11/6/13

Πούστης.

Η ελληνική γλώσσα είναι τόσο σοφή, γι’ αυτό είναι τόσο πλούσια. 
Η λέξη "πούστης" δεν σημαίνει μόνο αυτό που σημαίνει: την σεξουαλική ιδιαιτερότητα ενός αρσενικού (άνδρας ομοφυλόφιλος).
Στη γλώσσα μας, η λέξη, έσπασε τα όρια αυτού του ορισμού και πήγε παραπέρα. Σημαίνει και τον ανέντιμο άνθρωπο (βλ. λεξ. Μπαμπινιώτη), τον χωρίς μπέσα, τον ύπουλο, τον θρασύδειλο, κοκ. 
Εκφράσεις, που χρησιμοποιούμε όλοι μας, του τύπου: «μου φέρθηκε πούστικα», «μην κάνεις πουστιές», «με κορόιδεψε ο πούστης» κοκ (βλ. λεξ. Τριανταφυλλίδη) δείχνουν αυτό ακριβώς: πως ο λαός έδωσε μεγαλύτερη σημασία στη συμπεριφορά παρά στην καταγγελία της ερωτική επιλογής.
(Βέβαια το ερώτημα γιατί από τη συγκεκριμένη λέξη (και όχι από άλλη) καταλήξαμε σε αυτή την ερμηνεία, παραμένει. Ίσως θα έπρεπε να μελετήσουμε το ρόλο της ηδονής, ή της φιληδονίας, στην ανθρώπινη συμπεριφορά και πώς την επηρεάζει. Αλλά ξεφεύγουμε.)
Υπό αυτήν την έννοια πούστης δεν είναι μόνο ο ξεπεσμένος ομοφυλόφιλος που γυροφέρνει εκχυδαΐζοντας την ιδιαιτερότητά του, αλλά και ο κάθε ξεπεσμένος. Η λέξη παραπέμπει σε κάθε συμπεριφορά που μεγαλώνει την απόσταση από αξίες και αρετές: ειλικρίνεια, εντιμότητα, θάρρος, αυτοπειθαρχία (λέγεται και αξιοπρέπεια). 
Είμαστε νομίζω τώρα σε θέση να οδηγηθούμε άφοβα στο ακόλουθο ασφαλές συμπέρασμα: 
Γιόμισε ο τόπος πούστηδες!

(Προσοχή: ο αριθμός τους δεν άλλαξε. Απλά τώρα είναι πρώτο τραπέζι πίστα)

Δεν υπάρχουν σχόλια: