21/4/13

"Με ξύνουν τα αρχίδια μου".

"Οδηγημένος από ένα απόλυτα εγκεφαλικό σχήμα, ο βασανιζόμενος έγκλειστος, μόνος απέναντι στους βασανιστές του, έπαιξε ένα ακραίο παιχνίδι πρόκλησης, ενδεικτικό μιας εξαιρετικά σπάνιας ευφυίας και μιας άνευ ορίων προμηθεϊκής ορμής: την ώρα που οι Θεοφιλογιαννάκος, Χατζηζήσης, Μάλλιος, Μπάμπαλης και κάμποσοι άλλοι…, του βάζαν πυρωμένες βελόνες στην ουρήθρα, του σβήνανε τσιγάρα στους όρχεις, του κάναν φάλαγγα, τον δέρναν ομαδικώς, του κάνανε εγχειρήσεις δίχως αναισθησία, του στερούσαν για μήνες τον ύπνο, τον κρατούσαν για μήνες σιδεροδέσμιο, τον δέρνανε ομαδικά, τον χτίζανε ζωντανό σε τάφους, εκείνος τους έβριζε…

Μια μέρα, ενώ τον έδερναν ομαδικά, αυτός έξυνε με μανία τους αστραγάλους του. Όταν τον ρώτησαν γιατί τον ξύνουν οι αστράγαλοί του, αυτός απάντησε «δεν με ξύνουν οι αστράγαλοί μου, με ξύνουν τα αρχίδια μου που είναι μεγάλα και φτάνουν μέχρι τους αστραγάλους»". (Πηγή: Φιλολογική Βραδυνή, 13-4-2004)

Το ευφυολόγημα σε καταστάσεις μπύρας, καφετέριας, ανάρτησης στα δίκτυα, εντυπωσιασμού της γκόμενας κοκ, μπορεί να είναι μια πετυχημένη πλάκα, ένα καλό ή κακό ανέκδοτο, μια καλή ή λιγότερη καλή αίσθηση του χιούμορ, μπορεί ακόμα να είναι – κόντρα σε αυτό που φαίνεται – ένα μωρολόγημα. 
Το ευφυολόγημα την ώρα που αναμετριέται κάποιος με την ύπαρξή του, την ώρα που παλεύει με το θάνατο, αγγίζει τα όρια της μεγάλης τέχνης. Ζυγίζει όσο 100 στίχοι του Ρίτσου μαζί. 
Συν μια μπουκάλα αίμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: