20/6/13

Με φλας ή χωρίς;

Χθες βράδυ είχα πάει στην Πλάκα με δυο φίλους. Μια παρέα δίπλα μας, γύρω στα 35, αναλύει και σχολιάζει την επικαιρότητα. Ακούγονται λέξεις όπως κρεμάλα, προδότες, Γουδί, οι εβραίοι φταίνε, μας ζηλεύουν, κοκ. 
Κάποια στιγμή σηκώνεται ένας από την παρέα να βγάλει φωτογραφίες την Ακρόπολη έτσι όπως είναι όμορφα φωτισμένη το βράδυ. Πατάει μερικά κλικ αλλά σε λίγο παραπονιέται «ωχ τελειώνει η μπαταρία…». 
Παρεμβαίνω για να βοηθήσω την κατάσταση. «Δεν είναι ανάγκη να έχεις ανοιχτό το φλας και να σπαταλάς την μπαταρία. Μπορείς να φωτογραφίσεις την Ακρόπολη και ΧΩΡΙΣ φλας»*. Με κοίταξαν με απορία όλοι. Πετάχτηκε ένας.

- Μα τι λες ρε φίλε; Γι’ αυτό υπάρχει το φλας, για να βγάζουμε φωτογραφίες τη νύχτα.
- Σωστά. Αλλά αυτή είναι η ΜΙΣΗ αλήθεια. Η άλλη μισή λέει ότι το φως ενός φλας μπορεί να φωτίσει ένα αντικείμενο ΕΛΑΧΙΣΤΑ μέτρα από τη φωτογραφική μηχανή. Από εδώ που είμαστε δεν μπορεί να την φωτίσει. 
- ΕΠΙΜΕΝΩ, το φλας υπάρχει για να βγάζουμε φωτογραφίες τη νύχτα. 
Εκεί πετάχτηκε άλλος ένας πονηρός από την παρέα. 
- Αν όμως ήμασταν πιο κοντά δεν θα την φώτιζε;
- Η Ακρόπολη έτσι κι αλλιώς είναι φωτισμένη από μόνη της. Δεν περιμένει από κανέναν μας να τη φωτίσει. Όσο και να πλησιάσει κανείς το δικό μας φως περισσεύει.

Κάπου εκεί άνοιξε η κουβέντα. Είπαμε πολλά και χωρίσαμε. Δεν κατάφερα να τους πείσω για το αυτονόητο. Στο δρόμο σκεφτόμουν πόσα αυτονόητα αδυνατούμε να δούμε και να καταλάβουμε κολλημένοι σε έναν γενικό κανόνα σκέτη πλάνη. 

* (Αυτό ισχύει για κάθε φωτογράφιση αντικειμένου-προσώπου που φωτίζεται, ή έχει δικό του φως, ακόμα και στο ΑΠΟΛΥΤΟ σκοτάδι)

Δεν υπάρχουν σχόλια: