17/12/13

Αυτή είναι η τραγωδία της χώρας.

- Ρε δε ντρέπεται ο Τσουκαλάς που πήρε 1 εκ. εφάπαξ;
- Ναι καλά. Εσύ είδες τι έκανε ο Λιάπης που κυκλοφορούσε με πλαστές πινακίδες και ανασφάλιστο όχημα;
- Γιατί δεν μιλάς για τον Σταθάκη και τον Τσακαλώτο με τις μεγαλοεπενδύσεις τους; 
- Εσύ γιατί δεν μιλάς για τον Παπαντωνίου που έκανε ψεύτικο πόθεν έσχες;
- Εσύ γιατί δεν μιλάς για τον Μαντέλη;
- Εσύ γιατί δεν μιλάς για τον Καπερνάρο;
- Εσύ γιατί δεν μιλάς για τον Ψωμιάδη;

Αυτή είναι η τραγωδία της χώρας (και αυτή). Ο καθένας βλέπει την καμπούρα του άλλου και αυτή καταγγέλλει. Τη δική του (των δικών του) δεν την βλέπει. Το παράνομο και το ανήθικο μονοπωλείται πάντα από τους αντιπάλους. Οι δικοί μας είναι παρθένες. 
Πολίτες για κλάματα. Πολιτική σκέψη νηπιαγωγείου. Ήθος και εντιμότητα μικροαπατεώνα. Μυαλό σαρδέλας. 
Έχει και πιο κάτω. Θα δείτε.

14/12/13

Θα μάθετε να λέτε λιγότερα και να εννοείτε περισσότερα.

Ένα εφηβικό "ατύχημα" (λάθος επαγγελματικός προσανατολισμός), μου στέρησε την είσοδο στο πανεπιστήμιο. Ήταν μια τραυματική εμπειρία που ποτέ δεν ξεπέρασα. 
Πολλά χρόνια αργότερα στάθηκα τυχερός. Έκανα αίτηση στο ΕΑΠ (Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο) και ξεκίνησε το ταξίδι... Κράτησε 11 χρόνια. Ναι, άργησε, αλλά δεν γινόταν αλλιώς (οικογένεια, δουλειά, υποχρεώσεις…). Ωστόσο τελείωσε. Την περασμένη εβδομάδα πήρα το πτυχίο. Δύσκολο πτυχίο. Απαίτησε τη συγγραφή 37 εργασιών των 2500 λέξεων. Θα μπορούσε να ήταν και βιβλίο. 
Τα λίγα και ασήμαντα (για σας) παραπάνω, ήταν πρόλογος για τα παρακάτω:

Όποιος νομίζει ότι τελειώνοντας ένα πανεπιστήμιο θα γίνει σοφός ή αξίζει περισσότερο ως άνθρωπος, σφάλει. Ποτέ δεν ξεχώρισα τον ψαρά, από τον πολιτικό επιστήμονα. Ούτε τον αμόρφωτο αγρότη που έμαθε να οργώνει τίμια τη γη, από τον αστροφυσικό του Χάρβαρντ. Άλλωστε το δήλωσε ρητά κάποτε ο Ρουσσώ: «η ευγενικότερη απ ̓ όλες τις ανθρώπινες ασχολίες είναι η Γεωργική τέχνη» (στον Αιμίλιο, θαρρώ). Και πολύ αργότερα ειπώθηκε και αλλιώς: «έκαστος στο είδος του…». 
Αχρείαστα δηλαδή τα πανεπιστήμια; Όχι βέβαια. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε να ανοίξει παρένθεση με το βάρος κάθε Σχολής, και σίγουρα κάνοντας τη διάκριση ανθρωπιστικές και φυσικές-θετικές επιστήμες. (Δεν την ανοίγω γιατί δεν ξέρω πώς κλείνει) 

Τεράστιος ο όγκος των πληροφοριών που καλείται να χωνέψει ένας φοιτητής. Τι μένει στο τέλος; Πόσες θυμάται από αυτές που διάβασε-του δίδαξαν; Ελάχιστες. Κάποιος, λένε ο Αϊνστάιν, έτσι όρισε τη μόρφωση: «Η μόρφωση είναι αυτό που απομένει, όταν κάποιος ξεχάσει αυτά που έμαθε στο σχολείο» (βλ. και πανεπιστήμιο). 
Και τι απομένει όταν έχεις ξεχάσει αυτό που έμαθες; Νομίζω ότι δύο πράγματα είναι αυτά που μένουν. Το πρώτο έχει να κάνει με το κέρδος από την προσπάθεια αυτή καθ’ αυτή. Ο επίπονος αγώνας και η προσπάθεια για την κατάκτηση ενός αγαθού σκοπού, επιστρέφει ως εσωτερική συγκρότηση και αρετή. Αυτό τυπώνεται μέσα σου. 
Το δεύτερο είναι διανοητικής φύσεως. Έχει να κάνει με το λεγόμενο τρόπο σκέψης, ή αλλιώς, "εργαλείο σκέψης". Μαθαίνεις να σκέφτεσαι λογικά. Να πειθαρχείς στην επιστημονική μέθοδο και τα εργαλεία της. Να κρατάς τους τόνους χαμηλά και να αποφεύγεις τις πομπώδεις κρίσεις. Να ακολουθείς τον κανόνα «πρώτα κατανοώ και μετά κρίνω. Γιατί αν πετύχω το πρώτο, οδηγούμαι με μεγαλύτερη ασφάλεια στο δεύτερο». Αυτό δεν ξεχνιέται.

(Πάμε στον επίλογο)

Τολμήστε. Θα μάθετε να λέτε λιγότερα και να εννοείτε περισσότερα.

8/12/13

Το δικό τους λύνεις.

"Και ποιους να αποφεύγω", με ρώτησε κάποιος; 
"Τους πονόψυχους που κάνουν μπαμ από μακριά", του απάντησα. 
- Και πώς κάνουν μπαμ; 
- Συνήθως είναι ικανοί να μιλούν με τις ώρες για το πρόβλημά σου. Το έχουν ανάγκη: 
«Τι λες ρε παιδί μου σοβαρά; Πολύ λυπάμαι. Σπαράζει η καρδιά μου. Αχ τι μου λες, σε καταλαβαίνω απόλυτα…». Στο τέλος, και το πρόβλημά σου δεν λύνουν, και κοιμούνται σαν πουλάκια. 
- Σαν πουλάκια; Είναι δυνατόν; 
- Ναι, γιατί – χωρίς να το καταλάβεις - έλυσες το δικό τους.