19/4/13

Ωραία ελληνίδα!

Το Σαββατοκύριακο πήγα στη Βεργίνα. Έφτασα αργά το απόγευμα. Με περίμενε, όπως είχαμε συμφωνήσει, η Αγγελική. Εκείνη συναντούσε έναν άγνωστο. Εγώ συναντούσα μια γνωστή άγνωστη. Ήπιαμε έναν καφέ, και ανηφορίσαμε προς το χώρο του Ανακτόρου, τον «Παρθενώνα της Μακεδονίας», όπως λέει η ίδια. Στο μνημείο γίνονται εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης και ο χώρος είναι κλειστός στο κοινό. 
«Πώς θα μπούμε μέσα;» τη ρώτησα. «Έχω τα κλειδιά, θα ανοίξουμε και θα μπούμε» απάντησε χαμογελώντας. Καθώς πλησιάζαμε στην είσοδο, είδαμε δύο τουρίστες (Σουηδούς) κοντά στην πόρτα, που όπως αποδείχθηκε γνώριζαν που ήθελαν να μπουν αλλά… αγνοούσαν ότι δεν μπορούσαν να μπουν. Η Αγγελική έπιασε κουβέντα. Τους εξήγησε ότι στο χώρο γίνονται εργασίες και δεν μπορούν να εισέλθουν αλλά… «… σήμερα είναι η τυχερή σας μέρα. Περάστε!». Κανένας ενθουσιασμός από την πλευρά τους, καμία εξωτερίκευση συναισθημάτων, μόνο ένα απλό «Thank you». Σουηδικά πράματα, δηλαδή. «Θα τους ξεναγήσω στα αγγλικά. Άκου και συ και ό,τι απορίες έχεις, ρώτα» μου είπε. 
Οι Σουηδοί δεν γνώριζαν με ποια μιλούσαν. Βέβαια σιγά σιγά άρχιζαν να καταλαβαίνουν ότι είχαν πέσει στον κατάλληλο άνθρωπο. (Σε ποιον όμως;). Στην αρχή μερικές γενικές πληροφορίες για τις σκόρπιες πέτρες των Ανακτόρων. Στη συνέχεια γενική περιγραφή του χώρου, ιστορικά στοιχεία, χρονολογίες… Και μετά αριθμούς με ακριβείς μετρήσεις, ειδικές περιγραφές, σχέδια ανάπλασης, χρονικός υπολογισμός αποπεράτωσης του έργου… Με άλλα λόγια, το όραμά της. Και εκείνοι ρωτούσαν, ρωτούσαν συνεχώς (έχοντας ένα χάρτη στο χέρι): «πόσα μέτρα; Πού; Πότε; Γιατί;». 
Μου πήρε μια ώρα να συνειδητοποιήσω τι βλέπω. Ταυτόχρονα άρχισε να σουρουπώνει. Έβλεπα δύο τουρίστες να ξεναγούνται από την Αγγελική, την Αγγελική που είχε πέσει με τα μούτρα πάνω τους και απαντούσε πριν ολοκληρώσουν την ερώτηση. Την Αγγελική που όσο έβλεπε στα μάτια τους τη δίψα να μάθουν, τόσο έχανε την αίσθηση του χρόνου. Η ξενάγηση είχε πάρει πια το χαρακτήρα διάλεξης. Με μόνο δύο ακροατές. Ο τρίτος περνούσε πια απαρατήρητος καθώς, αφού είχε πατήσει μερικά φωτογραφικά κλικ, καθόταν σε μια αρχαία πέτρα και σκεφτόταν και αναρωτιόταν «τι κάνει η γυναίκα τώρα…». 
Η ήλιος είχε πέσει. Έπεφτε σκοτάδι σιγά σιγά, και η τριάδα, πομπός και δέκτες, απολάμβαναν ο καθένας το ρόλο του. Η Αγγελική ήταν ενθουσιασμένη. Στράφηκε προς το μέρος μου: «Όταν βλέπω ξένους με πραγματική επιθυμία να μάθουν τι είναι εδώ, είτε ένας με ακούει είτε χίλιοι, το ίδιο μου κάνει». Και συνέχισε τη διάλεξη. 
Η αίσθηση του χρόνου είχε χαθεί εντελώς. «Μήπως πρέπει να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού γιατί σε λίγο δεν θα τον βρίσκουμε;» διέκοψα την Αγγελική. Έδειξε να ξαφνιάζεται: «Έχεις δίκιο. Πρέπει να φεύγουμε».
Πέντε λεπτά αργότερα χωρίσαμε με τους δυο τουρίστες (πατέρας-γιος, υποθέτω). Λίγο πριν της έκαναν την τελευταία ερώτηση. «Γνωρίζετε πολλά πράγματα. Ποια είστε;». «Είμαι αρχαιολόγος» τους απάντησε κοφτά. 
Οι δύο τουρίστες κατηφόρισαν το αρχαίο λόφο με περισσότερη γνώση, αλλά και με ένα κομμάτι άγνοιας. Αυτό: 
Η δρ. αρχαιολόγος Angeliki Kottaridi είναι η συνέχεια του Μανόλη Ανδρόνικου στη Βεργίνα. Μαθήτριά του και στενή συνεργάτιδά του. Υπεύθυνη για όλα τα έργα ανάπλασης, ανάδειξης και συντήρησης της βασιλικής Νεκρόπολης και του Ανακτόρου των Αιγών, της πρώτης πρωτεύουσας των Μακεδόνων. Διευθύντρια της ΙΖ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, αναπληρώτρια προϊσταμένη της 11ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, δημιουργός και διευθύντρια του Μουσείου της Βεργίνας. Πριν 5 χρόνια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας την τίμησε με την ύψιστη τιμή του Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικα. 
Ε και τι έγινε; θα πείτε.
Ε και τι έγινε, θα πει κι εκείνη όταν διαβάσει τους τίτλους και τις περγαμηνές (της). «Νιώθω άβολα με όλα αυτά…».
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στη ζωή μου από αυτές τις πέτρες».
Ωραία ελληνίδα!

Δεν υπάρχουν σχόλια: