1/3/13

Πλαστικά στρατιωτάκια

Το πρωί βρέθηκα σε ένα καφέ στο Κέντρο. Ξαφνικά περνάνε από μπροστά μου τρεις μαυροντυμένοι, με στρατιωτικές μπότες και γουλί κουρεμένοι. Δεν πρέπει να ήταν πάνω από 20 ετών. Στο μπράτσο του ενός διέκρινα μια μικρογραφία της σημαίας μας. Μπήκαν στο απέναντι μαγαζί που πουλούσε είδη μοντελισμού (στρατιωτάκια, αεροπλανάκια, τανκς κοκ). Σηκώθηκα και τους ακολούθησα παριστάνοντας τον πελάτη.
Είχαν σταθεί στο ράφι με τα στρατιωτάκια και μιλούσαν σαν μικρά παιδιά. «Κοίτα δω ρε… πω πω.. μιλάμε για μεγάλη φάση… ουάου! Κοίτα στολή ρε!»
Μου ήρθαν μνήμες. Θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν ήμουν 6-7 χρονών. Αυτά έλεγα κι εγώ, τραβώντας τη φούστα της μάνας μου να μου τα αγοράσει. Προς στιγμή ένιωσα την ανάγκη να μπω στο παιχνίδι της κουβέντας. Να πιάσουμε να μιλάμε για τα πλαστικά στρατιωτάκια…
Και ξαφνικά πέφτει το μάτι μου στο μπράτσο αυτού με τη σημαία. (Ήταν ο μικρότερος στην ηλικία, σκάρτα 18). Από κάτω ακριβώς είχε καρφιτσωμένο τον ΑΓΚΥΛΩΤΟ ΣΤΑΥΡΟ. Έπαθα σοκ!
Άνοιξα την πόρτα κι έφυγα. Κατηφορίζοντας το δρόμο ένιωθα οργή. Αν ήταν μόνος του θα γύριζα πίσω να τον πλακώσω στις κλωτσιές.
Όχι για τη σβάστικα.
Αλλά γιατί μου μπαστάρδεψε ο μπάσταρδος την αγνή παιδική μου μνήμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: