28/4/13

Δεν υπάρχει σωτηρία.

Το γεγονός ότι ο Ιησούς μπήκε στην Ιερουσαλήμ «μετά Βαΐων και κλάδων» και λίγες μέρες μετά βγήκε από αυτή με ένα σταυρό στην πλάτη, έχει τη ρεαλιστική εξήγησή του:
Εκείνοι περίμεναν Μεσσία, δηλαδή έναν σωτήρα που με το μαγικό ραβδί του θα τους γλύτωνε από τα βάσανα του κόσμου, και Εκείνος τους πέταξε στο πρόσωπο το τρομερό: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι».
Με άλλα λόγια τους είπε: «Στην Ιερουσαλήμ ήρθα για να σωθώ ΕΓΩ, (ως άλλος Οιδίποδας). Αν ΕΣΕΙΣ θέλετε να σωθείτε ξεχάστε το δικό μου σταυρό και πάρτε το δικό ΣΑΣ στον ώμο». 
Η ανθρώπινη φύση δεν μπόρεσε να κατανοήσει ότι δεν υπάρχει στιγμιαία σωτηρία από κάθε λογής σωτήρες, αλλά διαρκής προσωπικός αγώνας ανάβασης σε ένα όρος που φαίνεται να μην έχει κορυφή. 
Η συνέχεια είναι γνωστή: οι σταυρωτές του και οι θεολόγοι εφηύραν εκείνο το «ὁ αἴρων τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου» μεταθέτοντας έτσι τη σωτηρία από το ΕΓΩ στο ο ΑΛΛΟΣ. 
Ήταν η στιγμή που η ιστορία τράβηξε άλλο δρόμο.
Έκτοτε οι άνθρωποι κοιτούν, πιστεύουν και προσεύχονται πότε στο ουρανό και πότε στον ηγεμόνα. 
Είναι η ταφόπλακα της κλασικής σκέψης και η αυγή μιας νέας εποχής.

21/4/13

Φωτογραφία αρχείου.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι η πολιτική δύναμη που θα αντιπαρατεθεί με τη φαυλοκρατία, το ρουσφέτι, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά και τη διαπλοκή.» Α. Τσίπρας.
Καλά μη φωνάζεις ντε, σ’ ακούσαμε!

(Κρατήστε τη φωτο στο αρχείο σας. Θα χρειαστεί κάποτε. 
Λεπτομέρεια: αυτός πήγε και βρήκε το Θέμο, όχι το αντίθετο)

"Με ξύνουν τα αρχίδια μου".

"Οδηγημένος από ένα απόλυτα εγκεφαλικό σχήμα, ο βασανιζόμενος έγκλειστος, μόνος απέναντι στους βασανιστές του, έπαιξε ένα ακραίο παιχνίδι πρόκλησης, ενδεικτικό μιας εξαιρετικά σπάνιας ευφυίας και μιας άνευ ορίων προμηθεϊκής ορμής: την ώρα που οι Θεοφιλογιαννάκος, Χατζηζήσης, Μάλλιος, Μπάμπαλης και κάμποσοι άλλοι…, του βάζαν πυρωμένες βελόνες στην ουρήθρα, του σβήνανε τσιγάρα στους όρχεις, του κάναν φάλαγγα, τον δέρναν ομαδικώς, του κάνανε εγχειρήσεις δίχως αναισθησία, του στερούσαν για μήνες τον ύπνο, τον κρατούσαν για μήνες σιδεροδέσμιο, τον δέρνανε ομαδικά, τον χτίζανε ζωντανό σε τάφους, εκείνος τους έβριζε…

Μια μέρα, ενώ τον έδερναν ομαδικά, αυτός έξυνε με μανία τους αστραγάλους του. Όταν τον ρώτησαν γιατί τον ξύνουν οι αστράγαλοί του, αυτός απάντησε «δεν με ξύνουν οι αστράγαλοί μου, με ξύνουν τα αρχίδια μου που είναι μεγάλα και φτάνουν μέχρι τους αστραγάλους»". (Πηγή: Φιλολογική Βραδυνή, 13-4-2004)

Το ευφυολόγημα σε καταστάσεις μπύρας, καφετέριας, ανάρτησης στα δίκτυα, εντυπωσιασμού της γκόμενας κοκ, μπορεί να είναι μια πετυχημένη πλάκα, ένα καλό ή κακό ανέκδοτο, μια καλή ή λιγότερη καλή αίσθηση του χιούμορ, μπορεί ακόμα να είναι – κόντρα σε αυτό που φαίνεται – ένα μωρολόγημα. 
Το ευφυολόγημα την ώρα που αναμετριέται κάποιος με την ύπαρξή του, την ώρα που παλεύει με το θάνατο, αγγίζει τα όρια της μεγάλης τέχνης. Ζυγίζει όσο 100 στίχοι του Ρίτσου μαζί. 
Συν μια μπουκάλα αίμα.

19/4/13

Ωραία ελληνίδα!

Το Σαββατοκύριακο πήγα στη Βεργίνα. Έφτασα αργά το απόγευμα. Με περίμενε, όπως είχαμε συμφωνήσει, η Αγγελική. Εκείνη συναντούσε έναν άγνωστο. Εγώ συναντούσα μια γνωστή άγνωστη. Ήπιαμε έναν καφέ, και ανηφορίσαμε προς το χώρο του Ανακτόρου, τον «Παρθενώνα της Μακεδονίας», όπως λέει η ίδια. Στο μνημείο γίνονται εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης και ο χώρος είναι κλειστός στο κοινό. 
«Πώς θα μπούμε μέσα;» τη ρώτησα. «Έχω τα κλειδιά, θα ανοίξουμε και θα μπούμε» απάντησε χαμογελώντας. Καθώς πλησιάζαμε στην είσοδο, είδαμε δύο τουρίστες (Σουηδούς) κοντά στην πόρτα, που όπως αποδείχθηκε γνώριζαν που ήθελαν να μπουν αλλά… αγνοούσαν ότι δεν μπορούσαν να μπουν. Η Αγγελική έπιασε κουβέντα. Τους εξήγησε ότι στο χώρο γίνονται εργασίες και δεν μπορούν να εισέλθουν αλλά… «… σήμερα είναι η τυχερή σας μέρα. Περάστε!». Κανένας ενθουσιασμός από την πλευρά τους, καμία εξωτερίκευση συναισθημάτων, μόνο ένα απλό «Thank you». Σουηδικά πράματα, δηλαδή. «Θα τους ξεναγήσω στα αγγλικά. Άκου και συ και ό,τι απορίες έχεις, ρώτα» μου είπε. 
Οι Σουηδοί δεν γνώριζαν με ποια μιλούσαν. Βέβαια σιγά σιγά άρχιζαν να καταλαβαίνουν ότι είχαν πέσει στον κατάλληλο άνθρωπο. (Σε ποιον όμως;). Στην αρχή μερικές γενικές πληροφορίες για τις σκόρπιες πέτρες των Ανακτόρων. Στη συνέχεια γενική περιγραφή του χώρου, ιστορικά στοιχεία, χρονολογίες… Και μετά αριθμούς με ακριβείς μετρήσεις, ειδικές περιγραφές, σχέδια ανάπλασης, χρονικός υπολογισμός αποπεράτωσης του έργου… Με άλλα λόγια, το όραμά της. Και εκείνοι ρωτούσαν, ρωτούσαν συνεχώς (έχοντας ένα χάρτη στο χέρι): «πόσα μέτρα; Πού; Πότε; Γιατί;». 
Μου πήρε μια ώρα να συνειδητοποιήσω τι βλέπω. Ταυτόχρονα άρχισε να σουρουπώνει. Έβλεπα δύο τουρίστες να ξεναγούνται από την Αγγελική, την Αγγελική που είχε πέσει με τα μούτρα πάνω τους και απαντούσε πριν ολοκληρώσουν την ερώτηση. Την Αγγελική που όσο έβλεπε στα μάτια τους τη δίψα να μάθουν, τόσο έχανε την αίσθηση του χρόνου. Η ξενάγηση είχε πάρει πια το χαρακτήρα διάλεξης. Με μόνο δύο ακροατές. Ο τρίτος περνούσε πια απαρατήρητος καθώς, αφού είχε πατήσει μερικά φωτογραφικά κλικ, καθόταν σε μια αρχαία πέτρα και σκεφτόταν και αναρωτιόταν «τι κάνει η γυναίκα τώρα…». 
Η ήλιος είχε πέσει. Έπεφτε σκοτάδι σιγά σιγά, και η τριάδα, πομπός και δέκτες, απολάμβαναν ο καθένας το ρόλο του. Η Αγγελική ήταν ενθουσιασμένη. Στράφηκε προς το μέρος μου: «Όταν βλέπω ξένους με πραγματική επιθυμία να μάθουν τι είναι εδώ, είτε ένας με ακούει είτε χίλιοι, το ίδιο μου κάνει». Και συνέχισε τη διάλεξη. 
Η αίσθηση του χρόνου είχε χαθεί εντελώς. «Μήπως πρέπει να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού γιατί σε λίγο δεν θα τον βρίσκουμε;» διέκοψα την Αγγελική. Έδειξε να ξαφνιάζεται: «Έχεις δίκιο. Πρέπει να φεύγουμε».
Πέντε λεπτά αργότερα χωρίσαμε με τους δυο τουρίστες (πατέρας-γιος, υποθέτω). Λίγο πριν της έκαναν την τελευταία ερώτηση. «Γνωρίζετε πολλά πράγματα. Ποια είστε;». «Είμαι αρχαιολόγος» τους απάντησε κοφτά. 
Οι δύο τουρίστες κατηφόρισαν το αρχαίο λόφο με περισσότερη γνώση, αλλά και με ένα κομμάτι άγνοιας. Αυτό: 
Η δρ. αρχαιολόγος Angeliki Kottaridi είναι η συνέχεια του Μανόλη Ανδρόνικου στη Βεργίνα. Μαθήτριά του και στενή συνεργάτιδά του. Υπεύθυνη για όλα τα έργα ανάπλασης, ανάδειξης και συντήρησης της βασιλικής Νεκρόπολης και του Ανακτόρου των Αιγών, της πρώτης πρωτεύουσας των Μακεδόνων. Διευθύντρια της ΙΖ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, αναπληρώτρια προϊσταμένη της 11ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, δημιουργός και διευθύντρια του Μουσείου της Βεργίνας. Πριν 5 χρόνια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας την τίμησε με την ύψιστη τιμή του Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικα. 
Ε και τι έγινε; θα πείτε.
Ε και τι έγινε, θα πει κι εκείνη όταν διαβάσει τους τίτλους και τις περγαμηνές (της). «Νιώθω άβολα με όλα αυτά…».
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στη ζωή μου από αυτές τις πέτρες».
Ωραία ελληνίδα!

4/4/13

Απλή αριθμητική.

Αν όλοι αυτοί που κοινοποιούν εκκλήσεις τύπου «δώστε αίμα για να σωθεί το αγοράκι…» (και είναι δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες) έδιναν ΠΡΩΤΑ οι ΙΔΙΟΙ αίμα (και ΚΑΝΕΙΣ άλλος), θα υπήρχε αίμα για όλα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια. Και θα περίσσευε. 
Απλή αριθμητική είναι. Και απλή υποκρισία.

3/4/13

Μόνο έτσι.

Μην ακούτε. Καμία γυναίκα δεν θέλει να γίνει αφεντικό στο σπίτι. 
Εκτός κι αν δεν έχει. 
Τότε γίνεται. Και μάνα και πατέρας και καπετάνιος και στρατηγός και κολώνα δωρική. 
Και το σπίτι δεν πέφτει.