22/3/13

Ο νεοελληνικός Ερμαφρόδιτος δεν ντράπηκε ΠΟΤΕ.

Και εκεί που ψάχνεις ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, ή έστω ποιος έχει τα περισσότερα δίκια, και εκεί που αναρωτιέσαι μέσα σου μήπως κάνεις λάθος στις επιλογές σου ή έχεις αδικήσει με την κριτική σου ανθρώπους, ομάδες ή κόμματα… έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που ξεθολώνει το τοπίο.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή πικραίνεσαι, βρίζεις, οργίζεσαι, λυπάσαι… αλλά λες Αριστερά είναι αυτή. Κουβαλάει ιστορία, ανθρώπους σπουδαίους, μορφές βασανισμένες, και βέβαια σύνδρομα και εμμονές, σε ένα βαθμό δικαιολογημένες. Γι’ αυτό λοιπόν κρατάς πισινή. Κρατιέσαι, όσο μπορείς και όπου μπορείς βλέποντας τον κατήφορο. Γιατί είπαμε, Αριστερά είναι αυτή, άλλωστε πού ξέρεις… μπορεί στα νιάτα σου να φόρεσες και συ κάποτε τη λέξη. Ως ασπίδα ή ως στιλέτο. Δεν έχει σημασία. 
Σημασία έχει, το είπαμε, ότι έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που ξεθολώνει το τοπίο. Και αυτό είναι καλό! Γιατί τα πρόσωπα αποκτούν επιτέλους μορφή, καθαρές γραμμές, ξεχωριστές, ευδιάκριτα σχήματα. Όπως τα περιέγραψε ο ποιητής:

«Ενώστε το τραγί και την έλαφο, και θα ‘χετε τραγέλαφο. Ενώστε την κατσίκα και την έχιδνα και θα έχετε χίμαιρα. Ενώστε τα σκέλη του ίππου με την κεφαλή και τις πλάτες του Θαλή του Μιλήσιου, και θα ‘χετε Κένταυρο. Ενώστε τα μπροστινά του Ερμή με τα βυζάκια της Αφροδίτης, και θα προβάλει ντροπαλός ο Ερμαφρόδιτος».

Σταμάτα ποιητή. Διόρθωση. Ο νεοελληνικός Ερμαφρόδιτος δεν ντράπηκε ΠΟΤΕ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: