1/2/14

Η Μαρία και ο Κυριάκος.

Έχω δύο περιπτεράδες στη γειτονιά που είναι ερωτευμένοι με τα κέρματα (και ποιος δεν είναι). Αργά τα βράδια είναι ανοιχτός πότε ο ένας και πότε η άλλη (γυναίκα). 
Λοιπόν, χρόνια τώρα πάω με γεμάτες τις τσέπες ψιλά και παίρνω τσιγάρα (2-3 πακέτα, ίσως και παραπάνω - και νουθεσίες δεν θέλω). Τα μετράω στα γρήγορα και τα αφήνω στο… (δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό που τ’ αφήνουμε). 
Σήμερα πήγα στη γυναίκα. «Μου δώσατε παραπάνω λεφτά», μου είπε μετρώντας τα ψιλά, και μου επέστρεψε περίπου ενάμισι ευρώ. 
Στο δρόμο συνειδητοποίησα ότι δεν είναι η πρώτη φορά που μου το λέει. Πολλές φορές μου έχει πει το ίδιο πράγμα, ή απλά αφήνει αμίλητη στο… (είπαμε, δεν ξέρω πώς λέγεται) τα κέρματα που περισσεύουν. Και τι περίεργο, ο άλλος πιο κάτω δεν μου το έχει πει ποτέ. Μα ποτέ. 
Ας είναι. Χάρηκα περισσότερο με τη Μαρία από την Αλβανία, απ’ όσο λυπήθηκα με τον Κυριάκο από την Ελλάδα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: