21/9/13

Το άκρο είναι ένα: η βαρβαρότητα.

Δεν πιστεύω στη «θεωρία των δύο άκρων», δεν με καλύπτει. Δεν επαρκεί για να εξηγήσει, ούτε να δώσει λύσεις, ούτε για να γιατρέψει το κακό που ζούμε. Στρέφει αλλού την κουβέντα. Πρόκειται για "ακαδημαϊκή προσέγγιση" που καθώς κοιτά τους τύπους χάνει την ουσία, οδηγεί σε αδιέξοδο, προσφέρεται μόνο για εκτόνωση (δικαιολογημένη, έστω), βλέπει το φαινόμενο δισδιάστατα, χάνει το βάθος, την "προοπτική" όπως λέμε στη ζωγραφική.

Το άκρο είναι ΕΝΑ: ο φασισμός. Ως αντίληψη, ως στάση ζωής, ως καθημερινή πρακτική.
Το άκρο είναι ένα. 
Μπλούζες αλλάζει, χρώματα, τέρματα. Πότε στην επίθεση, πότε στην άμυνα. Η σημαία στα χέρια αλλάζει. Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες. Είναι για τους σχολαστικούς, τους ταμπελοφόρους και τους ταμπελοδότες. Αυτοί κοιτούν το δέντρο… Το εννοώ. Θα προσπαθήσω, με δυο λόγια, να δω το σύνολο, να σκάψω πιο βαθιά, ακόμα και αν λαθέψω κάπου. 
Το άκρο είναι ένα.

Το άκρο που χτίζει τον καθηγητή στο γραφείο του, είναι ένα.
Είναι το ίδιο με αυτό που αρπάζει το μικρόφωνο του δημάρχου να μην μιλήσει.
Το άκρο που σπάει τη βιτρίνα του καταστηματάρχη και πλιατσικολογεί, είναι ένα. 
Είναι το ίδιο με αυτό που αναποδογυρίζει τον πάγκο του μικροπωλητή μετανάστη.
Το άκρο που εξόντωσε εκατομμύρια αντιφρονούντες στο «σοσιαλιστικό παράδεισο», είναι ένα.
Είναι το ίδιο που εξόντωσε εκατομμύρια εβραίους. 

Το «καλό» επικαλέστηκε και ο ένας, το «καλό» και ο άλλος. Στο όνομα «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» γίνονται όλα. Στο όνομα δύο "ιδεολογιών" (είπαμε, λεπτομέρειες), αλλά ΜΙΑΣ αντίληψης για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Μιας «ψυχοσύνθεσης». 
Και αυτή η αντίληψη, η στάση ζωής, η καθημερινή πρακτική είναι ΜΙΑ: ο φασισμός. 
Το άκρο είναι ένα. Πάντα ένα ήταν από τότε που το ζώο εξελίχθηκε σε άνθρωπο. Από την αρχαία Αίγυπτο, μέχρι την κλασική Ελλάδα και στη συνέχεια στη Ρώμη, το άκρο ήταν ΕΝΑ. Πάντα η βαρβαρότητα αναμετρήθηκε με την ψυχική ευγένεια και την ανθρωπιά. Με τίποτα άλλο.

Mπερδέψαμε την «πολιτική βία» σε καθεστώτα ανελεύθερα και ολοκληρωτικά, με τη βία σε συνθήκες όπου ο λαός έχει την επιλογή της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία.
Στην πρώτη περίπτωση η «βία» είναι η άμυνα της δημοκρατίας, στην άλλη είναι η απειλή της. Στην πρώτη περίπτωση ήρωας είναι ο Παναγούλης. Στη δεύτερη «ήρωας» είναι η 17Ν.

Η χώρα μπουσουλάει προσπαθώντας να κατανοήσει τα αυτονόητα, αυτά που άλλοι λαοί έλυσαν πριν εκατό και διακόσια χρόνια. 
Το άκρο είναι ένα: η βαρβαρότητα
«…που μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους… Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας.» (Μάνος Χατζιδάκις)

Το «περιεχόμενο» («ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα, το κτηνώδες ένστιχτο») είναι ΕΝΑ. 
Ο «αρχηγός» είναι ΕΝΑΣ!

Δεν υπάρχουν σχόλια: