24/3/13

Όταν ο διάβολος έγινε άγγελος.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, αυτή η μεγάλη μορφή του Αγώνα, είχε και τη σκοτεινή της πλευρά. Κατά τον δεύτερο Εμφύλιο (1824) έγινε πιόνι του δόλιου Κωλέττη και πέρασε στο Μοριά, μαζί με άλλους Ρουμελιώτες, μη αφήνοντας τίποτα όρθιο. Οι βιασμοί, τα βασανιστήρια, οι ληστείες και οι καταστροφές είναι η εικόνα που μας έχουν αφήσει οι ιστορικοί αναφορικά με τη δράση του Καραϊσκάκη και των άλλων (Γκούρα, Τζαβέλα). 
Ο Αμβρόσιος Φραντζής γράφει: «Έδραμον εις την Πελοπόννησον αγεληδόν… ως εχθροί άσπονδοι… τα όσα εποίησαν εις τους αθώους κατοίκους είναι απερίγραπτα… δεν δύναται ο ιστορικός κάλαμος να σιωπήσει… τας αρπαγάς, τας κακώσεις, τας βιαιοπραγίας, τας παραβιάσεις (σ.σ. δηλαδή βιασμούς) υπάνδρων και παρθένων γυναικών τας οποίας διέπραξαν ο Γκούρας, ο Τζαβέλας, ο Καραϊσκάκης… μήτε αυτοί οι Τούρκοι επί της επαναστάσεως μας έπραξαν τοιαύτας αθεματουργίας τα οποία αυτά εφόβισαν τους δυστυχείς κατοίκους των επαρχιών όλων της Πελοποννήσου». 
Και συνεχίζει ο Φωτάκος: «Δεν αφήκον καμμιάς γυναικός σκουλαρίκια ούτε κασέλλαν κλειδωμένην. Οι στρατιώται δε ούτοι σαν κακοήθεις και βλάσφημοι εις τον Θεόν και αυτοί και οι καπεταναίοι των, δια τούτο όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και τας εκκλησίας εγύμνωσαν… Δεν ήσαν μέλη Ελληνικά, αλλά μάλλον θηρία…».
Ο Παπαρρηγόπουλος, ο βιογράφος του Καραϊσκάκη, αρνείται να παρακολουθήσει τα «κατορθώματα» του Καραϊσκάκη και της παρέας του, εκείνης της περιόδου. Γράφει: 
«Δεν θέλομεν παρακολουθήσει την ανάβασιν αυτών εις Καλάβρυτα και την μέχριν Μεσσηνίας κατάβασιν, ούτε θέλομεν ιστορήσει όσα τότε εγένοντο πολλαχού της Πελοποννήσου, μάλιστα δεν εις την Κερπινήν. Η εποχή αυτή είναι μια εξ εκείνων περί ων ο ιστορικός της νεωτέρας Ελλάδας δυσκολώτατα δύναται να εκφέρει την πρέπουσαν κρίσιν».
Στην Κερπινή ο Καραϊσκάκης λεηλάτησε ο ίδιος το σπίτι του Ζαΐμη (και όλο το χωριό). Τα κλεμμένα βγήκαν σε δημοπρασία στα Καλάβρυτα. Η σκηνή και η χλευαστική φωνή του κήρυκα: «Πωλείται το φουστάνι της Ζαΐμαινας!» σώθηκε από τον Φωτάκο.

Και ξαφνικά συμβαίνει το «θαύμα»!. (Ήδη έχει πέσει το Μεσολόγγι, και το αίμα των πολιορκημένων έκανε πολλούς να νιώθουν τύψεις). Ο Φωτιάδης περιγράφει μια συγκλονιστική σκηνή… ανθρωπολογικής μετάλλαξης: 
«Τον φωνάζουνε στο Μπούρτζι. Κι όταν ο Καραϊσκάκης άκουσε από το στόμα του Ζαΐμη (σ.σ. αυτού που του είχε λεηλατήσει το σπίτι), του παλιού του οχτρού από τον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο, πως τον κάνουν αρχιστράτηγο της Ρούμελης, τα μάτια του βούρκωσαν και δύο χοντρά δάκρυα κύλησαν στα βαθουλωμένα μάγουλά του. 
- Η πατρίδα, του λέει ο Ζαΐμης, γυρεύει σήμερα από μας να μονοιάσουμε. 
- Ναι, το γυρεύει! Αποκρίνεται ο Καραϊσκάκης και ρίχνεται στην αγκαλιά του Ζαΐμη˙ φιλήθηκαν και ξέχασαν τα περασμένα. 
Σε τούτη τη σκηνή έλαχε να βρίσκεται κι ο Υδραίος μεγαλονοικοκύρης Βασίλης Μπουντούρης. 
- Καραϊσκάκη, δεν έκαμες ως τώρα όσο έπρεπε το χρέος σου στην πατρίδα, του λέει- ο θεός να σε φωτίσει να το κάμεις από δω κι εμπρός... 
- Δεν το αρνούμαι! Απαντάει ο μεγαλόκαρδος άντρας. Όταν θέλω γίνουμαι άγγελος κι όταν πάλι θέλω γίνουμε διάβολος. Από τώρα έχω σκοπό να γίνω άγγελος».
Και έγινε!

Δεν υπάρχουν σχόλια: