25/11/13

Να κοντοστέκεσαι και πίσω να κοιτάς.

Είναι κι αυτά τα ανόητα mottos. Κάποιο λέει ότι "πρέπει να κοιτάμε μόνο μπροστά, όχι πίσω".
Και οι εμπειρίες και τα βιώματα πού είναι; Και οι δοκιμασίες και οι προκλήσεις πού είναι; Και οι αναμνήσεις πού είναι; Και τα παθήματα που έγιναν μαθήματα πού είναι;
Και όλα τα παραπάνω που συνιστούν γνώση, πού είναι; Μπροστά;
Όχι. ΠΙΣΩ είναι.

Να κοντοστέκεσαι και πίσω να κοιτάς. Μη βιάζεσαι, σκέψου. 
Ξεκίνα τώρα, κοιτώντας μπροστά. Είναι όλα πιο καθαρά. 
«έτσι σοφός που έγινες…»

Κάπως έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι η χώρα δεν βρίσκει δρόμο μπροστά. Γιατί δεν κοίταξε ποτέ σοβαρά πίσω.

14/11/13

Έτσι τιμάει κανείς τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις.

Καμία κυβέρνηση και κανένας υπουργός Παιδείας δεν έχει τιμήσει την επέτειο του Πολυτεχνείου έτσι όπως της πρέπει. Να αποφασίσει δηλαδή εκείνη τη μέρα να ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ με νόμο (ναι, με νόμο) τις κομματικές νεολαίες στα πανεπιστήμια.

Και περισσότερο ΨΩΜΙ θα περίσσευε (από άχρηστες επιδοτήσεις και χρήματα που πάνε στο βρόντο - πανό αφίσες φυλλάδια κα).

Και καλύτερη ΠΑΙΔΕΙΑ θα είχαμε (στα αμφιθέατρα θα μάθαιναν γράμματα οι φοιτητές, θα ήταν χώρος γνώσης και αναζήτησης, και όχι αρένα επίλυσης κομματικών διαφορών – απειλές κατά καθηγητών, χαβαλές και τραπεζάκια με πολιτικά μανιφέστα).

Και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ θα αποκτούσε πραγματικό νόημα (πόσο ελεύθερος σήμερα είναι ένας φοιτητής να αφιερωθεί απερίσπαστος στην επιστήμη του; Τι σόι ελευθερία είναι ο κανιβαλισμός της εκπαιδευτικής διαδικασίας;)

Έτσι τιμάει κανείς τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις. Τους αγώνες και το αίμα των αγωνιστών. Παίρνεις την ουσία ενός Αγώνα, που έγινε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, και την μεταπλάθεις. Την προσαρμόζεις στις προκλήσεις και τα προβλήματα του παρόντος. Γιατί εκείνος ο πρώτος Αγώνας έγινε για να ΑΛΛΑΞΟΥΝ τα πράγματα. Πόσο τον τιμάς όταν θέλεις να παραμείνουν όλα ΙΔΙΑ;

12/11/13

H άλλη όψη του νομίσματος.

Το εύκολο ερώτημα αν θες να συναντήσεις έναν καλοντυμένο κύριο, με τρόπους, με σπουδές, με φινέτσα και χιούμορ και άποψη για την κλασική μουσική… ή έναν αγράμματο, φτωχό, λαϊκό, με ανοιχτό πουκάμισο, σταυρουδάκι στο στήθος και άποψη για τον Καζαντζίδη… γίνεται αυτομάτως δύσκολο...
αν σε πιάσει λάστιχο και δεν ξέρεις να τ’ αλλάξεις. 
Να εύχεσαι να είσαι στο Πέραμα και στην Κοκκινιά, και όχι σε Εκάλη και Κηφισιά.
Γιατί είναι στιγμές που τίποτα δεν αξίζει όσο ένα "χεράκι".

6/11/13

Ο χαβαλές.

Σαν πολύ χαβαλέ δεν παράγουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας; 
Ίσως γι’ αυτό γνωρίζουν καλά να καταναλώνουν δυστυχία.
Και στο τέλος θα πέσουν. Όχι ως ήρωες (τι τιμή!). 
Αλλά ως χαβαλέδες.

(Ο χαβαλές (ουσ.) δεν είναι ούτε αστείο, ούτε χιούμορ, ούτε ψυχαγωγία, ούτε ακόμα και διασκέδαση. Ο χαβαλές, εκτός των άλλων, είναι συνώνυμο της αποχαύνωσης, της ανευθυνότητας και της χαζοχαρούμενης διάθεσης. Ενίοτε εμφανίζεται στα τελευταία στάδια πριν την αυτοχειρία. Ακολουθούν η κατάθλιψη, η απελπισία...)