31/7/13

Όχι, ΔΕΝ είναι όλα τα βιβλία καλά.

Να πάρεις ένα βιβλίο για να διαβάσεις στις διακοπές σου, ή να μην πάρεις τίποτα; Συστήνω το δεύτερο. 
Μη βιάζεσαι να σοκαριστείς. Άκου.

Η συντριπτική πλειοψηφία των βιβλίων που τυπώνονται σήμερα είναι για τα σκουπίδια. Δες πρόχειρα τα μπεστ σέλερ της εποχής. Από το «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» μέχρι το «Inferno» του Brown. Θεματολογία, από τη λάιτ τσόντα στη συνωμοσιολογία, και ανάποδα. Μιλάμε για εκατομμύρια πωλήσεις. 
Άρα οι πιθανότητες να πας στο βιβλιοπωλείο και να φύγεις με ένα καλό βιβλίο, είναι ελάχιστες. 
Δεν πιστεύω στην άποψη «βιβλίο νά 'ναι και ό,τι νά 'ναι». 
Το βιβλίο τυπώνει μέσα σου πρότυπα, χαρακτήρες, ήθη, τρόπο ζωής. Η ανάγνωση ενός βιβλίου «για να περάσει η ώρα» είναι στάση από ανεύθυνη έως ανόητη. Θα έτρωγες ποτέ ότι να ‘ναι;

Ένα βιβλίο πρέπει να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ανεπαίσθητα. Και δεν είναι ανάγκη να χωθείς στη βαριά φιλοσοφία για να συμβεί. 
«Όλα τα βιβλία είναι καλά». 
Κάποτε πρέπει να τελειώνουμε (και) με αυτόν τον μύθο. 
Όχι, ΔΕΝ είναι όλα τα βιβλία καλά.

Λοιπόν, να πάρεις ένα βιβλίο για να διαβάσεις στις διακοπές σου, ή να μην πάρεις τίποτα; Αν είναι να ακολουθήσεις το συρμό και τη μόδα, καλύτερα μην πάρεις ΤΙΠΟΤΑ. 
Εστίασε την προσοχή σου στο κύμα, άκου τον ήχο, μάζεψε πετρούλες από την παραλία, χτίσε κάστρα στην άμμο, βάλε προσεκτικά στις παλάμες σου έναν αχινό (ωραία αίσθηση!). 
Είναι σαν να διάβασες ένα καλό βιβλίο!


(Και μη ρωτάς συνέχεια το βλακώδες «και πώς θα περάσει η ώρα;». Η ώρα ΔΕΝ πρέπει να… περνάει. Γιατί θα έρθει η ώρα που βλαστημήσεις την ώρα που το είπες. Και είναι τόσο κοντά αυτή η ώρα…)

26/7/13

Ο ένας έστρωσε το δρόμο στον άλλον.

Κάποτε που είχα ένα παλιό mini cooper πήγαινα σε ένα φαναρτζή κάπου στο Περιστέρι, και καθώς έφτιαχνε τον προφυλακτήρα, τον άκουγα πότε να μιλάει για τη γκόμενα που πήδηξε χθες, πότε για τους κλέφτες πολιτικούς, πότε για τις "καριόλες τις γυναίκες", πότε για τους "πούστηδες που γιόμισε ο τόπος"… και στο τέλος απαραίτητα "τη μπαναγία τους μέσα". 
Στον τοίχο είχε φωτογραφίες με ξώβυζες και πιο δίπλα ένα «Μολών λαβέ» σε κορνίζα. Στον άλλο τοίχο την Παναγία σε εργόχειρο.
Τώρα βγήκε από το περιθώριο και θέλει να σώσει τον κόσμο από την αδικία, να βοηθήσει τους φτωχούς συμπατριώτες, να καθαρίσει την κοινωνία απ’ τα σκουπίδια. 
Αυτός είναι ο σημερινός φασίστας! Ο χάλιας στα χρόνια της νιότης μας.

Θα μου πεις, η κυρία με τα τακούνια στην Επίδαυρο και το Hello στην τσάντα τι είναι; Ο μεγαλογιατρός με τα εκατομμύρια των καταθέσεων και τις αποδείξεις που δεν έκοψε ποτέ τι είναι; Ο νεόπλουτος με τις σαμπάνιες στη Μύκονο τι είναι; Ο σταρ της τηλεόρασης που μοστράρει το κότερό του τι είναι; Ο «προοδευτικός» και «συντηρητικός» πολιτικός που βόλεψε και βολεύτηκε τι είναι; 
Θα σου πω τι είναι: 
Χάλιας είναι και αυτός, που έστρωσε τον δρόμο στον άλλον χάλια.
Το νόμισμα είναι ένα!

25/7/13

Να γράφονται ΟΛΑ στα πρακτικά.

«Να μην γράφεται τίποτα στα πρακτικά», λένε και ξαναλένε 40 χρόνια τώρα οι πρόεδροι και προεδρεύοντες της Βουλής καθώς ακούνε κάποιον βουλευτή να βρίζει, να παραληρεί, να ασχημονεί. 
Μπορεί στην εποχή της εικόνας να μην έχει νόημα αυτή η «διαταγή», ή να ακούγεται και ως ειρωνεία, δείχνει όμως τη νοοτροπία του χωριού απέναντι στο έγκλημα του αιμομίκτη. Κρύψτε το, κουκουλώστε το, να μην μας δουν και μας ακούσουν και γίνουμε σεργούνι. 
Ε λοιπόν ΟΧΙ. Να γίνουμε!

Να γράφονται ΟΛΑ στα πρακτικά. Να έχει υλικό στα χέρια ο ιστορικός του μέλλοντος να κάνει τη δουλειά του. Να ζωγραφίσει τον πίνακα των ημερών μας με όλα τα χρώματα. Και με το γκρι και με το ροζ και με το μαύρο και με το κίτρινο. 
Να γράφονται ΟΛΑ στα πρακτικά, γιατί αυτά που λέγονται είναι η εικόνα μας, είναι η ταυτότητά μας ως κοινωνία. Είναι το καρδιογράφημα της χώρας. Ποιος έχει δικαίωμα να διαγράφει τους «κακούς» παλμούς; Ποιος νομιμοποιείται να κρύβει το νόσημα, δίνοντας εικόνα υγείας σε έναν μισοπεθαμένο; 
Να γράφονται ΟΛΑ στα πρακτικά. Για να γνωρίζουμε με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά της παρακμής που ζούμε. Να τη δούμε κατάματα και με θάρρος. 
Μήπως την ξεπεράσουμε.

22/7/13

"Δεν είχε τα ουσιαστικά προσόντα ο Νανόπουλος".

Συνάντησα κάποτε τον πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόση Πελεγρίνη και τον ρώτησα (παρουσία τρίτων): 
Κύριε πρύτανη γιατί δεν δεχθήκατε τον Δημήτρη Νανόπουλο στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο; 
Απάντησε: «Γιατί δεν είχε τα ουσιαστικά προσόντα». 

Τα χάλια μας.

20/7/13

«Εν Πειραιεί τη 18 Ιουνίου 1942»

Βρήκα αυτή την επιστολή, σχεδόν πεταμένη και εκτεθειμένη, πάνω σε ένα γραφείο ενός ξενοδοχείου στον Γερολιμένα Μάνης, και την φωτογράφησα. Ήδη παραδόθηκε σε χέρια ιστορικού που ασχολείται με την εποχή. Σώθηκε έτσι από τα αδιάκριτα χέρια. (Η 2η σελίδα θέλει επεξεργασία καθώς είναι δυσδιάκριτη).

Γράμμα στον αδερφό στη Μάνη (Γερολιμένας) από τον Πειραιά.

«Εν Πειραιεί τη 18 Ιουνίου 1942
Πολυαγαπημένε μας αδελφέ Αλέκο 
μετά της Μαρίκας και των τέκνων σας όλων φιλώ. Την συμπεθέραν Αντωνίαν χαιρετώ. Εδώ υγειαίνομεν πάντες το αυτό επιθυμούμεν και δι’ υμάς όλους. Σου έστειλα προ μηνός περίπου ένα πρόχειρο σημείωμα με τον Πέτρο τον Σπανάκο που ήλθε εκεί και δεν ξέρω εάν το έλαβες. Καθώς σου έγραψα περιμένουμε τις άδειες για να έλθωμε εκεί. Τώρα άρχισαν να δίνουν άδειες για να αποσυμφορήσουν την Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα, σε όλους και έτσι μέρα με την ημέρα περιμένομε να μας δώσουν και τις δικές μας
Εδώ επικρατεί μεγάλη έλλειψις τροφίμων και τα υπάρχοντα έχουν τιμές αστρονομικές ούτως ώστε όπως θα καταλαβαίνεις μάς είναι εντελώς απρόσιτα γι’ αυτό η Μαμά λέει να μας γράψεις εάν εκεί βρίσκετε τίποτα και εάν οι τιμές είναι προσιτές διότι λέει εάν και εκεί επικρατεί η αυτή έλλειψις, μολονότι θέλει να σας δει όλους και να γνωρίσει και τον Λιμένα (σ.σ. Γερολιμένα), δεν βλέπει τον λόγο για τον οποίο να έλθωμε εκεί. 
Πολύ θα σε παρακαλέσω λοιπόν να μας απαντήσεις, όσο το δυνατόν τάχιστα επ’ αυτού του ζητήματος, γιατί η ζωή εδώ κατήντησε αληθινό μαρτύριο. 
Εις το φάσμα της πείνης προσετέθη και αυτό των επιδημιών που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας σαν Δαμόκλειος Σπάθη και επιπροσθέτως οι Αγγλικοί βομβαρδισμοί.
Θα μάθατε φαντάζομαι ότι κατά τον τελευταίον τοιούτον της νυκτός της 11ης προς την 12η/6, απεβίωσαν 37 άτομα και ετραυματίστησαν 30 εις την περιφέρειαν της Πλ. Σερφιώτου. 
Εις τους νεκρούς συγκαταλέγονται και δύο ολόκληραι οικογένειαι. Μία του περιπτεριούχου Βαρκαδάκη (5 άτομα) και μία του Γαλιατσάτου (5 άτομα) από την οποία διεσώθη μόνον ο πατέρας. 
Καθώς λοιπόν βλέπεις η ζωή δεν είναι καθόλου ευχάριστη εδώ…»

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

18/7/13

Η απάτη της "εθνικής κυριαρχίας".

Όταν ακούς τη ΧΑ να λέει ότι «παραχωρήθηκε η εθνική μας κυριαρχία στην τρόικα», τότε καταλαβαίνεις ότι αν δεν έχει παραχωρηθεί ακόμα, ή έχει παραχωρηθεί μέρος της, πρέπει να παραχωρηθεί τάχιστα και ΟΛΗ. Μικρό το κακό, ασήμαντο. 

Η λεγόμενη «εθνική κυριαρχία» δεν υπήρξε τίποτα άλλο από μια τεραστίων διαστάσεων πομφόλυγα. Δύο λέξεις χωρίς περιεχόμενο. Ένα είδωλο στο καθρέπτη.

Κυρίαρχες οντότητες, φυσικές ή μη, είναι αυτές που μπορούν και χαράζουν δικό τους δρόμο στη ζωή και την ιστορία. Όχι αυτές που απλώνουν το χέρι σα ζήτουλες για να αγοράσουν κολόνια, σκέπασμα στην οσμή της σήψης - σαράντα χρόνια τώρα.

Όταν ακούς ασημαντότητες και φαύλους να μιλούν για «απώλεια της εθνικής κυριαρχίας», μια μικρή-πολύ μικρή αχτίδα φαίνεται. 
Είναι η ελπίδα ότι υπάρχει μια μικρή, έστω, πιθανότητα να γδάρουμε επώδυνα το σάπιο, μπας και μείνει και φανερωθεί το υγιές.

Η «εθνική κυριαρχία», η ιστορική αυτή απάτη που ανέθρεψε γενιές νεοελλήνων με την ψευδαίσθηση μεγαλείου, περνώντας στο πολιτισμικό τους DNA, πρέπει να απολεστεί. Το είδωλο πρέπει να πάει στην Τροία (όπως το είδωλο της Ελένης στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη). 
Την πραγματική, υπάρχουν ακόμα πατριώτες που θα την κρύψουν, θα την ποτίσουν και θα την ταΐσουν. 
Να υπάρχει και να είναι δυνατή. Όταν έρθει η ώρα η πατρίδα να σταθεί στα δικά της πόδια.

11/7/13

"Η οικογένεια Μαυρομιχάλη ΔΕΝ σκότωσε τον Καποδίστρια"

Είχα πάει στη Μάνη και πέρασα από τα μέρη των Μαυρομιχαλαίων στο Λιμένι. Εκεί έχει πέτρινο σπίτι (πύργο), που λειτουργεί ως πανσιόν τα τελευταία χρόνια, η οικογένεια Μαυρομιχάλη (μάνα-γιος-εγγονός), με προ-προ-πάππου τον Γιάννη Μαυρομιχάλη (ή Κατσή) αδερφό του Πετρόμπεη.

Έκατσα για καφέ. Πάνω εκεί έπιασα κουβέντα με τον γιο. Γεννήθηκε στο εξωτερικό καθώς η μανιάτισσα μάνα του έχασε τους γονείς της στον εμφύλιο σε ηλικία 3 ετών. Ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας (1963-για λίγες μέρες) Στυλιανός Μαυρομιχάλης την έστειλε με δικά του έξοδα στην Ελβετία όπου εκεί μεγάλωσε και παντρεύτηκε.
Μου άρεσε η ιστορία, αλλά ήθελα την πηγή. 
- Είναι εδώ η μητέρα σας;
- Κάπου εδώ τριγυρίζει.

Πέρασε λίγη ώρα. Δεν χρειάστηκε να μαντέψω ποια ήταν καθώς πέρασε από μπροστά μου. Κλασική μανιάτικη φυσιογνωμία. Σκληρά χαρακτηριστικά, αγέρωχο βλέμμα. Γύρω στα 70. Της έπιασα κουβέντα και της ζήτησα να καθίσει στο τραπέζι μου. Δέχθηκε, αλλά το πρόσωπό της ήταν παγωμένο. 
- Ο γιος σας μου είπε εν συντομία την ιστορία σας. Σκότωσαν τους γονείς σας (οι αντάρτες-για την ιστορία μόνο) και μείνατε ορφανή 3 χρονών...
Με διέκοψε απότομα. 
- Κακώς σας μίλησε ο γιος μου. Είμαι ένα από τα χιλιάδες ορφανά του πολέμου και του εμφυλίου. Δεν επιθυμώ καμία κουβέντα γι' αυτό το θέμα. Άλλο. 
Ύφος ανθρώπου που ήξερε τι ήθελε. Δεν είχε νόημα να συνεχίσω γι' αυτό θέμα. Άλλαξα λοιπόν.

- Βαρύ το όνομα που κουβαλάτε. 
- Ναι βαρύ, με ό,τι καλό ή κακό συνεπάγεται αυτό. 
(Ξεθάρεψα. Λάθος μου.) 
- Δεν είναι και λίγο να κατάγεσαι από μια θρυλική οικογένεια που πρόσφερε στην πατρίδα, αλλά προκάλεσε και μια μεγάλη συμφορά...
Με διέκοψε πάλι απότομα. 
- Τι εννοείτε; Δεν κατάλαβα. 
- Αναφέρομαι στη δολοφονία Καποδίστρια από τους Μαυρομιχαλαίους... 
Ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Το πρόσωπό της είχε πια μόνο γωνίες. Με κοίταξε με βλέμμα εχθρικό. Το είδα, το ένιωσα. 

- Η οικογένεια Μαυρομιχάλη ΔΕΝ σκότωσε τον Καποδίστρια. Έχει ψηλά το κεφάλι. Αναζητήστε αλλού τους δολοφόνους του Κυβερνήτη. Πρέπει να φύγω.

Και έφυγε.

Έπεφτε η ήλιος. Πήρα τη μηχανή και φωτογράφισα αυτό που έβλεπαν οι Μαυρομιχαλαίοι πριν 200 τόσα χρόνια. Από το ίδιο μέρος. Το ίδιο μπαλκόνι. Τίποτα δεν άλλαξε. Ούτε ο τόπος, ούτε οι άνθρωποι. 
Αβάσταχτα σκληροί και άγρια όμορφοι. Αληθινοί και οι δύο.