26/9/13

Κάτι θα συμβεί.

Να λες στον άλλον συνεχώς ότι έχει πάρει λάθος δρόμο, δεν τον βοηθάς να βρει το σωστό.
Δείξτου τον!
Όταν λες συνεχώς στο παιδί σου ότι είναι «παλιόπαιδο», παλιόπαιδο θα γίνει. Και ας μην είναι. Και αν είναι, θα παραμείνει.

Η χώρα περνάει εφηβικά σύνδρομα: «Εσύ φταις», «όχι εσύ φταις». Όλοι κατηγορούν όλους ότι ακολουθούν λάθος δρόμο, καταγγέλλουν ότι ρίχνουν τη χώρα στο γκρεμό. Όλοι, όλους. 
Ο δημόσιος διάλογος έτσι όπως γίνεται είναι αδιέξοδος. Και τούτο γιατί γίνεται σε λάθος βάση. Η λάθος είναι "καθόμαστε στο τραπέζι να δούμε πού διαφωνούμε". Η σωστή είναι "καθόμαστε να βρούμε πού επιτέλους ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ". 
Επιλέγοντας τη λάθος από την πλευρά των κομμάτων, δίνεται μια παράλογη και ανόητη εντύπωση στην κοινωνία, η οποία με τη σειρά της την αναπαράγει: ότι οι άνθρωποι δεν έχουν κοινά στοιχεία μεταξύ τους, κοινές απόψεις, κοινές αγωνίες, κοινούς στόχους. Και αν έχουν, δεν χρειάζεται να γίνουν αφορμή για να συνεννοηθούν και να συναινέσουν. Τι επικίνδυνη πλάνη!

Στις εκλογές του Μάιου 2012 πήραν μέρος 32 κόμματα. Εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί: Μα 32 προτάσεις υπάρχουν για να αλλάξει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο; 32 προτάσεις υπάρχουν για να βελτιωθεί η Υγεία, η Δημόσια Διοίκηση, οι Συγκοινωνίες, κοκ. Και εν τέλει, 32 προτάσεις υπάρχουν για να δει φως αυτός ο τόπος; Και αν δεχτούμε πως υπάρχουν όντως 32 προτάσεις, είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους που δεν μπορούν να βρουν σημεία σύγκλισης; 
Ακούς δυο «αριστερούς» αντιμνημονιακούς να μιλάνε, διαφορετικών πολιτικών χώρων, και στο τέλος έχεις την εντύπωση ότι τους χωρίζει χάος. Ακούς δύο «φιλελεύθερους» να συζητάνε και νομίζεις ότι το χάσμα είναι αγεφύρωτο. Επί της ουσίας, οι διαφορές τους είναι ασήμαντες, όσο ασήμαντες (εντελώς) είναι οι διαφορές στο DNA ενός ανθρώπου και ενός χιμπαντζή. Και όμως διαφέρουν τόσο πολύ, θα πεις. Και όμως είναι τόσο ίδιοι θα σου πω.

Φοβάμαι πως η κοινωνία και οι εκπρόσωποί της δεν έχουν καταλάβει ότι η χώρα βρίσκεται στο χείλος του αφανισμού. Ότι ο αγώνας για να σηκώσουμε κεφάλι δεν είναι «πολιτικός», δεν είναι νεοδημοκρατικός ούτε πασοκικός. Είναι αγώνας που αφορά την ύπαρξη μας ως κοινωνία, ως ευνομούμενη πολιτεία, ως χώρα που διεκδικεί ρόλο στην ιστορία. Είναι αγώνας πατριωτικός! Και τούτο σημαίνει Μαραθώνας και Στάλινγκραντ. Ούτε ένα βήμα πίσω. Γιατί αν χαθεί η μάχη, θα χαθούμε.

Αντ’ αυτού, η κοινωνία θυμίζει Βαβέλ. Παρότι μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα, καταλαβαίνουμε ό,τι θέλουμε από τον άλλο, ή δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. «Σώστε με» φωνάζει η χώρα, «χώστε με», ακούμε εμείς. Και συμφωνούμε στο «πιο βαθιά» - διαφωνούμε στο πόσο. Το σπίτι μας πήρε φωτιά κι εμείς απλώνουμε ρούχα.

Τι συμβαίνει; Δεν ξέρω τι συμβαίνει. «Αγεφύρωτα χάσματα» βλέπω, πριν προσπαθήσουμε να φτιάξουμε γεφύρια. Υψωμένους πασσάλους και αγκαθωτά σύρματα βλέπω, πριν προσπαθήσουμε να τα ρίξουμε. Όχι, διάολε, για να σου πάρω τη γη, αλλά για να πιω από την πηγή σου και να πιεις από το πηγάδι μου.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Νιώθω όμως ότι κάτι θα συμβεί.


(Και αν διαφωνείς κάπου με τα παραπάνω, δέχομαι να κάνω ένα βήμα πίσω για να βρεθούμε)

Δεν υπάρχουν σχόλια: