊσκάκη που ως γνωστόν «έμπαινε στη φωτιά». Και του λέει: 
«Μανθάνω ότι εμβαίνεις εις τους ακροβολισμούς και εις τους πολέμους• αυτό δεν είναι έργον ιδικόν σου• αλλά πρέπει να στέκης μακράν, να βλέπης τους πολεμούντας, να τους οδηγής και να ενδυναμώνης τας θέσεις εκείνων, τους οποίους βλέπεις ότι αδυνατούν• διότι αν εξακολουθήσης έτσι θα γείνης βρυκόλακας να φάγης τους στρατιώτας…»
Όπως σημειώνει ο Φωτάκος, το προφητικό γράμμα του Κολοκοτρώνη διαβάστηκε στον Καραϊσκάκη «καθ’ ην ημέρα εξεψύχει».
Όταν ο Κολοκοτρώνης έμαθε τον θάνατο του Καραϊσκάκη "κάθισε σταυροπόδι" και θρήνησε μοιρολογώντας.

24/3/13

Όταν ο διάβολος έγινε άγγελος.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, αυτή η μεγάλη μορφή του Αγώνα, είχε και τη σκοτεινή της πλευρά. Κατά τον δεύτερο Εμφύλιο (1824) έγινε πιόνι του δόλιου Κωλέττη και πέρασε στο Μοριά, μαζί με άλλους Ρουμελιώτες, μη αφήνοντας τίποτα όρθιο. Οι βιασμοί, τα βασανιστήρια, οι ληστείες και οι καταστροφές είναι η εικόνα που μας έχουν αφήσει οι ιστορικοί αναφορικά με τη δράση του Καραϊσκάκη και των άλλων (Γκούρα, Τζαβέλα). 
Ο Αμβρόσιος Φραντζής γράφει: «Έδραμον εις την Πελοπόννησον αγεληδόν… ως εχθροί άσπονδοι… τα όσα εποίησαν εις τους αθώους κατοίκους είναι απερίγραπτα… δεν δύναται ο ιστορικός κάλαμος να σιωπήσει… τας αρπαγάς, τας κακώσεις, τας βιαιοπραγίας, τας παραβιάσεις (σ.σ. δηλαδή βιασμούς) υπάνδρων και παρθένων γυναικών τας οποίας διέπραξαν ο Γκούρας, ο Τζαβέλας, ο Καραϊσκάκης… μήτε αυτοί οι Τούρκοι επί της επαναστάσεως μας έπραξαν τοιαύτας αθεματουργίας τα οποία αυτά εφόβισαν τους δυστυχείς κατοίκους των επαρχιών όλων της Πελοποννήσου». 
Και συνεχίζει ο Φωτάκος: «Δεν αφήκον καμμιάς γυναικός σκουλαρίκια ούτε κασέλλαν κλειδωμένην. Οι στρατιώται δε ούτοι σαν κακοήθεις και βλάσφημοι εις τον Θεόν και αυτοί και οι καπεταναίοι των, δια τούτο όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και τας εκκλησίας εγύμνωσαν… Δεν ήσαν μέλη Ελληνικά, αλλά μάλλον θηρία…».
Ο Παπαρρηγόπουλος, ο βιογράφος του Καραϊσκάκη, αρνείται να παρακολουθήσει τα «κατορθώματα» του Καραϊσκάκη και της παρέας του, εκείνης της περιόδου. Γράφει: 
«Δεν θέλομεν παρακολουθήσει την ανάβασιν αυτών εις Καλάβρυτα και την μέχριν Μεσσηνίας κατάβασιν, ούτε θέλομεν ιστορήσει όσα τότε εγένοντο πολλαχού της Πελοποννήσου, μάλιστα δεν εις την Κερπινήν. Η εποχή αυτή είναι μια εξ εκείνων περί ων ο ιστορικός της νεωτέρας Ελλάδας δυσκολώτατα δύναται να εκφέρει την πρέπουσαν κρίσιν».
Στην Κερπινή ο Καραϊσκάκης λεηλάτησε ο ίδιος το σπίτι του Ζαΐμη (και όλο το χωριό). Τα κλεμμένα βγήκαν σε δημοπρασία στα Καλάβρυτα. Η σκηνή και η χλευαστική φωνή του κήρυκα: «Πωλείται το φουστάνι της Ζαΐμαινας!» σώθηκε από τον Φωτάκο.

Και ξαφνικά συμβαίνει το «θαύμα»!. (Ήδη έχει πέσει το Μεσολόγγι, και το αίμα των πολιορκημένων έκανε πολλούς να νιώθουν τύψεις). Ο Φωτιάδης περιγράφει μια συγκλονιστική σκηνή… ανθρωπολογικής μετάλλαξης: 
«Τον φωνάζουνε στο Μπούρτζι. Κι όταν ο Καραϊσκάκης άκουσε από το στόμα του Ζαΐμη (σ.σ. αυτού που του είχε λεηλατήσει το σπίτι), του παλιού του οχτρού από τον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο, πως τον κάνουν αρχιστράτηγο της Ρούμελης, τα μάτια του βούρκωσαν και δύο χοντρά δάκρυα κύλησαν στα βαθουλωμένα μάγουλά του. 
- Η πατρίδα, του λέει ο Ζαΐμης, γυρεύει σήμερα από μας να μονοιάσουμε. 
- Ναι, το γυρεύει! Αποκρίνεται ο Καραϊσκάκης και ρίχνεται στην αγκαλιά του Ζαΐμη˙ φιλήθηκαν και ξέχασαν τα περασμένα. 
Σε τούτη τη σκηνή έλαχε να βρίσκεται κι ο Υδραίος μεγαλονοικοκύρης Βασίλης Μπουντούρης. 
- Καραϊσκάκη, δεν έκαμες ως τώρα όσο έπρεπε το χρέος σου στην πατρίδα, του λέει- ο θεός να σε φωτίσει να το κάμεις από δω κι εμπρός... 
- Δεν το αρνούμαι! Απαντάει ο μεγαλόκαρδος άντρας. Όταν θέλω γίνουμαι άγγελος κι όταν πάλι θέλω γίνουμε διάβολος. Από τώρα έχω σκοπό να γίνω άγγελος».
Και έγινε!

Όταν οι ηγέτες έχουν το ανάστημα να πουν ΟΧΙ. Στο λαό.

Όταν έφτασε ο Δημήτριος Υψηλάντης στην επαναστατημένη Ελλάδα, ο λαός τον υποδέχθηκε με ενθουσιασμό. Του αναγνώρισε αμέσως όλες τις αρετές του λαοπρόβλητου αρχηγού. Στο πρόσωπό του είδαν τον ηγέτη που θα έφερνε την ελευθερία στο γένος. «Καλώς ήρθες αφεντικό!» του φώναζαν όπου πήγαινε. 
Υπήρχε όμως ένα σοβαρό πρόβλημα: Οι πρόκριτοι και οι κοτζαμπάσηδες. Αμέσως αντιλήφθηκαν ότι ο πρίγκιπας συνιστούσε απειλή για τη δύναμη και τα προνόμιά τους. Επιχείρησαν να κάνουν διαπραγμάτευση μαζί του. Εκείνος αρνήθηκε. Ο λαός και ο στρατός, μπροστά στο φόβο να φύγει ο Υψηλάντης και να τους εγκαταλείψει, εξαγριώθηκαν. 
«Ποτάμι ο λαός με ντουφεκιές και ξεφωνητά, όρμησε στο κατάλυμα του Μαυρομιχάλη, όπου συνεδρίαζαν οι περισσότεροι από τους κοτζαμπάσηδες, να τους βάλει μαχαίρι. Και στ’ αυτιά τους άξαφνα καθάριζε καλά τώρα η βουή του λαού: Θάνατος στους τυράννους! Θάνατος στους Κοτζαμπάσηδες» (Σπ. Μελά: «Ο Γέρος του Μωριά», τ. Α, σελ. 394). 
Λίγο πριν γίνει το μακελειό, ΕΝΑΣ σήκωσε το ανάστημά του και είπε ΟΧΙ στο λαό με τα παρακάτω ιστορικά λόγια: 
«Έλληνες. Είμαι κι εγώ σύντροφός σας. Αλλά πρώτα να με ακούσετε να μιλήσω. Τον Υψηλάντη ζητάτε; Τον Υψηλάντη θέλετε; Και εγώ τον ζητώ και τον θέλω. Εγώ θα κάμω να γυρίσει πίσω. Αλλά να σας ρωτήσω, γιατί θέλουμε το χαμό μας, και απατοί μας (σ.σ. μόνοι μας); Γιατί θέλουμε να χάσουμε την πατρίδα μας σκοτώνοντας ο ένας τον άλλον; Εμείς εσηκώσαμε τα άρματα για τους Τούρκους και ακουστήκαμε στην Ευρώπη ότι σηκωθήκαμε οι Έλληνες για τους τυράννους, και τώρα στέκεται όλος ο κόσμος να ιδή τι πράμα είναι τούτο. Άι αδέρφια. Οι Τούρκοι είναι όλοι απείραγοι στα κάστρα και μεις στα βουνά φέρνουμε γύρω. Αν σκοτώσουμε τους προεστούς, τι θα μας πουν τότε; Θα ακουσθή σ’ όλον τον κόσμο και θα μας πουν τα βασίλεια ότι τούτοι δε σηκώθηκαν για την πατρίδα και την ελευθερία τους, αλλά για να σκοτωθούνε συνατοί τους (σ.σ. αναμεταξύ τους). Αλλά ξέρετε τι θα μας πουν ακόμα; Θα μας πούνε Καρμπονάρους, ρέμπελους κι ακατάστατους και κανένας δεν θα μας βοηθήσει. Έτσι οι βασιλείς μπορούν να βοηθήσουν την Τουρκία και να μας βάλουν ζυγόν χειρότερον. Τα καταλαβαίνετε αυτά τα πράγματα;» Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. (Πηγή: Δ. Κόκκινος, «Η Ελληνική Επανάστασις», τόμ. 1, σ. 479-480)
Τα καταλαβαίνετε αυτά τα πράγματα ωρέ Έλληνες, ή τα αυτιά σας είναι βουλωμένα από την αμάθεια και την ψευτοπαλικαριά σας;

23/3/13

Αμ δεν πήγαν από τούρκικο σπαθί.

Έτη 1812-15-16.
Από τη μία είναι η φατρία του Σωτηράκη Λόντου (Αχαϊκό κόμμα), προεστού της Βοστίτσας. Κοντά του είναι ο Ζαΐμης από τα Καλάβρυτα, ο Σισίνης από τη Γαστούνη, ο Παπαφωτόπουλος από την Αρκαδία, ο Κοπανίτσας από το Μυστρά και ο Καραμάνος από τον Πραστό Κυνουρίας. 
Από την άλλη είναι η φατρία του Γιάννη Δεληγιάννη (κόμμα της Καρύταινας) από τα Λαγκάδια. Κοντά του είναι ο Χαραλάμπης από τα Καλάβρυτα, ο Κανακάρης από την Πάτρα, ο Παπαλέξης από την Ανδρίτσαινα, ο Κουγιάς από την Τρίπολη και ο Νοταράς από την Κόρινθο.
Η φατρία του Δεληγιάννη κατηγόρησε στους Τούρκους τον Σωτηράκη Λόντο. Όταν πήγε στην Τρίπολη για να αποδείξει την αθωότητά του καθώς ανέβαινε τα σκαλιά του τούρκου πασά, στο τρίτο (σκαλί), έπεσε το κεφάλι του χάμω «χωρίς να εννοήσει τον θάνατόν του».
Αλλά ο καιρός είχε γυρίσματα. Το 1815 άλλαξε ο πασάς. Ο γιος του δολοφονημένου, ο Ανδρέας Λόντος, τον πήρε με το μέρος του. 
Πήγε λοιπόν στον τούρκο και κατηγόρησε τον Δεληγιάννη. Λίγο αργότερα οι τούρκοι αποκεφάλισαν το Δεληγιάννη, άρρωστο στο κρεβάτι του. Το κεφάλι του κρεμάστηκε έξω από το σαράι στην Τριπολιτσά. 
Οι Δεληγιανναίοι μάλιστα κράτησαν σαν οικογενειακό κειμήλιο τα σημάδια από το αίμα στον τοίχο. «Βλέπεις το αίμα του πατρός μας; Ζητεί εκδίκησιν» είπαν λίγα χρόνια αργότερα στον Παπαφλέσσα. Λέγεται μάλιστα ότι σε αυτό το δωμάτιο και επί του αίματος όρκιζε η οικογένεια τα νέα μέλη της Φιλικής.
Οι δύο οικογένειες, μετά την Επανάσταση, καμάρωναν και είχαν να το λένε ότι οι άνθρωποί τους πήγαν από τούρκικο σπαθί !!! 
Αμ δεν πήγαν από τούρκικο σπαθί. Από το μίσος και τη διχόνοια πήγαν.

(Στις φωτογραφίες, οι γιοι των δολοφονημένων. Αριστερά ο Ανδρέας Λόντος. Μετά την απελευθέρωση παραγκωνίστηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια, γι' αυτό και πρωτοστάτησε στα αντικαποδιστριακά κινήματα. Χρεοκοπημένος και παραμελημένος, αυτοκτόνησε το 1845. Δεξιά ο Κανέλλος Δεληγιάννης. Αντιφατική και αυτός προσωπικότητα. Έγραψε και απομνημονεύματα γεμάτα οργή και μίσος επί δικαίων και αδίκων. Πέθανε γέρος 82 χρονών, γεμάτος χολή για τους περισσότερους αγωνιστές (βλ. Κολοκοτρώνη). Ωστόσο και οι δύο πρόσφεραν στον Αγώνα).

22/3/13

Ο νεοελληνικός Ερμαφρόδιτος δεν ντράπηκε ΠΟΤΕ.

Και εκεί που ψάχνεις ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, ή έστω ποιος έχει τα περισσότερα δίκια, και εκεί που αναρωτιέσαι μέσα σου μήπως κάνεις λάθος στις επιλογές σου ή έχεις αδικήσει με την κριτική σου ανθρώπους, ομάδες ή κόμματα… έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που ξεθολώνει το τοπίο.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή πικραίνεσαι, βρίζεις, οργίζεσαι, λυπάσαι… αλλά λες Αριστερά είναι αυτή. Κουβαλάει ιστορία, ανθρώπους σπουδαίους, μορφές βασανισμένες, και βέβαια σύνδρομα και εμμονές, σε ένα βαθμό δικαιολογημένες. Γι’ αυτό λοιπόν κρατάς πισινή. Κρατιέσαι, όσο μπορείς και όπου μπορείς βλέποντας τον κατήφορο. Γιατί είπαμε, Αριστερά είναι αυτή, άλλωστε πού ξέρεις… μπορεί στα νιάτα σου να φόρεσες και συ κάποτε τη λέξη. Ως ασπίδα ή ως στιλέτο. Δεν έχει σημασία. 
Σημασία έχει, το είπαμε, ότι έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που ξεθολώνει το τοπίο. Και αυτό είναι καλό! Γιατί τα πρόσωπα αποκτούν επιτέλους μορφή, καθαρές γραμμές, ξεχωριστές, ευδιάκριτα σχήματα. Όπως τα περιέγραψε ο ποιητής:

«Ενώστε το τραγί και την έλαφο, και θα ‘χετε τραγέλαφο. Ενώστε την κατσίκα και την έχιδνα και θα έχετε χίμαιρα. Ενώστε τα σκέλη του ίππου με την κεφαλή και τις πλάτες του Θαλή του Μιλήσιου, και θα ‘χετε Κένταυρο. Ενώστε τα μπροστινά του Ερμή με τα βυζάκια της Αφροδίτης, και θα προβάλει ντροπαλός ο Ερμαφρόδιτος».

Σταμάτα ποιητή. Διόρθωση. Ο νεοελληνικός Ερμαφρόδιτος δεν ντράπηκε ΠΟΤΕ.

14/3/13

Και αυτό κρίση είναι.

Ο καθένας την κρίση τη βλέπει όπως θέλει. Εγώ την βλέπω (και) έτσι. Δεκαετίες τώρα. 
Έλλειψη παιδείας, αμορφωσιά, απουσία αισθητικής, απαξίωση του σημαντικού και αποθέωση του ασήμαντου. 
«Ο Παρθενών δεν γίνεται να είναι δημιούργημα από άνθρωπο. Είναι από εξωγήινους. Αυτά τα γνωρίζουμε, διότι έχουν αφήσει τα χνάρια τους». Notis
Κλαπ κλαπ κλαπ… 116 χιλιάδες χειροκροτήματα!

Το αίμα ενός αθώου έσωσε τον Αγώνα.

(Μια άγνωστη αλλά καθοριστική στιγμή του Αγώνα). 
Η ώρα για το Μεγάλο Σηκωμό ζυγώνει. Οι Φιλικοί πλησιάζουν τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Αυτός δέχεται να προσχωρήσει στην Εταιρεία αλλά καλού κακού στέλνει και έναν απεσταλμένο, τον Καμαρινό, στην Πετρούπολη για να μάθει από πρώτο χέρι περί της αοράτου Αρχής. Όμως ο απεσταλμένος συναντά την απόλυτη άρνηση του Καποδίστρια. Κομίζει μάλιστα και ΕΠΙΣΤΟΛΗ του μετέπειτα Κυβερνήτη με την οποία καταδικάζει τα σχέδια των Φιλικών αποκαλώντας τα «σύνθημα επικινδυνωδεστάτης εξάψεως των παθών». Αν η επιστολή φτάσει στα χέρια του Πετρόμπεη, το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο για τον ξεσηκωμό στο Μοριά. Οπότε οι Φιλικοί δεν διστάζουν. Προτού ο Καμαρινός διαβεί τον Προύθο, τον ΕΚΤΕΛΟΥΝ στο όνομα της Ελευθερίας της Πατρίδας. Έτσι αντί του Καμαρινού θα καταφθάσει στο Μοριά ο Παπαφλέσσας βάζοντας φωτιά με τη διασπορά της είδησης (εκτός αυτό της αοράτου Αρχής) ότι στην Κωνσταντινούπολη υπάρχει σώμα 50.000 τζελέπηδων (μακελλάρηδων) έτοιμων να σφάξουν τους Οθωμανούς. Όλα ψέματα. 
Τα ψέματα και το αίμα ενός αθώου θα σώσουν την Επανάσταση.

(Το παραπάνω περιστατικό δεν μειώνει τον Καποδίστρια καθώς πρέπει να κριθεί στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής, στη δεδομένη χρονική συγκυρία και στο φόβο "μην πάει κάτι στραβά", αλλά και με επιβεβαιωμένο το γεγονός των αγνών κινήτρων του απέναντι στην πατρίδα και το μέλλον της. Άλλωστε την αγάπη του για την πατρίδα θα την πληρώσει με το αίμα του).

13/3/13

Η αλήθεια για τον Καιάδα.

«Στον Καιάδα ρίχνονταν από τους Λακεδαιμόνιους ασθενικά παιδιά για θανάτωση».
Ακόμα εκεί είστε; Γυρίστε πλευρό.
______________________ 
Η ΑΛΗΘΕΙΑ για τον Καιάδα:
«Σύμφωνα με την παράδοση, στον Καιάδα ρίχνονταν από τους Λακεδαιμόνιους οι καταδικασμένοι σε θάνατο επίορκοι προδότες, εγκληματίες και αιχμάλωτοι πολέμου.
Το γεγονός αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται αφού στο εσωτερικό του σπηλαιο-βαράθρου έχει εντοπιστεί μεγάλος αριθμός ανθρώπινων οστών, τα οποία ανήκουν κατά κύριο λόγο σε άνδρες βιολογικής ηλικίας ακμής, μεταξύ 18 και 35 ετών. Έτσι, είναι πιθανό το σπηλαιο-βάραθρο της Τρύπης να χρησιμοποιήθηκε από τους Σπαρτιάτες, κυρίως, στη διάρκεια των Μεσσηνιακών πολέμων (8ος-5ος αι. π.Χ.) για την καταδίκη σε θάνατο των εχθρών της Σπάρτης». (Ερευνητική ομάδα του Ανθρωπολογικού Μουσείου του Παν/μιου Αθηνών - Φωτο)

9/3/13

Δεν χόρτασε με τίποτα.

Ο πρίγκιπας Φαρούκ της Αιγύπτου, ως παιδί, δεν είχε απλά πολλά, είχε τόσα πολλά που στο τέλος μπούχτισε. 
Στα 11 του πήραν αυτοκίνητο. Ένα Austin 7. 
Στα 12 χρόνια του κάποιοι λένε ότι έδενε τις γάτες και τους έβγαζε τα μάτια. Άλλοι λένε ότι τις πέταγε με δύναμη στον τοίχο και τους έσπαζε το κεφάλι. 
Στα 15 είχε ένα αγωνιστικό Morris. Στα 18 εξέδωσε διάταγμα που απαγόρευε τα κόκκινα αυτοκίνητα. Ο λόγος ήταν γιατί τα δικά του 100 (τόσα είχε) ήταν όλα κόκκινα.
Διασκέδαζε στα καζίνο και έφτυνε τους σερβιτόρους όταν περνούσαν από μπροστά του. 
Έτρωγε ό,τι έβρισε μπροστά του σε τεράστιες ποσότητες. 
Ήταν 45 ετών και 136 κιλά όταν κατέρρευσε πάνω στο τραπέζι ενός εστιατορίου της Ρώμης αφού είχε αφήσει… μόνο το τραπέζι. Κι όμως, δεν κατάφερε μέχρι που πέθανε να... χορτάσει με τίποτα. 
Έτσι είπαν. 
Έτσι σας λέω κι εγώ. Προσεύχομαι να καταλάβατε.

8/3/13

Κανείς δεν θέλει το κακό της

Πρόσεξε το συλλογισμό. Κανένας δεν θέλει το κακό της χώρας. Και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και ο Τσίπρας και το ΚΚΕ. Και η Χρυσή Αυγή. Ναι, και αυτή, και το εννοώ.
Υποθετικό σενάριο. Δείξε σε έναν οποιονδήποτε άνθρωπο ένα κοριτσάκι που πονάει πολύ στην κοιλιά του. Που κλαίει και παρακαλάει σε βοήθεια. Και πες του: «γιατρός δεν υπάρχει στην πόλη. Εσύ μόνο μπορείς να το κάνεις καλά. Πάρε ό,τι θες (χρήμα, μέσα, υλικά κ.α.) και κάντο να μην πονάει». Ποιος θα αρνηθεί βοήθεια μπροστά στην εικόνα μιας τόσο πονεμένης και γλυκιάς ύπαρξης; Κανένας.
Όλοι θα σπεύσουν. Μελισσοκόμοι, βοσκοί, τσαγκάρηδες, γραφιάδες, παπάδες, μοδίστρες, ρουφιάνοι, νταβατζήδες και κλεφτοκοτάδες. Όλοι θα επιστρατεύσουν τις λίγες, έως πολλές, γνώσεις τους. Θα είναι όμως αρκετές; Για να δούμε. Άλλος θα του δώσει χαμομήλι, άλλος φύλλα δάφνης να μασήσει, άλλος παπαρουνόσπορο, άλλος καθαρτικό, άλλος ασπιρίνη...  Κάποιοι πιο θαρραλέοι θα αρχίσουν τις μαλάξεις και τις εντριβές. Άλλοι τις βεντούζες. Και κάποιοι γενναίοι θα αλλάζουν συνεχώς μαξιλάρια. «Είναι ψηλά το κεφαλάκι του και δεν κάνει». «Γιατί κάνει να είναι χαμηλά ρε;». «Κάτω από τα πόδια να τα βάλετε».
Και όλα αυτά εν μέσω διαγνώσεων:
«Κρυωμένη είναι». «Μπα, απλά αδιάθετο είναι το πουλάκι μου». «Σταμάτα, το παιδί έχει πέτρα στα νεφρά». «Ναι καλά, εγώ σου λέω ότι έχει έλκος στο στομάχι». «Και αν είναι όγκος που το ξέρεις;» «Κάντε στη άκρη ρε, ματιασμένο είναι το παιδί, δεν το βλέπετε;».
Κάθε άνθρωπος και διάγνωση. Κάθε άνθρωπος με το φάρμακό του.
Όλοι από αγάπη, από συμπόνια, από ανθρωπιά. Γιατί κανείς δεν θέλει το κακό της.
Κανείς όμως δεν γνωρίζει, με τη γνώση ενός επιστήμονα (γιατρού), ποιο είναι το καλό της.
(Τελειώνει). Έτσι λοιπόν, είναι πιθανό έως βέβαιο ότι το κοριτσάκι, αν πάσχει από κάτι σοβαρό, θα πονάει και θα βασανίζεται και μάτι δεν θα κλείνει από τα βογκητά, ωστόσο με χιλιάδες ανθρώπους γύρω της πρόθυμους να τη βοηθήσουν. Μελισσοκόμους, βοσκούς, τσαγκάρηδες, γραφιάδες, παπάδες, μοδίστρες, ρουφιάνους, νταβατζήδες και κλεφτοκοτάδες… που κανείς δεν θέλει το κακό της.
Αλλά...
Αλλά στο τέλος… αργά ή γρήγορα…
Τέλος.

1/3/13

Πλαστικά στρατιωτάκια

Το πρωί βρέθηκα σε ένα καφέ στο Κέντρο. Ξαφνικά περνάνε από μπροστά μου τρεις μαυροντυμένοι, με στρατιωτικές μπότες και γουλί κουρεμένοι. Δεν πρέπει να ήταν πάνω από 20 ετών. Στο μπράτσο του ενός διέκρινα μια μικρογραφία της σημαίας μας. Μπήκαν στο απέναντι μαγαζί που πουλούσε είδη μοντελισμού (στρατιωτάκια, αεροπλανάκια, τανκς κοκ). Σηκώθηκα και τους ακολούθησα παριστάνοντας τον πελάτη.
Είχαν σταθεί στο ράφι με τα στρατιωτάκια και μιλούσαν σαν μικρά παιδιά. «Κοίτα δω ρε… πω πω.. μιλάμε για μεγάλη φάση… ουάου! Κοίτα στολή ρε!»
Μου ήρθαν μνήμες. Θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν ήμουν 6-7 χρονών. Αυτά έλεγα κι εγώ, τραβώντας τη φούστα της μάνας μου να μου τα αγοράσει. Προς στιγμή ένιωσα την ανάγκη να μπω στο παιχνίδι της κουβέντας. Να πιάσουμε να μιλάμε για τα πλαστικά στρατιωτάκια…
Και ξαφνικά πέφτει το μάτι μου στο μπράτσο αυτού με τη σημαία. (Ήταν ο μικρότερος στην ηλικία, σκάρτα 18). Από κάτω ακριβώς είχε καρφιτσωμένο τον ΑΓΚΥΛΩΤΟ ΣΤΑΥΡΟ. Έπαθα σοκ!
Άνοιξα την πόρτα κι έφυγα. Κατηφορίζοντας το δρόμο ένιωθα οργή. Αν ήταν μόνος του θα γύριζα πίσω να τον πλακώσω στις κλωτσιές.
Όχι για τη σβάστικα.
Αλλά γιατί μου μπαστάρδεψε ο μπάσταρδος την αγνή παιδική μου μνήμη.